ตลาดนัดขายของป่าแห่งหนึ่ง...ผู้คนพลุกพล่าน...ท่ามกลางอากาศเยือกเย็น

มีอาหารและสิ่งของ...แลกเปลี่ยนซื้อขายมากมาย...หลายสิ่งหลายอย่าง...อย่างที่ผมไม่เคยเจอะเจอมาก่อนในชีวิต

มันเป็นความคุ้นชินกับผู้คนที่เคยมาที่นี้

แต่มันกลับเป็นความไม่คุ้นชินกับคนอย่างผม

สร้างความตื่นหูตื่นตาให้กับผม...ผู้มาเยือนครั้งแรก...ไม่น้อย....

 

ผัก...ผลไม้...อาหาร...เสื้อผ้า...รวมกระทั่งสัตว์ป่า

สัตว์ป่าตัวเล็ก ๆ ที่ผมคุ้นชินกับชื่อ... และรูปภาพในหนังสือ 

ถูกชำแหละผ่าครึ่ง...จนไม่เหลือสภาพดั้งเดิมของมัน

เนื้อแดง ๆ ที่ถูกเฉือนและปลิ้นออกมา... คราบเลือดแดง ๆ ที่ฉาบกับก้อนเนื้อ และภาชนะรองรับ

 

สัตว์ป่าที่ราคาสูงลิบลิ้ว...กว่า หมู...ไก่...เป็ด...ตามท้องตลาดทั่วไป

ผู้คนต้องมาจับจอง...และแทบจะควักเงินให้คนขาย...โดยไม่ต่อราคาใดใด

"ตัวอ้น" กิโลกรัมละ 500 บาท...ซึ่งตัวผมไม่เชื่อเลยว่า ราคาจะสูงถึงเพียงนี้

คงเพราะเป็นสัตว์ป่าหายาก...แต่จะยากเย็นเพียงไร ?

ก็ไม่พ้นเงื้อมมือ...ฝีมือมนุษย์...ผู้เพียรเสาะแสวงหา

 

คนเฒ่าคนแก่..เคยเล่าให้ฟังว่า

ในอดีต...คนสมัยก่อน...กินก๋วยเตี๋ยวจะไม่ใส่น้ำตาล

เพราะมันเป็นอาหารคาว ไม่ใช่ขนมหวาน

จะใส่เฉพาะน้ำส้ม...น้ำปลา..พริกป่น เท่านั้น

 

นั้นคงเป็นเพราะ...เงื่อนไขเปลี่ยน...ชีวิตและพฤติกรรมของคนเลยเปลี่ยนแปลงไป

อเมริกา...ยึดครองอเมริกาใต้ได้....ซึ่งมีฐานผลิตของอ้อยและน้ำตาล

จึงทำให้บรรดาประเทศน้อยใหญ่...รับวัฒนธรรมน้ำตาล...เป็นส่วนหนึ่งในการกิน

นับเป็นปัจจัยหนึ่งในปัจจัยนำ-ปัจจัยเอื้อ-ปัจจัยเสริม

ที่ทำให้เกิดพฤติกรรมด้านสุขภาพของมนุษย์....ตามที่พวกเราเคยร่ำเรียนมา....

 

ผมเห็นตัวอ้น...ตัวตุ่น...ตัวเม่น...ที่ชำแหละวางขายอย่างสด ๆ

อาจเป็นความคุ้นชินของผู้คนที่นี้

แต่ไม่คุ้นชินกับผมเลย

นอกจากความเศร้าใจกับพวกมันแล้ว

ผมยังรู้สึกคลื่นไส้ปั่นป่วนภายในท้อง...ราวกับมีคนตีกลองรัว ๆ กระหน่ำในนั้น...

 

 

ตัวอ้น

 

 

ตัวตุ่น

 

 

ตัวเม่น