24 กรกฎาคม 2554
  
ผมและทิมดาบ ไม่ได้เรียนเปียโน 1 สัปดาห์
เพราะสัปดาห์ก่อน...ครูให้ทุกคนไปทำบุญวันเข้าพรรษา
ทิมดาบเรียนเปียโนได้เป็นเพลงมากขึ้น
เพลงที่ผมขอให้เล่นในวันเสมอ...ยามเช้าทุกวันตอนนี้
คือ ...The  Trombone Player 
 
ผมถามทิมดาบเสมอว่า "ชอบเปียโนหรือเปล่า"
เพราะถ้าไม่ชอบ ผมก็จะได้หยุดเรียน 
 
เด็กไม่ควรทำให้สิ่งที่ตัวเองไม่ชอบ
เพราะภาพในวัยเด็กเป็นภาพที่น่าจดจำเสมอ 
 
คำตอบของทิมดาบ คือ ยังชอบและรักที่จะเรียนเปียโนไปเรื่อย ๆ
จนป่านนี้...เกือบครบหนึ่งปีแล้ว
ทิมดาบไม่เคยได้เรียนพิเศษด้านวิชาการอะไรเลย
มีเพียงเปียโน...เท่านั้น  ที่เป็นกึ่งวิชาการที่มีความสุขและสุนทรีย์ภาพ
 
ผมไม่อยากยัดเยียดให้สิ่งที่ทิมดาบไม่ชอบทำ
และไม่ได้เลือกให้ลูกต้องดิ้นรนต่อสู้มากมายเลย 
 
ผมพูดกับทิมดาบเสมอ ๆ ว่า....
เราต้องเติบโตและเดินทางเพื่อเรียนรู้และพัฒนาตนเอง
แต่เมื่อถึงจุดหนึ่งของชีวิต
เราต้องหันมาศึกษาเรื่องใกล้ตัว นั้นคือเรื่อง...ใจ 
 
และเสียงเปียโน...เสียงไพเราะที่ทิมดาบชอบมากที่สุดในตอนนี้
มันจะมีความหมายอะไร
ถ้าทิมดาบไม่เคยเปิดใจเปิดหูรับเสียงของผู้อื่น
รับเสียงดอกไม้...นกร้อง...สายน้ำ....ก้อนหิน 
 
และที่สำคัญ....เสียงที่มีความสำคัญ
และไพเราะมากกว่าเสียงเปียโนของลูก
มันก็คือ...เสียงในใจของลูก
  
จดจำไว้ให้ดี ๆ นะลูกรัก....