ครบรอบ 6 ปี gotoknow

  ตอนนี้อยู่มหาวิทยาลัยนะครับ ช่วงนี้นิสิตไม่อยู่ไม่มีคนกวน (ฮา) แต่ไม่กี่วันนิสิตก็จะกลับมาแล้ว(เฮ้อ…)  ตั้งใจจะเขียนบันทึกนี้นานแล้ว แต่ไม่มีเวลาสักที

 

  วันนี้ไปดูกล่องใส่ของมีเอกสารมา ดีใจมากที่ได้เสื้อมาจาก gotoknow เสื้อตัวนี้มีที่มาจาก ผศ.ดร.วิรัตน์  คำศรีจันทร์ท่านวาด เนื่องจากกลุ่มคนปลูกผักกินได้ รวมกันเขียนถอดบทเรียน ต้องขอบคุณพี่ๆในกลุ่มที่แข็งขันมาก นี่เลยพี่ๆกลุ่มนี้

 

 "กลุ่มคนปลูกผักกินได้"

 

  ตอนที่เขียนผู้เขียนยุ่งกับงานวิจัยมาก(ข้ออ้าง ฮา)   ท่านอาจารย์ผศ.ดร.วิรัตน์ ให้เหตุผลว่า

 

 

 
Ico48

สวยดีครับ รูปข้างล่างนั้น ตอนวาดก็นึกถึงอาจารย์ขจิตเป็นนายแบบน่ะครับกำลังแจกบวบและผักปลอดสารพิษ สื่อความหมายการแบ่งปันและปลูกสร้างเมล็ดพันธุ์ของความรู้และสังคมแห่งการเรียนรู้อย่างพากเพียร ดูเป็นภาพสะท้อนสังคมที่ทำงานหนัก แต่มีชีวิตที่รื่นรมย์ มีสุขภาวะ และมีความสง่างามในวิถีของตนดีเวลานึกภาพถึงคนใน GotoKnow ก็มักนึกเห็นภาพอย่างนี้น่ะครับผมเอาไปแจกเป็นกำลังใจน้องๆและทีมงานที่มหิดลมีแต่คนชอบน่ะสิครับ เก๋ดีครับ

 

 

อาจารย์ผศ.ดร.วิรัตน์ มาต่อเติมต่อว่า

งั้นให้แนวคิดและความบันดาลใจอันเป็นที่มาของภาพไปด้วยเลยนะครับ ทั้งสองภาพสื่อสะท้อนวิสัยทัศน์ของการจัดการความรู้ที่เคลื่อนไหวอยู่ในสังคมไทยที่พอจะบอกเล่าและสื่อแสดงด้วยภาพ ภาพแรกนั้น นักศึกษาผมเขาถามความหมายเหมือนกัน ผมนำมาเล่าแบ่งปันกันอีกก็ดีครับ เมื่อตอนส่งมาให้คุณมะปรางเปรี้ยวกับคณะนั้น ส่งมาให้เลือกหลายรูปไปหมด จะเขียนแนวคิดมาให้ด้วยมันก็เยอะ อีกทั้งจะกลายเป็นตีกรอบให้คนเลือกคิดตาม ประเดี๋ยวจะเลือกไม่ได้อย่างใจ แต่พอเหลือไม่กี่รูปนี่พอเล่าแบ่งปันกันได้ครับ

รูปแรกนั้น ใครเป็นเด็กบ้านนอก โดยเฉพาะในรุ่นก่อน ในยุคที่เด็กๆในชนบทและโดยทั่วไปในสังคมไทย ยังต้องนุ่งกางเกงตัวเก่งอยู่แค่ ๒ ตัว คือไปโรงเรียนและอยู่กับบ้าน หรืออาจจะต้องเดินแก้ผ้าไปจนเข้าโรงเรียน หากพอจะมีตังค์ซื้อ ด้วยความที่การโตเร็วทุกปีของเด็กๆซึ่งหมายถึงจะต้องซื้อเสื้อผ้ากันไม่ไหวด้วย เมื่อเด็กๆจะมีเสื้อผ้าใส่ ก็จะได้มาสองแบบคือ ซื้อเสื้อผ้าสำหรับเผื่อโต และอีกวิธีหนึ่งก็รับตกทอดจากเด็กๆรุ่นพี่ในหมู่บ้าน หรือหมุนเวียนให้กันในหมู่ญาติพี่น้อง ซึ่งไม่ว่าจะวิธีไหนก็จะเป็นเสื้อผ้าตัวโค่งๆ หลวมโครกเครก  ยิ่งไปกว่านั้น ก็มักจะเป็นกางเกงราคาถูก(แต่แพงและดีมากแล้วสำหรับชาวบ้าน) นุ่งวิ่งเล่นกันไม่กี่วันยางก็ยืด แต่เด็กๆก็ต้องเล่นและไปไหนมาไหนก็ต้องใช้มือข้างหนึ่งหิ้วกางเกงไปด้วย ยิ่งไปกว่านั้น อีกข้างหนึ่งก็มักจะต้องคอยป้ายขี้มูก ภาพอย่างนี้สื่อสะท้อนบุคลิกของเด็กๆในประเทศที่กำลังพัฒนาดี ผมใช้ภาพนี้สื่อความเป็น 'การจัดการความรู้' ก็เนื่องจากให้ความหมายเชิงคุณค่าของความรู้ สติปัญญา และมิติจิตใจที่เหนือความเป็นวัตถุได้ดี ภาพการ์ตูนเด็กที่สะท้อนการร่วมทุกข์สุขกับสังคมที่แม้จะขัดสนทางวัตถุ แต่ก็มุ่งความงดงามทางจิตใจ แบ่งปัน และเป็นผู้ให้ มีนัยต่อวิถีความรู้เพื่อสังคมไทยและสังคมโลกในยุคสมัยนี้ดีครับ

