ในความคิดของผม....

มนุษย์...เป็นสิ่งที่มีชีวิตที่แสนมหัศจรรย์และซับซ้อนกว่าสิ่งที่มีชีวิตอื่น

มีอารมณ์อันหลายหลาก...และในวันหนึ่งไม่รู้ว่า...

เรามีอารมณ์หลายหมื่นแบบเกิดขึ้น...เหมือนขึ้นบนยอดเขา

หรือตกดิ่งลงก้นเหวลุบเขา

อารมรณ์อีกนั้นหล่ะที่พร้อมจะผลักเราให้ขึ้นยอดเขาและลงก้นเหว

อย่างรวดเร็ว เหมือนเราเขย่าขวดน้ำไปมาอย่างกระหน่ำบ้าคลั่ง

 

และในความคิดของผมอีกนั้นแหละ...

มนุษย์ส่วนใหญ่รวมทั้งผมในนั้น...ต่างไม่ซื่อสัตย์ต่ออารมณ์ตนเอง

อารมณ์อีกแบบ...ใบหน้า...การกระทำอีกแบบ

 

 

ผมหอบเอาความท้อในใจ...เดินทางมาในสถานที่...ที่แปลกที่แปลกทาง...ที่ผมเคยอยู่ในวันหยุด

วันหยุด... ที่ในใจของผมไม่หยุดกับอารมณ์ของตนเอง

อากาศเยือกเย็น...ที่มันเริ่มทำให้ใจของผมเยือกชา

 

ผมปั่นจักรยานไปเรื่อย ๆ ไม่มีจุดหมาย

บ้านเรือน...ต้นไม้...สายน้ำ...ถนน....ผู้คน...ที่ไม่คุ้นเคย

มันยิ่งทำให้ผมเหงาอ้างวางและเปล่าเปลี่ยว

ผมปั่นจักรยานไปเรื่อย ๆ พร้อมกับหันหลังให้กับดวงตะวัน

 

ผมมาหยุดที่ต้นไม้ต้นหนึ่ง...ที่เปล่าเปลือยใบไม้...คงเหลือแต่กิ่งก้าน

ผมนึกถึงปู่สอน...เพราะมีชีวิตได้รู้จักปู่สอน...

ความหมายความงดงาม...เรื่องราวต้นไม้กับปู่สอน...อยู่ในสมองผมตลอดเวลา

 

ใช่ครับ...ผมเป็นมนุษย์กระจ่อยร่อยท่ามกลางฤดูกาลของโลก

ผมมีโอกาสท้อแท้ได้ใช่ไหม ?

ท้อแท้กับอารมณ์ตนเอง

หรือท้อแท้กับอารมณ์คนอื่น

 

ผมเริ่มตระหนักในใจว่า...ผมต้องสู้ต่อ..และเดินทางต่อไป

ถึงแม้หนทางข้างหน้า...มันไม่มีทางออก...ให้เจอปลายอุโมงค์ที่ส่องแสงริบหรี่

แต่ผมต้องเดินทางต่อไป...ต่อไป

หันมาทบทวนกับทางที่ตนเองเข้ามา

ทางเข้าของผม คือ ทำสิ่งอะไร ๆ ด้วย "ความรัก"

 

ท้อแท้..แท้จริง...มันคือ...ฤดูกาล

เป็นวงจร...เป็นวงกลมของชีวิตผม...ที่ทำให้ผมเจอะเจอ

ทั้งสิ่งที่ดีและร้าย...

เพื่อให้ผมกล้าแกร่ง

และเกิดสติและปัญญาให้กับผมบ้าง...

 

อีกไม่นาน...ต้นไม้ต้นนี้ก็ปลิใบ...บานเบ่งสะพรั่ง

เพราะชีวิตของผม และต้นไม้

ต่างต้องเดินทางพร้อมกับฤดูกาล

ที่ไม่มีจุดต่ำสุด...หรือ...จุดสูงสุด

เพราะเป็นการเดินทางที่เป็นวงกลม....

 

 

 

ลูกท้อ...ที่วางขายตามทางเดินยามเช้า