บันทึกนี้ มิได้เจตนา เกิดจากความบังเอิญ
ให้เกิดแรงอยากเขียน จนเก็บไว้เขียนพรุ่งนี้ไม่ไหว..
เริ่มจาก ท่าน อ.วิรัตน์ คำศรีจันทร์ ได้กล่าวถึง อ.อุดากร
ข้าพเจ้าจึงเกิดความสนใจว่าท่านผู้นี้คือใคร
เมื่อเปิดเข้าไปดูใน wiki จึงพบว่า..
ท่านเป็นนักเขียน นักศึกษาแพทย์ ผู้อาภัพ และอายุแสนสั้น
เรื่องสั้นเด่น คือ "ตึกกรอสส์" ข้าพเจ้าอยากรู้มาก ว่าเรื่องเป็นอย่างไร
( ถึงตรงนี้ท่านใดเคยอ่าน ช่วยเล่าเป็นวิทยาทานสักนิด จะขอบคุณมากมายคะ)
 

พูดถึงตึกกรอสส์ ข้าพเจ้านึกถึงกลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ก่อนอย่างอื่น
กลิ่นฟอร์มาลีนฉุนในห้องที่แสงนีออนสว่างจ้า
ร่างอาจารย์ใหญ่สีน้ำตาลเข้ม ที่เหยียดบนเตียงสแตนเลส
หนังสือคู่มือ "Netter anatomy" ที่มีสีน้ำตาลเป็นจ้ำๆ วางอยู่ปลายเตียง
ข้าพเจ้าและเพื่อนอีกสามคน ศีรษะแทบจะชนกัน
เพื่อค้นหา "Recurrent laryngeal nerve"
ต้องค่อยๆ ตัดกล้ามเนื้อออกทีละนิด..
เศษชิ้นเนื้อแต่ละส่วน ต้องเก็บไว้ในถุง
เพื่อรวบรวม สำหรับ วันพระราชทานเพลิงศพ อันทรงเกียรติ

จึงหาคำว่า "ตึกกรอสส์" และ "อ.อุดาการ" และ "อาจารย์ใหญ่" ใน google

ไปๆ มาๆ สะดุดกึกเข้าที่ youtube นี้..

 

นาทีที่ 5.11

พิธีกร "ทำไมถึงอยากมาบริจาค"
ป้าอำนวย "อยากเป็นอาจารย์หมอคะ" ( เหอะๆๆ)
             "และก็..ทำบุญเดี๋ยวนี้นะ เราไม่ค่อยมีเงินทำบุญ..ตรงนี้เขาว่าได้บุญดี ยายก็เลยอยากได้บุญ.. "
พิธีกร "แล้วไม่กลัวเหรอ.."
ป้าอำนวย "ก็กลัวเหมือนกัน กลัวๆ กล้าๆ นี่แหละ เหอะๆ"
...
พิธีกร "แล้วป้ารู้ไหม ว่าคุณป้าเสียแล้วเขาเอาไปทำอะไรบ้าง"
ป้าอำนวย "เขาเอาไปเรียน ไปผ่าดูเส้นในใส้ในอะไร คงอย่างนั้นนะ"
พิธีกร "แล้วป้าไม่กลัวหรือ"
ป้าอำนวย "อ้าว ก็เราตายแล้ว ..ขนาดเขาเผาเรายังไม่รู้ร้อนเลยนะ.. เราตายแล้วจะไปรู้อะไร"
พิธีกร "แต่บางคนเค้ากลัวว่าตายไปแล้ว ตัดแขนไปแล้ว ตัดขาไปแล้ว จะทำอย่างไร"
ป้าอำนวย "อุ๊ๆๆ ช่างเถอะ ชาติหน้าเราเป็นอย่างไรไม่รู้ ขอให้ชาตินี้เราสบายๆ ก็แล้วกัน"
พิธีกร "ก็คือเป็นครูชาตินี้ไม่ได้ ก็ขอให้เป็นครูในวันหน้านะ.."
ป้าอำนวย "ชาตินี้เราโง่ ไปไหนก็ไปไม่ถูก ... ก็เลยอย่ากทำบุญ
             เผื่อเกิดชาติใหม่เราจะได้ดีกว่านี้สักหน่อย.."


...
ข้าพเจ้าน้ำตาซึม..ด้วยความ...ละอาย..