 

ส่วนในภาพที่สองนั้น นอกจากที่มาและความหมายอย่างที่ผมเล่าไปบ้างแล้วนั้น จะเห็นว่าสภาพแวดล้อมพยายามสื่อถึงความแห้งแล้ว ติดขัด ทุกข์ยาก ในขณะที่ KM และพืชผัก ดอกไม้ ต้นไม้ สื่อถึงต้นไม้ที่กำลังงอกและผลิบาน ดวงตะวันเป็นพลังของชีวิตทั้งมวล พยายามจะสื่อว่าด้วยความรู้ สติปัญญา และการจัดการความรู้ที่ดี ย่อมเอาชนะความทุกข์ยากและการขาดปัจจัยอย่างอื่น ที่สำคัญคือความพากเพียร แบ่งปัน และลงมือด้วยชีวิตจิตใจของเราเอง

 

นอกจากนี้ จะเห็นว่ามีไม้ง่ามและไม้ที่ล้อมด้วยนะครับ นอกจากจะสื่อความหมายได้อย่างทั่วไปในสังคมไทยแล้ว ทางเหนือและในสังคมเกษตรกรรมนั้น เมื่อเห็นไม้ง่ามก็จะมีความหมายถึงการค้ำคูน ความรักความฟูมฟักดูแล การส่งเสริมเกื้อหนุนการจัดการความรู้และงานสร้างสรรค์ทางปัญญาเพื่อสังคมทั้งมวลนั้น เป็นสิ่งที่ต้องทำอย่างบ่มสร้าง เหมือนเพาะปลูกพืชพันธุ์แห่งความดีงามให้เติบโต ขณะเดียวกัน ภารกิจของความรู้และคนทำงานความรู้ ก็ต้องมุ่งเป็นไม้ค้ำคูณสังคม ค้ำคูณสิ่งที่เคารพศรัทธาในสิ่งที่ตนเองและสังคมเคารพนับถือ ทำบนฐานชีวิตและในที่ของตนด้วยชีวิตจิตใจ โดยมุ่งให้เป็นการงานของชีวิต

  

 

  เห็นไหมว่าผู้เขียนได้เป็นนายแบบ(นายแบบบวบก็ยังดี ฮา) แล้ว  ที่สำคัญมีพี่ใหญ่ด้วย สัญญากับพี่ใหญ่ว่า ได้เสื้อแล้วจะรีบใส่โชว์ ให้สมาชิกดู

 

 

 

 

  ตอนนี้ท่านอาจารย์ดร.ธวัชชัยและอาจารย์ดร.จันทวรรณ ก็ได้เป็นนายแบบและนางแบบแล้ว ลองไปอ่านบันทึกนี้นะครับ

 

  ตอนนี้ใครได้เสื้อแล้ว  เอามาใส่โชว์ให้ดูบ้างนะครับ อยากเห็นๆๆ รอดูนะครับ

 

 

เอามาเพิ่มครับ บังวอญ่า

 

 

พี่ครู Rinda

  ขอบคุณผศ.ดร.วิรัตน์ คำศรีจันทร์ที่วาดรูปสวยๆให้พวกเรา ขอบคุณทีมงานUsableLabs และสมาชิกทุกๆท่านที่ช่วยสร้างสรรค์ความดีงามให้แก่สังคมไทย…มีคนกล่าวไว้ว่า" ถึงงานที่เราทำมันจะไม่ยิ่งใหญ่ แต่ความภูมิใจมันใหญ่เกินพอ " ขอบคุณสมาชิกทุกๆๆท่านด้วยครับที่เข้ามาอ่าน…

 

ขอบคุณบันทึก

http://gotoknow.org/blog/tutorial4u/429326
 
http://www.gotoknow.org/blog/wiratkmsr-art/439595