54. การปฏิบัติธรรมของพนักงานมหาวิทยาลัย มรภ.พิบูลสงคราม รุ่นที่ 2 (ตอนที่ 2)

 

 

 

การปฏิบัติธรรมของพนักงานมหาวิทยาลัย มรภ.พิบูลสงคราม รุ่นที่ 2

 (ตอนที่ 2)

พระอาจารย์เทพโมลี มาพบและกล่าวให้โอวาทแก่ผู้ปฏิบัติธรรม

ทุกคืน

อ.วิชชา + อ.ปิยะนาถ กล่าวนำการสวดมนต์

การสวดมนต์เป็นการฝึกไม่ให้จิตฟุ้งไปที่อื่น โดยให้จิตจดจ่อ

ต่อบทสวดมนต์  เป็นการฝึกสมาธิอีกวิธีหนึ่ง...

ในการสวดให้นึกถึงคำว่า "พุทโธ"...

ผู้เขียนสังเกตตนเองว่า เวลาตนเองสวดมนต์ เสียงที่เปล่งออกมานั้น

มีพลังมาก ซึ่งพวกเราได้รับคำชมจากพระอาจารย์เทพโมลีว่า

เสียงสวดมนต์ในวันสุดท้ายนั้นดีขึ้นมากกว่าวันแรก...

นั่นเป็นเพราะ พวกเราได้หมั่นท่องในบทสวดมนต์...

การยืนสมาธิ...โดยหลับตาแล้วนำจิตมาวางไว้ในฐานที่มั่นของ

ร่างกาย เช่น หน้าผาก ปลายจมูก ใจ ท้อง (ขึ้นอยู่ที่แต่ละคนอาจ

วางจิตไว้ไม่เหมือนกัน)...

การฝึกสมาธิ เป็นการเรียก "สติ + สัมปะชัญญะ" ให้อยู่กับตนเอง

ตนเองทราบว่า เรากำลังทำอะไรอยู่...

ในครั้งแรก ๆ ผู้เขียนนั่งแล้วก็เกิดความกลัว...แต่ลองฝึกนั่งสมาธิ

ไม่เกร็ง ปล่อยตัวตามสบาย ให้ทราบว่าเรากำลังทำอะไรอยู่...

แล้วนำจิตไปวางในฐานที่มั่นที่ตนเองกำหนด...จึงทำให้สามารถ

ทำได้ นานถึง 25 นาที...

พอคลายจากการนั่งสมาธิแล้ว ทำให้จิตใจเบาสบาย โล่ง

ใจเกิดสุข เพราะไม่ได้คิดเรื่องอื่น...

การนั่งสมาธิ  เป็นการทำให้มีพลังจิตที่เข้มแข็ง เวลาเมื่อเกิดปัญหา

ทำให้เราสามารถแก้ไขปัญหานั้นได้...

การนั่งสมาธิ เป็นการภาวนาจิตทำให้ได้บุญอีกประเภทหนึ่ง

เมื่อนั่งสมาธิเสร็จแล้ว ก็แผ่เมตตาให้กับพ่อ - แม่ บุพการี

เจ้ากรรมนายเวร สัตว์ทั้งหลายในโลก ให้มารับบุญซึ่งได้จาก

การที่ตัวเราได้นั่งสมาธิ...

การนั่งสมาธิ ทำให้ใจเราสงบ ไม่คิดฟุ้งซ่าน...

การเดินจงกรม เป็นการฝึกให้จิตจดจ่อ และมีสติในการเดิน...

เมื่อสวดมนต์เช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกเราก็เดินลงจากเขา

ไปทานข้าวที่โรงอาหารข้างล่าง...

โดยเดินผ่านเนิน ประมาณ 3 - 4 โค้ง เล่นเอาผู้เขียนปวดน่อง

ทำให้น่องเกร็งมาก เพราะไม่เคยเดินบนเขา แต่ก็เหมือนกับ

การออกกำลังกาย...

จุดที่ลงมาแล้วมายืนรอพร้อมกันหน้าโรงอาหาร...

อาหารที่เราได้รับประทานกับข้าวต้มในตอนเช้าของ

วันที่ 7 พฤษภาคม 2554

"น้องดาม" สถาปนิกหนุ่มก็มานั่งสมาธิกับเขาด้วยค่ะ...

"น้องริน"....เจ้าหน้าที่ของกองบริหารงานบุคคล ได้พาเจ้าตัวน้อย

ซึ่งอยู่ในท้องมานั่งสมาธิเหมือนกันค่ะ...ได้บุญหลาย ๆ นะค่ะ...

คืนของวันที่ 7 พฤษภาคม 2554 ได้ทำพิธีสวดชัยมงคลให้กับ

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช...

การสวดพระชัยมงคล ผู้เขียนว่าเป็นบทสวดที่ยากกว่าบทสวดอื่น ๆ...

ฮั่นแน่!!!...เมื่อยจากการนั่งสมาธิใช่ไหมล่า!!!...จึงมานอนพักผ่อน

เพื่อเอาแรงไปนั่งสมาธิต่อใช่ไหม?...อิอิอิ...

เอ!!!...มือของน้องก้อยมีอัมโมเนียด้วยเหรอ...5555555555...

เรียกว่า "หลับคาไม้อัมโนเนีย" เลย อิอิอิ...แถมหลับแล้วยังไม่

ยอมปล่อยไม้อีก...อิอิอิ...

หลังจากครบ 3 วัน สิ่งที่ได้ คือ ปสาทนีบัตรที่ให้ไว้เพื่อแสดงว่า

ได้จบหลักสูตรแล้ว...

จะกลับบ้านแล้ว ถ่ายรูปร่วมกับอาจารย์กันหน่อยจ้า...

นี่คือ...โครงการปฐมนิเทศพนักงานมหาวิทยาลัยและ

+พนักงานราชการ  ของมหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม

ซึ่งหลักสูตรนี้เป็นหลักสูตรของการสร้างคนให้เป็นคนดี มีคุณธรรม

จริยธรรม  สามารถนำความรู้ที่ได้รับมาปรับใช้กับตนเองในชีวิต

ประจำวันต่อตนเอง ต่อครอบครัว ต่อนักศึกษาและต่อมหาวิทยาลัย

ได้อย่างมีประสิทธิภาพที่ดีขึ้น...

  การปฏิบัติธรรมนี้ เรียกว่า ปัจจุบันไม่ค่อยจะมีผู้นิยมปฏิบัติกัน

มากนัก เนื่องจากสาเหตุใดก็แล้วแต่...แต่ผู้เขียนมีความคิดว่า

มีประโยชน์ต่อตัวเรามากในการนำมาใช้กับชีวิตประจำวัน

ชีวิตการทำงาน ต่อตนเอง ต่อครอบครัว ต่อสังคม ต่อประเทศชาติ

ถ้าทุกคนหันมาสนใจเกี่ยวกับเรื่องการปฏิบัติธรรมแล้วจะทำให้

ไม่วุ่นวายเช่นปัจจุบันนี้มากนัก...

บางครั้ง คนเรามีของดีแต่ก็ไม่ค่อยจะยอมรับของดีกันหรอกค่ะ...

แต่ไปไขว่คว้าหาอะไรก็ไม่รู้มาจรรโลงชีวิต...

การปฏิบัตินั่งสมาธินี้ เรียกว่า "ใครทำ ใครได้"...จริง ๆ ค่ะ...

 แล้วพวกเราก็นำบุญมาฝากทุก ๆ ท่านที่เข้ามาอ่านด้วยนะค่ะ...