วันนี้ตอนเย็น นึกถึงอาขยานบทหนึ่ง จำไม่ได้แล้วว่าท่องตอนเรียนอยู่ชั้นอะไร แต่ว่าแว่วเสียงเด็กท่องขึ้นมาว่า "ระฆังดังเหง่งหง่าง"  จึงรีบมาค้น internet ในที่ทำงาน

   โดยไป search ที่ google search ใน GotoKnow ก่อนว่ามีใครเขียนแล้วหรือยัง ปรากฏว่าไม่มี ดังนั้นจึงไป Search ใน Google ก็พบอาขยานบทนี้ เป็นบทท่องอาขยานในอดีต ซึ่งผมชอบ เพราะมันเหมือนมีเสียงของดนตรีอยู่ตอนท้ายๆ

   ลองท่องออกเสียงดังๆ ดูนะครับ ให้ลูกๆ ท่องเป็นเพื่อนก็ได้

บทท่องจำอาขยานชั้นประถมปีที่ ๑ ว่าด้วยแม่กง

 

ระฆังดังเหง่งหง่าง

ระฆังดังเหง่งหง่าง
ฆ้องใหญ่กว้างดังหึ่งหึ่ง
กลองหนังดังตึงตึง
ตึกระดึงดังกริ่งกริ่ง

นักเลงร้องเพลงพลาง
ตรงหน้าต่างไขว่ห้างหยิ่ง
เอาหลังนั่งเอนอิง
มือถือฉิ่งตีดัง ดัง

เด็ก เด็ก อย่าใหลหลง
ดูเรื่อง กง กอ กา บ้าง
ดูไปตั้งใจฟัง
เบื้องหน้ายังจะว่ากฎ
 

 

จาก http://www.banfun.com/poet/prathom-1.html

หมายเหตุ เสียดายที่ไม่ทราบว่าท่านผู้ใดแต่งครับ