เสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมา ข้าพเจ้าวุ่นวายกับการย้ายห้องพัก จากตึกหนึ่งไปอีกตึกหนึ่ง
เนื่องจากห้องเดิม ใกล้ชิดติดสนามการก่อสร้าง
แม้มีข้อดีบ้าง คือทำให้ข้าพเจ้าไม่ตื่นสาย
เพราะ 7 โมง  ก็จะมีเสียง  "วี๊ด ตุ้ม ครึงๆๆ"  เป็นนาฬิกาปลุก อันมีประสิทธิภาพสูง
มีแรงบันดาลใจให้ไปวิ่งออกกำลังกาย
เพราะ 5 โมง เย็น หอจึงจะสงบสุข

....

ห้องใหม่ที่คนเดิมย้ายออกไป ทำความสะอาดไว้เรียบร้อย
พร้อมทั้ง เปิดหน้าต่าง ชักมู่ลี่ให้แสงสว่างเข้ามาเต็มที่..
นีคือเหตุ ให้ความลับของข้าพเจ้าถูกเปิดเผย..
เมื่อพี่ชายที่แสนดี บอกให้ข้าพเจ้าดึงเอามู่ลี่บังแดดลง
" ทำเป็นไหม.."
พี่ชาย กล่าวเมื่อเห็น ข้าพเจ้า ชักทีละสายแบบธงชาติเก้ๆ กังๆ
" เออ..รู้น่า ของแค่นี้ " ข้าพเจ้าตอบอย่างมั่นใจ
แต่มู่ลี่เจ้ากรรม ก็ยังลงมาซ้ายที ขวาทีแบบกระโดก กระเดก แล้วมาค้างตรงกลาง
" นี่ๆ เขาทำกันอย่างนี้ "
พี่ชายที่แสนดี เอามือไปจับทั้งสองสาย โยก แล้วปล่อย..
มู่ลี่ถูกปล่อยลงมาอย่างสวยงาม..
"อะไรกัน เด็ก ป. 4 ยังทำเป็นเลย "
ขณะนั้น ข้าพเจ้ารู้สึกเหมือนโดนฉาบตีศีรษะ มีลมออกหู
" ว่าอย่างนั้นได้อย่างไร ทำไมเอาแต้ไปเทียบกับเด็ก ป. 4"
ว่าแล้วก็เดินออกห้อง ปิดประตูปัง ไปนั่งโซฟาสงบสติอารมณ์

เวลาผ่านไป 5 นาที
ข้าพเจ้าจึงกลับเข้ามาในห้อง
ภาพที่เห็น คือ พี่ชายที่แสนดี กำลังขันน็อต ต่อโต๊ะอ่านหนังสือ เหงื่อไหลย้อย
เมื่อเห็นข้าพเจ้า หายหน้างอ จึงแหย่อย่างอารมณ์ดี
"หมาน้อยเอ้ย..นิสัยเหมือนเพิ่งเกิดเมื่อวานนี้"

...

ข้าพเจ้า จำไม่ได้ ว่าในชีวิตนี้ "หลุด" ในลักษณะนี้ไปกี่รอบ
เพราะไม่เคยบันทึกไว้
เมื่อพิจารณาดู..อาจจริงที่ว่า
แม้ข้าพเจ้าได้ใช้เวลาในการศึกษาเล่าเรียนกว่า 20 ปี
แต่ความฉลาดทางอารมณ์ และทักษะการดำรงชีวิตนั้น
อาจน้อยกว่า เด็ก ป. 4 บางคนด้วยซ้ำไป

ตรรกะ ช่วยป้องกันเราจากความงมงาย
แต่บางครั้ง ตรรกะ ก็บดบัง ความงาม ความดี ความจริง
หาก..หนาแน่นไปด้วย "อัตตา"
ท่านพระอาจารย์ไพศาล วิสาโล ได้ยกตัวอย่างอันแยบยล
ถึงการค้นพบอันเป็นคุณูปการต่อมนุษยชาติ เพราะการใช้ตรรกะ โดยปราศจากอัตตาดังนี้
"..อเล็กซานเดอร์ เฟลมมิ่ง พบสิ่งผิดปกติในจานเพาะเชื้อแบคทีเรียที่กำลังทำการทดลองอยู่ ทั้ง ๆ ที่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการแต่แทนที่จะขุ่นเคืองใจ เขากลับตั้งคำถามว่าทำไมมันถึงเกิดขึ้น.."
ที่มา : ขับเคลื่อนชีวิตด้วยจิตวิวัฒน์ 4 "งานบำรุงใจ"
 
หาก เฟลมมิ่ง คิดแต่เพียงว่า ฉันเตรียมอาหารเพาะเชื้ออย่างดี ต้องเอาไว้เลี้ยงแบคทีเรีย ไม่ใช่เชื้อรา..
เราก็จะไม่เจอ ยาปฎิชีวนะ เพนนิซิลิน
โรคซิฟิลิสต์ ก็อาจยังเป็นโรครักษาไม่หาย แบบเดียวกับ HIV..

ข้าพเจ้าจะได้รับสิ่งที่เป็นประโยชน์  สักเท่าไหร่
หากเปลี่ยนจาก "ทำไมมาว่า ฉัน เช่นนี้ " เป็น  "เหตุใดเขาจึงพูดเช่นนั้น" และ "ที่เขาพูดนั้นจริงไหม"
ข้าพเจ้าจะทำตัวเป็นประโยชน์ ได้สักเท่าไหร่
หากเปลี่ยนจาก "ฉันคือผู้เชี่ยวชาญ.." เป็น "เขาให้โอกาสเราทำหน้าที่่.."


วันนี้ รู้สึกตัวเบาขึ้นนิดหนึ่ง
หลังจากพยายามจับ "แมง อ." ไปทิ้งได้..บางส่วน..