วันนี้ฉันมีเวลาเข้าไปในเฟสบุ๊ค แล้วก็ได้ไปเจอข้อความหนึ่งของเพื่อนแล้วรู้สึกดีมากดีมากสุด ๆ ข้อความนั้นคือ
เมื่อเจ้าไม่มีขา พ่อก็จะเป็นขาให้
เมื่อเจ้าไม่มีมือ พ่อก็จะเป็นมือให้
เมื่อเจ้าไม่มีใคร พ่อก็เป็นให้ทุกอย่าง
เมื่อคนที่เจ้ารักทิ้งเจ้า พ่อจะไม่ทิ้งไปไหน
นั่นคือความจริงที่สุด เมื่อได้เห็นและอ่านข้อความนี้ ในใจก็นึกตั้งแต่ฉันยังเล็ก จนถึงโต ทุกอย่างที่พ่อทำ พ่อทำทุกอย่่างและเป็นทุกอย่างจริง ๆ ถึงแม้ว่าเมื่อก่อนฉันกับพ่อจะไม่ค่อยได้พูด ๆ ได้คุยกันเท่าไหร่ ก็คือ ฉันจะสนิทกับแม่มากกว่า แต่เมื่อไหร่ที่ฉันรู้สึกแย่ หรือผิดหวัง ก็จะมีมือของพ่อที่ยื่นมาแม้ว่าฉันจะไม่เคยร้องขอเลยก็ตาม พ่อเป็นเหมือนทุกอย่างสำหรับฉัน แม่บอกว่าตอนที่มีฉันขึ้นมาบนโลกใบนี้ไม่เคยมีวันไหนที่พ่อจะไม่อุ้ม ไม่กอด หรือไม่หอมแม้แต่วันเดียว พ่อทุ่มเทและรักฉันมาก นั่นเป็นที่มาของชื่อของฉัน "ขวัญชนก" ซึ่งแปลว่า ขวัญของพ่อ ฉันรู้ว่าบางครั้งฉันทำตัวไม่สมกับที่เป็นขวัญของพ่อสักเท่าไหร่เมื่อเวลาพ่อดุหรือด่า แต่ทุกวันนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมพ่อถึงทำเช่นนั้น เพราะว่าพ่อหวังดีและรักฉันมากและพ่อก็คาดหวังในตัวฉันมากเช่นกัน ฉันเคยบอกกับพ่อว่าฉันไม่ได้เป็นคนเก่งหรอก เรียนก็ไม่ได้เก่งอะไร ก็แค่ปานกลาง กิจกรรมก็พอจะทำได้บ้างแต่ก็คงไม่ดีที่สุด แต่พ่อก็บอกฉันว่า "เราไม่จำเป็นต้องเป็นคนเก่ง แค่ขอให้เป็นคนดีของสังคม ไม่ทำให้สังคมเดือดร้อนก็พอ" ซึ่งเป็นคำที่ติดใจฉันมาตลอด เวลาที่ฉันสอบได้คะแนนไม่ดีฉันก็จะนึกถึงคำนี้และก็จะโทรไปขอกำลังใจจากพ่อเสมอ ซึ่งพ่อก็ยังให้ข้อคิดดี ๆ ว่า "เราอาจจะพลาด ไม่ได้อ่านในส่วนที่อาจารย์ออกสอบไป ไม่เป็นไร ครั้งหน้าเอาใหม่ ไม่ต้องเครียด" แค่เพียงคำพูดไม่กี่คำ มันก็ทำให้ฉันถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ฉันไม่ได้เสียใจหรอกนะที่สอบไม่ได้ แต่ฉันเสียใจที่ตอนเวลาแบบนี้ฉันไม่ได้กอดพ่อ ไม่ได้เห็นหน้า ฉันไม่เคยเสียใจแม้แต่วินาทีเดียวเลยที่เกิดมาเป็นลูกสาวพ่อ แต่กลับดีใจและภูมิใจมากกว่า วันนี้ฉันโต โตจนจะทำงานแล้วฉันอยากบอกพ่อว่าไม่ต้องเป็นห่งลูกสาวคนนี้ ลูกดูแลตัวเองได้แล้ว อยากให้พ่อดูแลตัวเองมากกว่า ลูกจะโตและจะเป็นคนดีอย่างที่พ่อเคยสอน และจะเป็นลูกสาวที่ดีของพ่อตลอดไป....
สุดท้ายนี้ต้องขอขอบคุณข้อความดี ๆ ของเพื่อนในเฟสบุ๊ค ที่ทำให้ฉันเขียนเรื่องนี้ ถึงแม้จะเขียนไป ร้องไห้ไป แต่ก็ทำให้ฉันรู้สึกได้จริง ๆ ว่า ท่านไม่เคยห่างเราไปไหน มีแต่เราที่จะห่างท่านไปทุกที ลองใส่ใจและหันกลับไปดูก็จะรู้ว่า คนที่รักเราที่สุดก็คือ พ่อกับแม่นั่นเอง
