จริง ๆ แล้วเด็ก ๆ มีเหตุมีผลในตัวเองเสมอ...ผู้ใหญ่อย่างเรานี่แหละที่คิดเองเออเอง...แล้วไปบั่นทอนการเรียนรู้ชีวิตอย่างเป็นเหตุเป็นผลของเด็กเสียเอง.....

         ห่างหายไปนานค่ะ...ปลอบใจแบบเข้าตัวเองว่าเราไม่มีเวลามากพอ...แต่ ณ เวลาตอนนี้ยังหลับไม่ลง...เหตุเพราะกินกาแฟเย็นของร้านข้างบ้านเข้าไป...นี่เป็นครั้งที่สองแล้ว...ไม่ยอมจดไม่ยอมจำ...อยากจะนอนก็นอนไม่หลับ...ฮื่อ ๆ ทรมานเหลือเกิน

       หันซ้ายแลขวา...นั่งดูเจ้าแอมแปร์นอนหลับ...นึกทบทวนความเป็นเจ้าแอมแปร์...วันนี้แอมแปร์ทำให้แม่ภูมิใจในความเป็นไปของแอมแปร์มากที่สุดอีกวัน  แอมแปร์มีความเป็นตัวของตัวเอง...ดำเนินชีวิตอย่างมีจริยธรรม  เป็นเด็กดีและมีความสุข

        เมื่อเย็นวาน( เย็นที่ 29 ก.ย.) พ่อสัมส่งเสียงมาจาก กทม.ว่าพ่อกำลังนั่งรถกลับบ้าน...แอมแปร์ส่งเสียงไชโยโห่ฮิ้ว...ที่พ่อเดินทางกลับมาแล้ว...วิ่งไปบอกปู่  ย่า...เช้าวันที่ 30 ก.ย. แอมแปร์ตื่นตอน ตี 5.30 น เพื่อโทรถามว่าพ่อถึงไหนแล้ว...

         " แม่...พ่อยังอยู่ไกลอีก  เช้านี้เราคงไปรับพ่อไม่ทัน  เพราะเราต้องไปโรงเรียน  งั้นลูกโทร.บอกให้พ่อไปรับลูกที่โรงเรียนตอนเลิกเรียนก็แล้วกัน...."

    แต่พอถึงตอนเย็นจริง ๆ ผู้เขียนออกจากโรงเรียนที่สอนช้าไป...ก็เลยไม่สามารถขับรถมารับพ่อสัมที่บ้านเพื่อไปรับแอมแปร์ด้วยกันได้...ผู้เขียนจึงโทร.ปรึกษาว่าจะเอายังไง...พ่อสัมบอกว่า

         " ก็บอกลูกว่า...พ่อทำงานยังไม่เลิกจึงไปรับไม่ได้...."

 เมื่อวางหู...ผู้เขียนนึกทบทวน...ผู้เขียนไม่เห็นด้วยกับความคิดนี้...ผู้เขียนรู้จักลูกดี...ลูกมีเหตุผลเสมอ...ไม่ได้เอาแต่ใจ...และไม่ได้อ่อนแอเลย.....  ณ ประตูโรงเรียนผู้เขียนเห็นแอมแปร์ยืนรออยู่แล้ว...ป้าดดดดเป็นไปได้ไง...ทุกครั้งผู้เขียนต้องไปจอดรถที่ลานจอดรถแล้วค่อยเดินมาหาแอมแปร์  เพราะเจ้าหล่อนไม่เคยนั่งคอย..หล่อนไปวิ่งเล่นคอยเสมอ ๆ....พอผู้เขียนจอดรถปุ๊บ...แอมแปร์ก็วิ่งมาขึ้นรถปั๊บ...อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน...         

         "แม่...ทำไมพ่อไม่มารับลูกพร้อมกับแม่ง่ะ..."

         " ลูกคิดว่ายังไง....(ผู้เขียนทิ้งช่วงไปอึดใจหนึ่ง) ...คือว่าแม่ออกจากโรงเรียนของแม่ช้า...ถ้าไปรับพ่ออีก...ก็จะมารับลูกช้า  ลูกก็ต้องรอนาน...แม่เลยตัดสินใจไม่ไปรับพ่อ"

          "ลูกก็คิดว่ายังงั้นแหละแม่...เรารีบกลับบ้านเถอะ...ไม่ต้องแวะซื้ออะไรกินแล้ว...ลูกจะรีบกลับไปหาพ่อ"

         แอมแปร์สอนให้แม่อย่างผู้เขียนได้เรียนรู้ว่า....จริง ๆ แล้วเด็ก ๆ มีเหตุมีผลในตัวเองเสมอ...ผู้ใหญ่อย่างเรานี่แหละที่คิดเองเออเอง...แล้วไปบั่นทอนการเรียนรู้ชีวิตอย่างเป็นเหตุเป็นผลของเด็กเสียเอง.....