ผมทำหนังสือทำมือ: รักแม่เสมอ เมื่อ พ.ศ. 2541 ทำเองทุกอย่าง มีจำนวน 30 บท ครับ ตอนนั้น อารมณ์อยากให้ของขวัญวันปีใหม่ สำหรับคนที่ผมรักครับ... โชคดีที่ผมเจอ กำลังจะกลายเป็นขยะไปแล้วครับ...และตอนนั้นผมเขียนเกริ่นว่า (ชอบเขียนกลอนมานานแล้วใฝ่ฝันว่าสักวัน...อยากเขียนเป็นเรื่องเป็นราว แต่...ติดด้วยภารกิจ เวลาไม่ลงตัว และนิสัยที่เชื่องช้า ขี้เกียจ คราวนี้จึงตั้งใจเขียนให้ได้ โดยเขียนเรื่องใกล้ตัวมากที่สุด คงไม่พ้นเรื่องราวของแม่ ที่ทำให้มีแรงบันดาลใจ จนสามารถเขียนให้ลุล่วงด้วยดี "รักแม่เสมอ" ขอบคุณแม่กับทุกสิ่งที่มอบให้ตั้งแต่เกิด รักแม่เสมอครับ และตลอดไป...)

เปลวเทียนไหววับวับจับต้องบอร์ด

ตามองสอดหาชื่อด้วยใจหวัง

กรีดนิ้ววนจนกระจกอกแทบพัง

หาชื่อตนจนกระทั่งหลายอึดใจ

 

 

น้ำตาเทียนหยาดหยดรดมือน้อย

น้ำตาลอยค้างอยู่ไม่พรูไหล

บังคับให้ผันกลับลับเข้าใน

อย่าร้องไห้ให้ใครเห็นเพราะเป็นชาย

 

 

มองรอบข้างบ้างหัวเราะบ้างร้องไห้

มองมองไปให้มืดมิดทิศจุดหมาย

มหา'ลัย ใฝ่และหวังพังทลาย

เหลือแต่ซากเจียนตายไม่ไหวติง

 

 

สอบโคว้ต้ามหา'ลัยก็ไม่ผ่าน

สอบเอนทรานซ์ก็พลาดหวังพังทุกสิ่ง

ไม่อยากยอม...ยอมรับความเป็นจริง

ที่แย่ยิ่งคือเหมือนบอกหลอกตัวเอง

 

 

พอถึงบ้านแม่กับพ่อท่านรออยู่

แสนอดสูบอกเล่าความไม่เก่ง

บรรยากาศยากจะเปรียบเงียบวังเวง

ใจเราเองยุ่งยากอยากจะปลง

 

 

แม่มาปลอบลูกเอ๋ยให้เลยผ่าน

เพราะชีวิตใช่พบพานตามประสงค์

มีทุกข์สุขลุกล้มจมขึ้นลง

อยากให้ลูหทระนงจงก้าวไป

 

 

มหา'ลัยใช่จะวัดความสำเร็จ

ใช่จะวัดความจริงเท็จว่าเด็ดไหม

อยู่ที่ตัวตนเราจะก้าวไป

แล้วจะพบความสดใสในความจริง.

 

 

(ลงในนิตยสาร....สตรีสาร... ปักษ์ พฤษภาคม พ.ศ. 2531)