หลังจากแพ้ครั้งที่สอง  พ่อคงจับทางผมได้จึงเทรนรูปแบบการชกให้มากกว่าคนอื่น ท่านหวังไปไกลอยากให้ผมชกมวยอาชีพ  เริ่มจากสอนให้ผมหัดใช้หมัดให้เป็นเน้นการชกให้มีน้ำหนักชนิดสั่งได้  จำวิธีสอนของพ่อได้เลยว่า  เด็กทุกคนที่มาหัดมวยกับพ่อต้องเริ่มที่หมัด และเข่า  เป็นพื้นฐานคู่กันไป  ลูกเตะเป็นเรื่องธรรมชาติที่เด็กไทยทุกคนจะเรียนรู้ได้ด้วยตนเองแต่พ่อก็สอนให้

การหัดใช้หมัด เริ่มจากการตั้งกาดมวยให้รัดกุม ก่อนที่จะสามารถออกอาวุธหมัดได้คล่องแคล่วทันที  พลังหมัดต้องถูกส่งด้วยหัวไหล่ คว่ำสันหมัดเข้าหาคู่ต่อสู้ เกรงข้อมือตั้งแต่ข้อศอกไปจนถึงสันหมัดเปรียบเหมือนท่อนไม้ท่อนเดียวกัน ทิ่มไปที่กระสอบทรายตรงไปที่ระดับใบหน้าของเรา 

พร้อมกับการปล่อยหมัด  ต้องอยู่ในท่ายืนที่พอดีกับการส่งพลังหมัด  มวยถนัดขวาต้องยืนขาซ้าย กาดหมัดซ้ายอยู่หน้า  เท้าซ้ายหน้าอยู่ห่างจากเท้าขวา(หลัง)ประมาณ หนึ่งศอก หรือ ไม่เกิน ห้าสิบเซ็นติเมตร

มวยทุกตัว  ก่อนเลิกซ้อมตอนเย็น ต้องชกกระสอบคนละไม่ต่ากว่า ๑๐๐-๒๐๐ หมัด " ชกให้เร็ว ชกให้หนัก " จนสันหมัด หนาเป็นสัน เป็นสีคล้ำเกรียม ครั้งแรกๆ ก็แสบและเจ็บข้อมือ แต่พอหัดไปนานๆ มันมากๆ  มวยทุกตัวที่นี้ ต้องมีหมัดไว้เป็นอาวุธสำคัญเพื่อแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้

มวยหมัดที่มีพ่อสอนจนถือว่ามีพรสวรรค์เหนือคนอื่นก็คือ  พี่ จรัญเดช  แก้วสุริยะ (เสยชีวิตแล้ว) เชิงชายน้อย  ส.มีชัยศึก , สิงห์ดำ ใจมีบุญ , สมชาย ลูกพระโขนง