กาละ-เทศะ-นิวซีแลนด์ ๖๓: รุ่งสาง


รุ่งสาง

บทกวีที่หายไป..  ..

   รำไรรวีรุ่ง

เป็นลำรุ้งระยับรอน

ผ่านแนวพนาดอน

ดุจดั่งม่านจะอำพราง

   แสงอ่อนสลัวมัว

ไม่ส่องทั่วอุสาสาง

เขตคุ้งก็เลือนลาง

ในม่านหมอกระลอกลอย

   สายน้ำระรินไหล

จากที่ใดมิกลับถอย

ใจเอยจะเฝ้าคอย

มองเจ้าลับ ณ ​ขอบเนิน

  ทะเลสาบเวอร์จิเนีย
  ๓ เมษายน ๒๕๕๑

๓ เมษายน ๒๕๕๑  ๐๘.๓๗ น.
ทะเลสาบเวอร์จิเนีย วางานูอี เกาะเหนือ นิวซีแลนด์


   ผมมาถึงบ้านของคีธกับอลิสันในเมืองวางานูอีตอนสองทุ่มกว่า และก็ด้วยเทคโนโลยีของกูเกิลแมปอีกแล้ว ที่ทำให้ผมรู้ทิศทางและตำแหน่งของบ้าน ชนิดที่รู้ว่าบ้านของเขาไม่ได้ติดถนนใหญ่ ต้องขับรถตามตรอกแคบๆเข้าไป ผมจึงขับรถเข้าไปถึงที่จอดรถข้างสระน้ำหลังบ้านเขา แบบเล่นเอาเจ้าของบ้านงง

   อลิสันจัดการอุ่นอาหารเย็นที่เขาเตรียมให้ผมไว้แล้ว ระหว่างผมนั่งคุยเรื่องมหัศจรรย์กูเกิลแมปให้คีธฟัง เราตกลงกันว่าพรุ่งนี้ผมจะสอนเขาใช้กูเกิลแมป ส่วนเขาจะสอนผมดูภาพขุนเขาตารานาคีทางอินเตอร์เน็ตแบบเรียลไทม์

   เจ้าของบ้านในวัยเจ็ดสิบกว่าทั้งคู่ ช่วยกันคิดโปรแกรมเตรียมให้ผมสำหรับวันรุ่งขึ้นทั้งวัน จนผมตัดสินใจยกเลิกการเดินทางไปตารานาคีตามความตั้งใจเดิมเสีย มันมีเหตุผลสำคัญครับ

๓ เมษายน ๒๕๕๑  ๐๘.๔๐ น.
ทะเลสาบเวอร์จิเนีย วางานูอี เกาะเหนือ นิวซีแลนด์

   เช้าวันรุ่งขึ้น ผมขอคีธกับอลิสันไปเดินเล่นที่ทะเลสาบเวอร์จิเนีย (Virginia Lake)* ซึ่งอยู่ใกล้ๆบ้านเขาตามที่เห็นในกูเกิลแมป เขาบอกว่า ทางเข้าด้านหลังสวนสาธารณะทะเลสาบนี้อยู่ห่างจากบ้านไม่ถึงสี่ร้อยเมตร

   ตอนผมไปถึงทะเลสาบก็แปดโมงกว่าแล้ว แต่ยังเห็นสายหมอกสุดท้ายคลอเคลียผิวน้ำอยู่เลย  ภาพที่เห็น มันทำให้ผมคิดถึงสถานที่คล้ายๆกันที่ผมเคยไปเมื่อเกือบยี่สิบปีก่อน.. ริมแควใหญ่ เมืองกาญจน์บ้านเรา

   อยู่ดีๆ เจ้ากาพย์ยานี ๑๑ ท่อนแรกๆที่ผมเคยแต่งเอาไว้สมัยนั้น ก็ผุดขึ้นมาในหัวเฉยๆ ความจริงผมลืมมันไปแล้วด้วยซ้ำพร้อมๆกับตัวบันทึกการเดินทางครั้งนั้นซึ่ง ถูกขโมยกวาดไปพร้อมสมบัติอื่นจนเกลี้ยงบ้าน เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้ผมสูญเสียของรักที่สุด ซึ่งไม่ใช่ของมีค่าอะไร แต่เป็นบันทึกการเดินทางตั้งแต่ชั้นมัธยมทุกเล่มที่ผมเขียนไว้ ไม่น่าเชื่อว่า มันยังคงอยู่ บันทึกอยู่ในหัวของเรานั่นเอง

   บรรยากาศจะเป็นอย่างไร ก็ดูตามภาพและวิดิโอในบันทึกนี้ทั้งหมดได้ครับ

๓ เมษายน ๒๕๕๑  ๐๘.๕๗ น.

