ชีวิตครูไม่มีสิทธิ์เลือกเด็กที่เรียนขณะเดียวกันเด็กก็ไม่มีสิทธิ์เลือกครูที่สอนเช่นกัน 

           แท้จริงเด็กทุกคนล้วนอยากเป็นคนดีมีอนาคต หากแต่สิ่งที่เขาเป็นในปัจจุบันล้วนมีที่มา  ฉันจึงพยายามค้นหาที่มาและช่วยเขาเสมอ

           ในภาคเรียนที่ผ่านมามีเด็กห้องสุดท้ายซึ่งได้ชื่อว่าไม่ตั้งใจเรียนมากกว่าห้องอื่นคนหนึ่งที่เปลี่ยนแปลงพฤติกรรมจนฉันประหลาดใจ  ก่อนหน้านี้สองเดือน ทุกครั้งที่เรียนจะไม่สนใจนั่งหลับเป็นประจำ  ฉันให้เตรียมท่องอาขยานแล้วมาสอบในห้องก็ไม่ท่อง  จึงให้โอกาสท่องในห้องค่อย ๆ จำมาคราวละสองบทสามบทจนครบแปดบท ผลก็คือในภาพ

          ฉันไม่รู้จะทำอย่างไรได้แต่พยายามอบรมสั่งสอน ใส่ความคิดเชิงบวกให้เขาตลอดเวลา และเมื่อจนปัญญาก็แอบถ่ายภาพไปลงเฟซบุ๊คจะได้อายและกลับตัว  และเป็นแบบนี้

            ฉันไม่รู้ว่าอะไรทำให้เด็กคนนี้เปลี่ยนไป  สองเดือนสุดท้ายเขาเข้าห้องทันเวลาตั้งใจเรียน ไม่เคยหลับในห้องเรียนอีก  ฉันรู้แต่ว่าเขาจีบรุ่นน้องที่เป็นเด็กเรียนอยู่จึงคิดว่า "ผู้หญิงทำให้เขาเปลี่ยน"

             สุดท้ายเมื่อให้เขาเขียนเรียงความส่งครูเกี่ยวกับโลกแห่งจินตนาการเรื่อง "ชีวิตฉันอีกยี่สิบปีข้างหน้า" จึงทำให้รู้คำตอบลองมาค้นหาคำตอบจากนายสิทธิชัย อุณหพงศา  นักเรียนชั้น ม.๖/๕ กันนะคะ

                                   "ชีวิตฉันอีกยี่สิบปีข้างหน้า"

              ใครก็ต้องอยากมีอนาคตที่ดีเพื่อที่จะได้ดูแลพ่อแม่และครอบครัวให้มีความสุข และมีงานดี ๆ ทำ  ไม่ทำให้พ่อแม่และครอบครัวเสียใจ

             ผมก็เป็นอีกคนหนึ่งที่ปัจจุบันเกเรอยู่บ้างโดดเรียนบางครั้ง  และไม่ค่อยตั้งใจเรียนแต่พอครูสอนผมก็ทำให้ผมคิดได้ "ถ้าผมไม่ตั้งใจเรียนจะมีอนาคตที่ดีได้อย่างไร ?" ตั้งแต่นั้นมาผมก็ตั้งใจเรียนมาตลอด และจะเป็นคนดีของสังคมทำให้พ่อแม่ได้ภูมิใจในตัวผม

            ในอนาคตผมจะตั้งใจไว้ว่าผมจะตั้งใจเรียนให้จบจะบวชทดแทนบุญคุณพ่อแม่   บวชเสร็จผมจะแต่งงานมีครอบครัวที่มีความสุข  และดูแลพ่อแม่ผมยามท่านแก่เฒ่าเหมือนดังที่ท่านเลี้ยงดูเรามาจนเติบโต  และผมก็ภูมิใจที่ได้เกิดเป็นลูกของพ่อแม่คนนี้เพราะท่านคอยให้คำปรึกษาผมมาตลอด  เวลาผมเสียใจร้องไห้  บุญคุณพ่อแม่ชาตินี้คงทดแทนท่านไม่หมด

           ความใฝ่ฝันของผม  ผมอยากรับราชการตำรวจหรือทหารก็ได้เพราะผมชอบและอยากเป็นมากจะได้มีรากฐานที่มั่นคงในชีวิตจะได้ไม่ลำบากในยามแก่เฒ่า และครอบครัวก็มีความสุขทั้งพ่อแม่ลูกตลอดไป

            ในอนาคตผมจะเป็นเช่นไร ผมก็ไม่รู้ชะตากรรมของผม  แต่ผมจะเป็นคนดีของสังคม  และทำงานสุจริตไม่ผิดกฎหมาย  และดูแลพ่อแม่ของผมให้ดีที่สุดตลอดไป...
                  ...........................................................
                                                           นายสิทธิชัย  อุณหพงศา
                                                                     ม.๖/๕

      ภาคเรียนนี้ฉันสามารถเปลี่ยนพฤติกรรมของนักเรียนเกเรแม้เพียงคนเดียวก็นับว่าเป็นความภูมิใจและได้บุญยิ่งกว่าสร้างวิหารเจ็ดวัดเจ็ดวาเชียวหนา...

                                          "เด็กเด็กเหมือนผ้าขาว
                                    ผู้ใหญ่เราเปรียบเช่นสี
                                    แต่งแต้มให้พอดี
                                    ผ้าขาวนี้สีงดงาม"
                                           (กลอนเก็บตก)