๏เช้าเคยชื่นกลับมิชื่นแม้ตื่นเช้า
เตรียมหวานคาวใส่บาตรพระอธิษฐาน
ร้อยรวมใจส่งกุศลดลวิญญาณ
"เกียรติศักดิ์"สู่สถานพิมานทอง
๏สวรรค์เอยอย่ารอช้าอ้าแขนรับ
ดนตรีขับบรรเลงเพลงสวรรค์
มโหรีปี่พาทย์ระนาดประชัน
รับวิญญาณน้องของฉันสู่ชั้นฟ้า
๏หมื่นแสนดาวอย่าเฉย...ฉายแสงส่อง
เปิดม่านทองส่องทางสว่างหล้า
โปรยดอกไม้สองข้างทางอย่าร้างรา
หว่างทางเดิน...ดินสู่ฟ้า...อย่าพร่าลวง
๏อีกจันทร์เจ้าจงแจ่มแม้แรมดึก
มโหระทึกประโคมถึงโสมสรวง
แม้นพระพายชายชื่นระรื่นทรวง
เทพทั้งปวงรับ "เกียรติศักดิ์" สู่พิมาน
๏เหมาะกาลแล้ว เถอะ...น้องแก้วเดินทางเถิด
สวรรค์เปิดพิมานทอง...ส่องฉายฉาน
คุณความดีพร้อมพรั่งทั้งศีลทาน
คือสะพาน...สู่ฟ้าอย่าจาบัลย์
๏เดินทางไกลครั้งนี้พี่ส่งเจ้า
ให้ได้เฝ้าทวยเทพบนสรวงสวรรค์
สถิตย์สถานสุคตินิจนิรันดร์
ขอวิญญาณสู่ห้วงทิพย์พบนิพพาน
ขอบพระคุณแรงบันดาลใจ แด่..."ดวงวิญญาณน้องหนานเกียรติ"
ขอบพระคุณครูกลอนเคยสอนสั่ง
และขอบพระคุณผู้เยี่ยมชมและร่วมส่งน้องหนานเกียรติสู่สรวงสวรรค์ทุกท่านค่ะ
อิงจันทร์ ๒๔ กรกฎาคม ๒๕๕๔
ขอร่วมส่งดวงวิญญาณท่านหนานเกียรติ ผู้กล้าต่อสู้เพื่อความถูกต้อง แด่พี่น้องชายขอบ ไปสู่สุคติ .อนุโมทนา สาธุค่ะพี่ตาล
ขอส่งดวงวิญญาณที่บริสุทธิ์ของอาจารย์หนานเกียรติ
ด้วยนะครับ
สวัสดีค่ะน้องปู
เชื่อว่าตอนนี้ หนานเกียรติ กำลังเฝ้ามอง พวกเราอยู่
เฝ้ามองเฌวา ให้เติบโตเป็นคนดีของสังคม เหมือนอย่างที่พ่อของเฌวาปฏิบัติ
อย่างน้อยหนานเกียรติ คงคลายความห่วงใย เฌวา ไปได้บ้าง เพราะมีป้าๆ น้าๆ หลายๆ คนช่วยดูแล
ร่วมส่งหนานเกียรติ สู่ดินแดน อันเป็นนิรันดร์
สวัสดีค่ะน้องทิมดาบ
สวัสดีค่ะคุณ
ร่วมใจส่งคุณหนานเกียรติสู่สุคติ
เสียดาย..อาลัย
น่่่าชื่นชมและร่วมอนุโมทนาบุญในส่วนกุศลที่กัลยาณมิตรทุกคนอุทิศแก่น้องหนานเกียรติค่ะ
ขอแสดงความไว้อาลัยในที่นี้ด้วย
สวัสดีค่ะ ผอ กรแต
สวัสดีค่ะพี่ใหญ่
สวัสดีค่ะพี่อิงจันทร์
มาร่วมส่งคุณหนานเกียรติสู่สรวงสรรค์ค่ะ
สวัสดีค่ะพี่
นมัสการพระคุณเจ้าค่ะ
สวัสดีค่ะน้ออุ้มบุญ
ขอบพระคุณดอกไม้กำลังใจจาก
น้องหนานเกียรติบอกเสมอว่า
"ดูดอกไม้ที่ไหนก็ไม่สวยงามเท่าที่บ้าน ที่ เดอมูเซอ"
พี่อิงขออนุญาตนำรอยอาลัยจากพี่น้องผองเพื่อน ใส่ไว้ในกลีบดอกไม้ของน้องนะคะ
ขอให้น้องมองลงมาจากเบื้องบน แล้วรอดูในบันทึกหน้านะคะ
สวัสดีครับ อาจารย์อิง... ร่วมส่งวิญญาอาจารย์สู่สรวงสวรรค์ด้วยคนครับ
ครบร้อยวัน คิดถึงน้องหนานเกียรติจัง
ย้อนอ่านบันทึกเก่า ๆ ยิ่งขึ้นถึง
แม่จะไม่เศร้าเท่ากับเมื่อ 100 วันก่อนที่ผ่านมา
แต่ก็ "ยังถวิลหา" อยู่เสมอ