ทะเลสาบเวอร์จิเนีย วางานูอี เกาะเหนือ นิวซีแลนด์


* ทะเลสาบเวอร์จิเนีย (Virginia Lake) เป็นทะเลสาบขนาดเล็กทางตอนเหนือของตัวเมืองวางานูอี ถูกปรับปรุงให้เป็นสวนสาธารณะประจำเมือง

หมายเลขบันทึก: 440205เขียนเมื่อ 21 พฤษภาคม 2011 21:58 น. ()แก้ไขเมื่อ 6 กันยายน 2013 23:45 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน


ความเห็น (14)

ว้าว เจอกาพย์ยานี ๑๑ บทนี้ ทึ่งอ.หมอเต็ม เลยนะคะ แถมด้วยแผนที่ไฮเทค เข้ากันกับวิวทะเลสาบ เป็นบ้านพักเค้าธรรมชาติจังเลยนะคะเลยนะคะ อ.หมอนึกถึงริมแควใหญ่ ปูอ่านแล้ว ภาพวิวบนเกาะก็ผุดขึ้นมาเลยค่ะ

นึกภาพความรู้สึกถ้าของสุดรักหายไปออกเลยค่ะ ปูก็หวงเจ้าสมุดบันทึกทั้งมวลเหมือนกัน:) ดีนะคะ อ.หมอยังจำได้แม่นยำ .. ภาพต้นไม้หน้าทางเข้า คล้ายต้นตาล หรือปาล์ม คะ ป่าชายเลน สงบ หมอก ได้อารมณ์มาก ฝันดีค่ะ

อรุณสวัสดิ์อาทิตย์สดใสค่ะอ.หมอเต็ม

 รุ่งสาง ยามเช้า เฝ้ารอ วันระวี แต่มิมี ได้เห็น เพราะฟ้ามิเป็นใจ ...

 เลยมาชมภาพ รำไรรวีรุ่ง ทางนี้แทนค่ะ ชอบจัง .. ฝั่งตานี เป็นไงบ้างคะ

อ้อ แล้วปูเพิ่งเห็นอีกบันทึกของอ.  เรื่อง กาละ-เทศะ-นิวซีแลนด์ ๗๑: ก้าวหน้า

ใน หมอ ครู พระ

โดย นาย เต็มศักดิ์ พึ่งรัศมี

ก้าวหน้า จุดหมาย ยังอีกไกลสูงลิบ สองเท้า ก้าวย่ำไปตามทาง สองขา เมื่อยล้าแทบหมดแรง เหน็ดเหนื่อย หยุดพักเพียงชั่วครู่ หายใจ สูดอากาศเต็มปอด ชื่นชม ทิวทัศน์สองข้างทาง ชื่นชม ความก้าวหน้าของตน หัวใจ เตรียมพร้อมก้าวต่อไป เส้นทางเดินเท้า

เห็นแต่คำโปรย ชี้ชวนให้อ่านมากๆ แต่พอเปิดเข้าไปชม ระบบแจ้ง ไม่พบข้อมูล ขึ้น error ค่ะ  เสียดายจังค่ะ

 

ตามพี่ปูมาชมความงามของรุ่งสางค่ะอาจารย์

เป็นช่วงเวลาที่งดงาม...ราตรีกาลพ้นผ่าน อุษาสางเข้ามาเยือน ^v^

สุดยอดครับคุณหมอ อ่านบทกวีนี้แล้วทำให้รู้สึกถึงไอเย็นที่ค่อยๆพัดเข้ามาในตอนเช้าได้ดีจริงๆ

Ico48

  • เป็นบันทึกที่กำลังเขียนครับแต่ยังจัดรูปไม่เสร็จ เผลอปล่อยหลุดออกไปก่อนครับ เลยปิดไปก่อน

Ico48

  • ขอบคุณน้อง blue star นะครับ ที่แวะมาเยี่ยม
  • หลายครั้ง เราก็ละเลยความงดงามเหล่านี้ไปเพราะความเร่งรีบ..ไปไหน ก็ไม่รู้นะครับ

Ico48

  • เข้ากับบรรยากาศทางใต้บ้านผมครับ พายุฝนในฤดูร้อน ช่วงเช้าเลยมีหมอกคลอเคลียพื้นเหมือนกัน
  • ขอบคุณนะครับที่แวะมาเยี่ยม

อ๋อค่ะ .. ภาพอรุณรุ่ง แรก ชอบลำแสงที่สะท้อนลงมา

คล้ายรังสีรูปพัด สวยงามมากๆ ค่ะอาจารย์

เฮ้อเห้นแล้ว อยากกลับไปอีกจังเลยครับ

Ico48

  • ภาพแบบนี้ น่าจะคุ้นตาแถวทางใต้บ้านเรานะครับ ช่วงเช้าในป่ายาง

Ico48

  • อ.ขจิตกลับไป ระวัง 9.0 ริคเตอร์นะครับ

งดงามเป็นที่สุด

คิดถึงหนังเรื่องหนึ่งครับคุณหมอ

 

สวัสดีค่ะ อ.เต็ม เคยเจอตัวเป็นๆของอาจารย์ คราวที่ไปอบรม palliative ที่ มอ. ปี 2548

ดูเด็กมากนะคะ...แต่ประสบการณ์องค์ความรู้เยอะมากๆๆๆ

ได้ข่าวจากกุ้ง เรื่อยๆค่ะ ...การได้ท่องโลกกว้างเป็นกำไรของชีวิต

ขอบคุณนะคะที่ไปเยี่ยมบันทึก

 

Ico48

  • ดูเด็ก นี่ ไม่ทราบ ปัญญา หรือว่า ใบหน้า ครับ พี่แดง
พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี