ถ้าให้เด็กท่องอาขยานท้ายชั่วโมงก่อนเลิกเรียนแบบสมัยก่อน มันเป็นอุบายทำให้เด็กรักภาษาไทย และยังเป็นการฝึกภาวนาสมาธิด้วยครับ

    ยังมีอาขยานอีกบทหนึ่ง สำหรับชั้นประถมศึกษาปีที่ ๓ (ในอดีต)ไพเราะมาก เป็นบทที่ลงท้ายด้วย"แม่กง" ลองอ่านเสียงดังๆ จะเพราะมาก

   ภูมิปัญญาในอดีต ไม่ควรจะทิ้งไปเสีย เดี๋ยวนี้ไม่เห็นในบทเรียนภาษาไทยระดับประถม

   เราไม่ควรเน้นเรื่อง Child-center มากเกินไป เรื่องภูมิปัญญาไทยในอดีต เราก็ควรรักษาไว้ โดยเฉพาะวิชาภาษาไทย ถ้าให้เด็กท่องอาขยานท้ายชั่วโมงก่อนเลิกเรียนแบบสมัยก่อน มันเป็นอุบายทำให้เด็กรักภาษาไทย และยังเป็นการฝึกภาวนาสมาธิด้วยครับ..

 

๏ สัตว์สวยป่างาม ๏
จาก "มูลบทบรรพกิจ"
ของ พระยาศรีสุนทรโวหาร (น้อย)

      เห็นกวางย่างเยื้องชำเลืองเดิน  เหมือนอย่างนางเชิญ
พระแสงสำอางข้างเคียง   
       เขาสูงฝูงหงส์ลงเรียง  เริงร้องซ้องเสียง
สำเนียงน่าฟังวังเวง   
       กลางไพรไก่ขันบรรเลง  ฟังเสียงเพียงเพลง
ซอเจ้งจำเรียงเวียงวัง   
       ยูงทองร้องกระโต้งโห่งดัง  เพียงฆ้องกลองระฆัง
แตรสังข์กังสดารขานเสียง   
       กะลิงกะลางนางนวลนอนเรียง  พญาลอคลอเคียง
แอ่นเอี้ยงอีโก้งโทงเทง   
      ค้อนทองเสียงร้องป๋องเป๋ง  เพลินฟังวังเวง
 อีเก้งเริงร้องลองเชิง   
      ฝูงละมั่งฝังดินกินเพลิง  ค่างแข็งแรงเริง
ยืนเบิ่งบึ้งหน้าตาโพลง   
     ป่าสูงยูงยางช้างโขลง  อึงคะนึงผึงโผง
โยงกันเล่นน้ำคล่ำไป  
 

จาก : http://www.banfun.com/poet/prathom-3.html