ผมทำหนังสือทำมือ: รักแม่เสมอ เมื่อ พ.ศ. 2541 ทำเองทุกอย่าง มีจำนวน 30 บท ครับ ตอนนั้น อารมณ์อยากให้ของขวัญวันปีใหม่ สำหรับคนที่ผมรักครับ... โชคดีที่ผมเจอ กำลังจะกลายเป็นขยะไปแล้วครับ...และตอนนั้นผมเขียนเกริ่นว่า (ชอบเขียนกลอนมานานแล้วใฝ่ฝันว่าสักวัน...อยากเขียนเป็นเรื่องเป็นราว แต่...ติดด้วยภารกิจ เวลาไม่ลงตัว และนิสัยที่เชื่องช้า ขี้เกียจ คราวนี้จึงตั้งใจเขียนให้ได้ โดยเขียนเรื่องใกล้ตัวมากที่สุด คงไม่พ้นเรื่องราวของแม่ ที่ทำให้มีแรงบันดาลใจ จนสามารถเขียนให้ลุล่วงด้วยดี "รักแม่เสมอ" ขอบคุณแม่กับทุกสิ่งที่มอบให้ตั้งแต่เกิด รักแม่เสมอครับ และตลอดไป...)

ถามลูกลูกคนอื่นเขาล้วนเลิศหรู

โตขึ้นอยากเป็นครูหรือเป็นหมอ

ส่วนลูกเราตอบอย่างไม่รั้งรอ

โตขึ้นขอเป็นแค่สิงหไกรภพ

 

 

ลูกจะเป็นอะไรแม่ไม่ว่า

ปรารถนาสิ่งประสงค์จงประสบ

ปัจจัยสี่เลี้ยงชีพตนให้พร้อมครบ

อย่าไปรบราฆ่าแกงเบียดเบียนใคร

 

 

เมื่อเป็นเด็กให้เจ้าเล่าเรียนรู้

เพื่อเป็นลู่หนทางสว่างไสว

ถ้าไม่เรียนหนังสือจะเสียใจ

ทำสิ่งใดต้องใช้ซึ่งปัญญา

 

 

ให้จิตใจสดใสขาวสะอาด

ไม่อาฆาตมาดร้ายใครเลยหนา

จงเอื้อเฟื้อเจือจุนและเมตตา

รับผิดชอบเพียรอุตสาห์ในการงาน

 

 

ถึงไม่มีเงินทองเกียรติยศ

ชื่อเสียงไม่ปรากฎแผ่ไพศาล

แม่ไม่หวังใฝ่ปองไม่ต้องการ

ขอเพียงลูกสุขสราญในอารมณ์

 

 

แม้วันล่วงเลยผ่านกาลแปรเปลี่ยน

ถึงแม้เทียนเล่มนี้จะดับล้ม

แต่ไฟที่ห่วงใยลูกยังโชติชม

ส่องสว่างพร่างพรมทุกเวลา.

 

 

(บทแรก...ลงมหาสนุก...ปักษ์ มิถุนายน 2541)