ยังมีอาขยานอีกบทหนึ่ง สำหรับชั้นประถมศึกษาปีที่ ๓ (ในอดีต)ไพเราะมาก เป็นบทที่ลงท้ายด้วย"แม่กง" ลองอ่านเสียงดังๆ จะเพราะมาก

   ภูมิปัญญาในอดีต ไม่ควรจะทิ้งไปเสีย เดี๋ยวนี้ไม่เห็นในบทเรียนภาษาไทยระดับประถม

   เราไม่ควรเน้นเรื่อง Child-center มากเกินไป เรื่องภูมิปัญญาไทยในอดีต เราก็ควรรักษาไว้ โดยเฉพาะวิชาภาษาไทย ถ้าให้เด็กท่องอาขยานท้ายชั่วโมงก่อนเลิกเรียนแบบสมัยก่อน มันเป็นอุบายทำให้เด็กรักภาษาไทย และยังเป็นการฝึกภาวนาสมาธิด้วยครับ..

 

สัตว์สวยป่างาม
จาก "มูลบทบรรพกิจ"
ของ พระยาศรีสุนทรโวหาร (น้อย)

      เห็นกวางย่างเยื้องชำเลืองเดิน  เหมือนอย่างนางเชิญ
พระแสงสำอางข้างเคียง   
       เขาสูงฝูงหงส์ลงเรียง  เริงร้องซ้องเสียง
สำเนียงน่าฟังวังเวง   
       กลางไพรไก่ขันบรรเลง  ฟังเสียงเพียงเพลง
ซอเจ้งจำเรียงเวียงวัง   
       ยูงทองร้องกระโต้งโห่งดัง  เพียงฆ้องกลองระฆัง
แตรสังข์กังสดารขานเสียง   
       กะลิงกะลางนางนวลนอนเรียง  พญาลอคลอเคียง
แอ่นเอี้ยงอีโก้งโทงเทง   
      ค้อนทองเสียงร้องป๋องเป๋ง  เพลินฟังวังเวง
 อีเก้งเริงร้องลองเชิง   
      ฝูงละมั่งฝังดินกินเพลิง  ค่างแข็งแรงเริง
ยืนเบิ่งบึ้งหน้าตาโพลง   
     ป่าสูงยูงยางช้างโขลง  อึงคะนึงผึงโผง
โยงกันเล่นน้ำคล่ำไป  

 

จาก : http://www.banfun.com/poet/prathom-3.html