- ในแง่ของการบันทึกภาพสังคม ให้การเรียนรู้โลกกว้างจากประสบการณ์ของปัจเจก และการแปรประสบการณ์ชีวิตใกล้ๆตัวมาสู่การให้ทรรศนะวิพากษ์จากคนหนุ่มสาว(นักศึกษาที่เป็นนักคิดด้วย) ต่อสังคมนั้น ก็มองได้เหมือนกันครับว่า ตึกกรอสส์ ของ อ.อุดาการ เป็นงานวรรณกรรมเพื่อชีวิตและสังคม ใช้งานวรรณกรรมและประสบการณ์ใกล้ตัว มาสื่อสะท้อนถึงสังคมและการสร้างความเป็นผู้(ศึกษาเรียนรู้)มีอุดมคติต่อชีวิตของคนรุ่นใหม่(นักศึกษา)
- อาจารย์ใหญ่ที่ใช้สร้างอนาคตให้กับคนอีกรุ่นหนึ่งในท้องเรื่องตึกกรอสส์ของ อ.อุดาการนั้น นอกจากผูกปมให้มีความผูกพันกับนักศึกษาที่จะต้องเรียนรู้จากร่างของอาจารย์ใหญ่ซึ่งเฉลยให้สะเทือนใจในตอนท้ายแล้ว ในเชิงสัญลักษณ์นั้น ก็เป็นภาพสะท้อนของสังคมไทยในยุคนั้น ที่การจะต้องริเริ่มและสร้างสรรค์สิ่งดีๆ สิ่งที่จำเป็นให้กับตนเองนั้น ก็จำเป็นที่จะต้องสละตนเองอย่างรุ่นต่อรุ่น เพราะฉะนั้น การได้รับสิ่งต่างๆของคนรุ่นใหม่ หากไม่มีความตระหนักเรื่องนี้ ก็จะทำให้การศึกษาเรียนรู้เป็นความอหังการณ์ของปัจเจก คิดว่าทุกอย่างได้มาจากตนเองอย่างเดียวเหมือนอย่างที่กระแสสังคมทั่วไปมักเป็นอย่างที่เราก็มักได้ทราบกัน
- ในแง่ของความสร้างสรรค์และการใช้อำนาจทางวรรณกรรมนำเสนอเรื่องที่ลึกซึ้ง สูงส่งต่อสังคมการศึกษาอย่างนี้นั้น เมื่อนึกถึงบอกเล่าและถ่ายทอดโดยนักศึกษาคนหนึ่งของผู้เขียน คือ อ.อุดาการ นี่ ต้องถือว่าคือความงดงามอย่างยิ่งเลยนะครับ
- ด้านอื่นๆก็น่าสนใจมากครับ ชีวิตของ อ.อุดาการนั้นยิ่งน่าสนใจ ประทับใจ และสะเทือนใจ
- เลยทำให้ได้รำลึกถึงไปด้วยเลยละครับ แต่ได้อ่านนานมากแล้วเหลือเกินละครับ ที่ยกตัวอย่างและกล่าวถึงนั้น เป็นการคุยติดพันถึงเรื่องทักษะการเรียนรู้และทำสิ่งต่างๆด้วยสมองสองซีก และการถ่ายเทประสบการณ์ในการเรียนรู้แบบข้ามโหมดข้อมูล ซึ่งก็น่าสนใจมากเช่นกันครับ
- เป็นบรรยากาศการเสวนาที่ได้อรรถรสดีจัง