แม่เราเป็นลูก...มหาและ..ลูกนางงาม

แม่เกิดที่หมู่บ้านชนบทเล็กๆ เพราะคุณตาเคยบวชเรียนที่วัดเชตพน จนได้เปรียญ 3 ประโยค จึงเรียกว่า มหาบุศย์  ส่วนคุณยาย ชอบไปวัด เจ้าคณะจังหวัด จึงส่งไปประกวดนางงามประจำจังหวัด

แม่เป็นคนขยัน เก่งเลขคณิตศาสตร์มาก

แม่เล่าว่า... ตอนเด็ก ครูยังไม่ได้สอน แม่ก็ทำได้แล้ว จนครูให้ pass ชั้น เป็นนักกีฬา แม่เป็นผู้หญิงที่ได้เรียนหนังสือถึง มัธยม 6 เพื่อนแม่หลายคนเป็นครู แต่แม่ไม่ชอบ แม่จึงกลับมาทำงานช่วยพ่อ แม่ ค้าขาย เปิดห้องให้คนเช่า เรียนตัดเสื้อผ้า

แม่แต่งงานกับพ่อ 4 พฤษภาคม 2495  พ่อบอกว่า แม่เป็นสตรีอายุเกิน 20 มีความรู้มัธยม รูปร่างสมส่วน มีกิริยามารยาท พูดดี ไม่เหยียดหยามใคร ชอบทำบุญ และเป็นลูกนักปราชญ์ พ่อเลยขอแต่งงานด้วย...

 

 

พอแต่งงานกับพ่อ พ่อต้องกลับไปทำงานต่อที่กรุงเทพฯ แม่ต้องตามพ่อไปอยู่แถวบางกอกน้อย แม่ไปเป็นครูแถวหัวลำโพง อยู่ไม่นาน แม่ก็ลาออกเพราะไม่ชอบเป็นครู ไปค้าขายระยะหนึ่ง ต้องนั่งรถไปไปซื้อของที่นครปฐม แล้วมาขายที่กรุงเทพฯ ตอนหลังแม่จึงมาทำงานกรมทางหลวงกับพ่อ  ตั้งแต่ปี 2497 เป็นพนักงานบัญชี ตรงกับสิ่งที่แม่ชอบ และแม่ก็ทำงานจนเกษียณ

จำได้ว่า... แม่ทั้งทำงานและทำสวน ทำไร่ ทำนา เลี้ยงปลา เลี้ยงไก่ ปลูกผัก ปลูกทุกอย่างที่กินได้ ขายของ ส่งลูกเรียน

แม่เลี้ยงลูก 9 คน... จนได้เรียนหนังสือทุกคน  พวกเราต้องช่่วยกันทำงานบ้านคนละอย่าง สองอย่าง อาหารการกินไม่ต้องซื้อ เก็บของในสวนมาทำอาหาร ผลไม้มีตามฤดูกาล ทั้งสวนกล้วย สวนมะม่วง สวนฝรั่ง เรียกว่าในน้ำมีปลา ในนามีข้าว แม่มีที่ดินสะสมมาเรื่อยๆ เพราะแม่ชอบซื้อขายที่ดินด้วย จัดสรรที่ดินขายอีก แม่สอนเลขคณิตให้พวกเราทุกวันก่อนนอน

 แม่มีสุขนิสัยที่ดี ถึงแม้จะอยู่บ้านนอก แม่ไม่เคยกินปลาร้าดิบ ไม่เคยใช้ผงชูรส แม่ไม่เคยเล่นหวย ไม่เคยเล่นการพนันชอบทำบุญ ไม่เคยดูหนัง ดูะคร จนบ้านเราตอนเด็กเราไม่มีทีวีดู ด้วยความอยากดูเราต้องไปดูบ้านญาติในวันเสาร์ อาทิตย์

แม้กระทั่งแม่เกษียณ.. แม่ยังแข็งแรง แม่ไปทำไร่นา สวนผสมให้ลูกหลานได้ไปพักผ่อนอย่างมีความสุข กับพ่อในบั้นปลายชีวิต  

 

ต่อมาในปีที่พ่อเสีย ปี 2547แม่เริ่มอ่อนแอ ป่วยเป็นเบาหวาน  

 

สถานที่ ที่แม่เคยอยู่กับพ่อ

 

พวกเรา..จึงตกแต่งบ้านที่แม่เคยอยู่ในเมือง ย้ายแม่กลับมาจนถึงวันนี้ แม่ยังมีความสุข มีลูกสาว 1 คน คอยดูแล พวกเราก็ไปเยี่ยมเดือนละ 1-2 ครั้ง

 

 

แม่เป็นสตรีเหล็กโดยแท้...เป็นคำนิยามที่พ่อบอกพวกเรา

 

 

แม่เป็นตำนานสอนชีวิต พวกเราลูกๆได้รับบทเรียนที่มีคุณค่า...จากการเรียนรู้ทั้งชีวิตร่วมกับแม่ค่ะ

ตำนานชีวิตของพ่อและแม่ เราร่วมกันแต่งไว้ในหนังสือเล่มนี้ตั้งแต่ปี  2547

 

แก้ว...