ยิ่งสูงยิ่งหนาว หรือว่า...ยิ่งใหญ่ยิ่งหนาว

 

 

โรงเรียนที่ไปช่วยราชการในครั้งนี้  นับว่าใหญ่กว่าทุกโรงเรียนที่ผ่านมา  ผอ.ท่าทางภูมิฐาน  มาดดีและใจดีด้วย  ที่สำคัญคือครูในโรงเรียนนี้ส่วนใหญ่จะมีฐานะค่อนข้างดี  อาจจะเป็นเพราะผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก  และขับรถมาโรงเรียนกันเป็นแถววววววววว  บางคนก็มีคนที่้บ้านขับมารับมาส่งทุกวัน  คนที่อยู่บ้านพักครูก็ไม่ต้องกังวลอะไรมาก   จะมีก็แต่ครูช่วยราชการทั้งหลายที่พากันขึ้นรถเมล์มากัน เพราะหลายคนมาจากต่างจังหวัด(รวมทั้งเราด้วยแหละ คริคริ)  krugui  ต้องมาเริ่มปรับตัวใหม่อีกแล้ว.......

 

 

มาอยู่แรกเริ่มหลังจากเช้ามาแวะส่งลูกเข้าโรงเรียนแล้ว  ต้องนั่งรถเมล์ต่อไปโรงเรียนอีก  ใหม่ๆทำใจไม่ได้เพราะขึ้นรถเมล์ไม่เป็น คันไหนๆก็เต็มหมดแล้วตรูจะขึ้นยังไงฟร่ะ...วันแรกไปถึงโรงเรียนเก้าโมงจ้า....ตอนเย็นกว่าจะไปรับลูกและกลับถึงบ้านก็อ่อนเพลียละเหี่ยใจยิ่ง  ต้องใช้เวลาปรับตัวปรับใจเป็นเดือนกว่าจะเข้าที่เข้าทาง  หลังๆมาศึกษาเรื่องรถและเส้นทางแล้ว  ถึงรู้ว่าขึ้นปอ.สบายที่สุดแล้วไปต่อรถนครอินทร์ที่ผ่านหน้าโรงเรียน  อีกวิธีหนึ่งคือมีรถตู้จากหลังตลาดพงษ์เพชรผ่านหน้าโรงเรียนเพื่อไปบางบัวทอง  คราวนี้แหละเสร็จตรูแน่  หน้าไหนก็บ่ยั่น  เฮ้อ....การเป็นครูไฮโซนี่ช่างลำบากแท้หนอ

 

 

ด้วยความที่โรงเรียนอยู่ติดกับวัด  จึงมีกิจกรรมกับทางวัดบ่อยครั้ง  เจ้าอาวาสใจดีและมีเมตตามากคงได้กล่าวถึงวัดนี้อีกสักบันทึก  เวลาจะเดินเข้าโรงเรียนต้องผ่านสถานีอนามัยและสปอ.(สมัยนั้น)  ทุกคนจึงออกนอกลู่นอกทางลำบากนะเนี่ย  เด็กนักเรียนก็มากพอควรเพราะฉะนั้นจึงต้องใช้กฎระเบียบทุกอย่างทั้งกับครูและนักเรียน  จำได้ว่าครั้งแรกที่เข้าร่วมประชุมกับคณะครู  รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่ตึงเครียด ( เพราะไม่รู้ที่มาที่ไป )  และได้สัมผัสถึงการประชุมที่แท้จริง  แต่ละคนแสดงความคิดเห็นเป๊ะๆๆๆๆๆๆ  ทำเอาเรานั่งอ้าปากหวอ  การเรียนการสอนก็เข้มข้นมาก อีกทั้งต้องเตรียมหูไว้ฟังเรื่องเล่าจากฝ่ายโน้นฝ่ายนี้ที่มีทั้งดีและดีน้อย  โธ่ๆๆๆๆเห็นเราเป็น"กระโถน"ไปได้  อยู่ไปก็ชินกับทุกอย่างไปจนไม่เห็นว่าจะมีปัญหาอะไร  คงเพราะครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้าจึงทำให้อดทนที่จะชินกับสังคมเมืองกรุง.....

 

 

โรงเรียนที่ว่านี้คือ"โรงเรียนชุมชนวัดบางไผ่"  อำเภอบางบัวทอง นนทบุรี  ความทรงจำเกี่ยวกับสถานที่และตัวบุคคลยังมีความรู้สึกดีๆอยู่  เพียงแต่ว่า....ยิ่งใหญ่  ยิ่งหนาว....ไม่ใช่....ยิ่งสูง  ยิ่งหนาว....อย่างที่เขาว่ากัน  แต่อย่างไรก็ตามการใช้ชีวิตในเมืองกรุงก็ไม่เลวร้ายเกินไปนัก  เพราะทำให้มีประสบการณ์การท่องเที่ยวในห้าง  อาหารการกินที่มีสารพัดอย่างขอแค่คุณมีเงินในกระเป๋า  การได้ทำกิจกรรมร่วมกับทางโรงเรียนทั้งของแม่และลูกตลอดจนกิจกรรมในที่ทำงานของคนใกล้ตัว  ขอบคุณการเป็นครูในเมืองกรุงที่สอนให้  krugui  แกร่งขึ้นมากมายจากเดิม.....