ภูมิใจในความเป็นข้าราชการ

          30 กันยายน2554 วันสุดท้ายของการเป็นข้าราชการ เดินทางกลับจากประเมินโรงเรียนในฝันจังหวัดบุรีรัมย์

โรงเรียนเมืองแกพิทยาคม โรงเรียนสุดท้ายนับว่าเป็นงานชิ้นสุดท้าย ...วันสุดท้ายของการเป็นข้าราชการไทย

     มีความภาคภูมิใจที่เกิดในแผ่นดินนี้ได้เป็นข้าราชการไทยเป็นเวลา 39 ปี 9 เดือน ไม่รู้สึกใจหายแต่ประการใดเพราะนับตั้งแต่อายุ 55 ปีเป็นต้นมาก็บอกตนเองว่าเป็นธรรมชาติของคนที่เป็นข้าราชการที่ต้องมีวันนี้ ขอตั้งใจทำงาน รักษาสุขภาพ ทำตัวให้สดใสเพื่อให้การเดินทางให้ถึงวันนี้..ดังนั้นจึงจัดเต็มที่ในทุกจุดที่รับผิดชอบมาตลอดไม่เคยหวังว่าจะมีอะไรตอบแทนเกินกว่าสิ่งที่ระบบราชการมีให้

    วันสุดท้ายสูดอากาศเต็มปอดบอกตัวเองว่า รัก-เคารพในระบบราชการไม่เคยพูดจาดูถูกระบบ ไม่เคยโทษระบบราชการ ได้เห็นผู้คนในระบบทั้งดีและเลวระดับมากน้อยคละกัน ทุกอย่างอยู่ที่คนอยู่ที่มีจิตสำนึกจริงๆ ประกอบกับการหล่อหลอมของครอบครัวใครเป็นอย่างไรก็อ้างอิงที่มาได้.. มั่นใจในทุกย่างก้าว ไม่เคยรู้สึกผิดหวัง ไม่เคยร้องขอ ตลอดชีวิตข้าราชการอยู่ด้วยสมองและสองมือ ทุกคนเห็นค่าของเราเพราะเราทำงาน เมื่อก้าวออกมาไม่ได้หวังอะไรมากกว่าความทรงจำดีๆเท่านั้น

     คิดถึงป๋า(พ่อ) เมื่อเริ่มรับราชการใหม่ๆป๋าบอกว่า"ลูก" เป็นข้าราชการไทยเหมือนป๋าแล้วขอให้เป็นข้าราชการที่ดีนะลูกขอให้ลูกอยู่ในระบบราชการจนครบเกษียณอย่างทรนง ค่ะ แม้วันนี้ไม่มี"แม่-ป๋า"แต่คิดว่าท่านทั้ง2 คงมองดูอย่างภาคภูมิใจในลูกคนที่ดื้อที่สุดมาถึงจุดนี้ได้..

และก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงคนเคยใกล้ตัวเขาด่วนจากไปก่อนที่จะยืนเคียงข้างในวันนี้..

    ขอบคุณน้องเล็กจากบุรีรัมย์ส่งต่อให้น้องบุ๋มที่สุรินทร์เลี้ยงส่งมื้อเที่ยงแล้วส่งต่อให้น้องหน่อย น้องอ๋อย เราเดินทางจากสุรินทร์ พบน้องอิ๊ด(ประยงค์ศรี)ที่อุบลฯ น้องๆส่งพี่ขึ้นเครื่องกลับบ้าน เป็นการกลับบ้านที่ไม่ต้องไปทำงานอีกแล้ว (เสียดายไม่มีภาพถ่ายเพราะลืมกล้อง)

    การทำงานจนวันสุดท้าย งานสุดท้ายได้สร้างความสุขให้กับโรงเรียนที่ผ่านและได้รับการรับรองเป็นต้นแบบฯเห็นทุกคนดีใจ ก็มีความสุข สำหรับโรงเรียนที่ต้องซ่อมอาจจะไม่พอใจ แต่ก็จำเป็นเพราะอย่างไรก็ขอเป็นไปตามมาตรฐาน 

         วันนี้มีความสุขแม้จะดูโดดเดี่ยว รู้สึกตัวเบาๆ บอกตัวเองตลอดเวลาว่า วันนี้ นาทีนี้ เราจะต้องอยู่คนเดียว เรายังคงเป็นเราที่เข้มแข็ง... นาทีนี้เหมือนทุกครั้งบนเครื่องก็เอาแต่อ่านหนังสือที่เตรียมมาซึ่งชอบมาก..เป็นไปตามปกติเมื่อลงเครื่องที่สุวรรณภูมิ รอกระเป๋า เข็นรถขนกระเป๋า ไปซื้อหนังสือแปลร้านโปรด (คนขายจำได้บอกหนังสือใหม่ยังไม่มา อีก2 สัปดาห์มาใหม่นะคะ) นั่งแท๊กซี่กลับบ้าน รู้สึกเหนื่อยซึ่งเป็นธรรมดาเพราะไม่ได้พักตั้งแต่วันที่ 6 กันยายน เป็นต้นมา ประกอบกับวันที่27 ไม่สบายเกือบช็อค (อายนิดหน่อยที่อ่อนแอ)แต่พอพักหน่อยก็หาย ..ทำงานต่อวันนั้นประเมิน2โรงเรียน ฝนก็ตกหนัก...ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วง ขอบคุณ คุณพยาบาลที่นำยามาให้และมาดูแล

      

   ถึงบ้านยังไม่พักขอบันทึกให้ได้วันนี้..พรุ่งนี้และต่อๆไปก็เป็นวันพักผ่อน คงจะอยู่กับ Golf กีฬาโปรด อ่านหนังสือแปลที่ชอบ เขียนหนังสือบ้าง เป็นตัวแทนจำหน่ายอัญมณีบ้าง(นี่ก็ของชอบ) ที่แน่ๆพักผ่อนที่บ้านนนทบุรี และสุพรรณบุรี

                     บ้านพักเล็กๆเงียบสงบและแสนสบาย

        ขอบคุณ ทุกท่านที่ให้ความเป็นเพื่อน เป็นเพื่อนที่ดี เมื่อต้องปลดประจำการ ถ้าเวลาใดที่รู้สึกโดดเดี่ยวจะคิดถึงความเป็นเพื่อน ความปราถนาดีของทุกท่านที่มีความจริงใจให้ ....

         อีกหนึ่งความสุขพบ"ตาสว่าง"ได้ที่Mumtas Diamondที BIG C นนทบุรี "คุณจะเป็นเจ้าของอัญมณีที่สูงด้วยคุณค่าจากน้ำเพชรเจิดจรัสรับกับแบบที่ทันสมัยตามใจท่าน ประกันทุกชิ้น ด้วยราคามิตรภาพค่ะ"