แล้วละครชีวิตก็ปิดม่าน ภารกิจการงานล่วงผ่านพ้น เอ่ยอำลาเพื่อนพ้องผองผู้คน กลับไปเป็นสามัญชนธรรมดา

 

 

 

แล้วละครชีวิตก็ปิดม่าน

ภารกิจการงานล่วงผ่านพ้น

เอ่ยอำลาเพื่อนพ้องผองผู้คน

กลับไปเป็น สามัญชน ธรรมดา

 

 

ถอดหัวโขนหัวเก่าเอาหัวใหม่

มาสวมใส่ลงไปเดินเผชิญหน้า

กราบชาวบ้านเคยช่วยด้วยเมตตา

ก่อนจะก้าวขึ้นมาเล่นละคร

 

 

สวัสดีทักทายให้ความหวัง

บอกว่ายังเป็นเพื่อนเหมือนเก่าก่อน

ระลึกถึงอยู่ทุกครายังอาทร

พูดออดอ้อนย้อนหลังตั้งยืดยาว

 

 

ออกเยี่ยมบ้านใกล้ไกลเยี่ยมไปทั่ว

กี่สิบรั้วก็เต็มใจไปถามข่าว

มีเวลาคุยสนุกกว่าทุกคราว

ยกเรื่องเล่ามาล้อเล่นเป็นกันเอง

 

 

คุยจะขับเคลื่อนใหม่ให้เหมือนฝัน

จะสร้างสรรค์ดีงามด้วยความเก่ง

จะต่อสู้ผลักดันไม่หวั่นเกรง

ไม่ทอดทิ้ง ให้วังเวง อีกต่อไป

 

 

เมื่อละครชีวิตต้องปิดม่าน

จำทนเดินกลับบ้านมากราบไหว้

ดูนอบน้อมถ่อมตัวมีหัวใจ

ผิดจากตอน ที่ยิ่งใหญ่ อยู่ในโรง

 

 

 

สันติสุข  สันติศาสนสุข  ◊◊◊