14 กันยายน 2554
 
ณ.ถ้ำทะลุที่รัก
 
วันก่อนไปซื้อกล้วยหิน ที่สวนแอ๊ะนันต์ เห็นต้นฝรั่งขี้นก จึงเดินเข้าหาด้วยความคิดถึง
ที่ไม่ได้เจอหน้ากันมานานแสนนาน...

 

 

เสียดายที่ถือกล้องติดมือไปด้วย...

 

จึงชวนเธอกลับมาบ้านด้วยกัน 2 ลูก  ลูกเขียวหนึ่งและสุกนิ่มอีกหนึ่ง  กลับมาถึงบ้านจัดฉากชักภาพ(ถ่ายภาพ) กันหน่อย ... "ฝรั่งขี้นก"
 
ฝรั่งนี้...เป็นชื่อเรียกของผลไม้ชนิดหนึ่ง ที่ไม่ใช่ชาวต่างชาติ  ฝรั่งพันธุ์พื้นบ้าน เรียก "ฝรั่งขี้นก" เพราะเหตุที่ว่า สุกงอมไม่มีใครเก็บกินนอกจากนก ด้วยกลิ่นที่หอมหวานสารอาหารครบครัน นกชอบกิน กินเพื่อสุขภาพ หลังกินแล้ว ก็กินทั้งเมล็ด แต่สำหรับคนเรานั้น ผู้หลักผู้ใหญ่เคยบอกไว้ว่า กินฝรั่งอย่ากินเมล็ดเข้าไปเดี๋ยวจะเป็นไส้ติ่ง ...

 

นกกินฝรั่ง...กินแล้วช่วย(ธรรม)ชาติหน่อย อย่าปล่อยให้สูญเปล่า ให้ได้ประโยชน์บ้าง ปล่อยถ่ายออกมาเป็นต้นฝรั่ง  " นกจึงกลายเป็นผู้ช่วยของฝรั่ง "
 
 
ฝรั่งขี้นก ... ปักษ์ใต้บ้านฉัน(ยะลา) เรียกว่า " ชุมโพ่ "   ,  นราธิวาส(บ้านลำภู) เรียก  "กือมู" 
ปัตตานี ( ปะนาเระ ) เรียก " ยามู "  " ย่ามู "
 
* ชื่อเรียกที่นอกเหนือจากที่กล่าวมานี้ ... ท่านใดทราบ ฝากเพิ่มชื่อได้ค่ะ !!
 
 
ฉันเก็บฝรั่งกลับมาบ้าน วัดรอบเอว ได้ รอบเอว ได้ 20 เซ็นติเมตร ชั่งน่้ำหนักตัวได้ 140 กรัม
 
 
เสร็จแล้วจึงจัดแจง ... ผ่าดูด้านในว่าเป็นอย่างไร
 
 
 
ผลที่สุกเหลืองนั้น หอมมาก หอมหว่าน้ำฝรั่งในกล่องอีกน่ะค่ะ น่ากินมากๆ แต่คงกินไม่ได้แล้วมีเจ้าของค่ะ "เน่าแล้วสุกงอมเกินไป มีหนอน กระตื๊บๆ" 
 
คิดมาคิดไป...
ทำไมตอนเป็นเด็กๆจึงชอบกินนัก "โหลกชุมโพ๋นี่" 
 
 
พวกผู้ชาย(พี่ๆ)นั้นมีหนังกระติ๊ก  ( ที่บ้านฉันเรียกว่า " ปางติ๊ก " )
ที่เห็นชุมโพ๋ บ้านใครไม่ได้เป็นต้อง สาดกระสุนหินเข้าใส่...
 
แป๊กๆๆ ป๊อกๆๆ บ้างบ่อยครั้งที่กระสุนหิน บินไปตกบนหลังคาบ้าน ที่มุงด้วยสังกะสี
หากโดนบ้านใดบ้านหนึ่งจึงต้องวิ่ง... หน้าตั้ง หอบแงกๆๆๆ พร้อมมีเสียงตามหลังมาติดๆ...
เรื่องนี้พี่ชายฉันเองเล่ามา ...
 
 
ขอบคุณน่ะ "ชุมโพ๋เยื่อแดง" ที่เราได้พบกันหล่าว = ขอบคุณน่ะ "ฝรั่งไส้แดง" ที่เราได้เจอกันอีก
 
ขอบคุณเจ้าของสวน น้องแอ๊ะ
 
ขอบคุณผู้อ่านทุกๆท่าน
 
ขอให้มีความสุขน่ะค่ะ
 
สวัสดีค่ะ ^__^
 
...............................