การไหว้พระสวดมนต์เช้าเย็นทำให้ความทรงจำดี

คุยกับครูคนแรกในความทรงจำ

โสภณ เปียสนิท

..................................

 

                ผมทึ่งในความทรงจำของครู “ความจำครูยังดีมากเลยนะครับ” ครูยิ้มอารมณ์เย็น “การไหว้พระสวดมนต์เช้าเย็น ทำให้ความทรงจำดี” ท่าทีของครูมีความเชื่อมั่นในหลักการทางศาสนาอย่างยิ่ง “ครูท่าทางยังไม่แก่เลยครับ” ผมให้กำลังใจ “ต้องแก่ซิ เกิดมานานแล้วนี่ ตั้งแต่ปีมะโรง วันที่ 22 ธันวาคม 2471” ครูกล่าวต่อเรื่อยๆ เหมือนไม่ต้องนึกให้เสียเวลา

 

                ถามต่อด้านการศึกษาวัยเยาว์ “ครูเรียนหนังสือที่โรงเรียนบ้านจระเข้สามพันธุ์นี่หรือครับ” ครูพยักหน้า “ใช่เรียนชั้นมูลที่นี่” “ชั้นอะไรครับครูชั้นมูล” “ชั้นมูลคือชั้นอนุบาล สมัยก่อนเขาเรียกแบบนี้” คำว่า “มูล” เป็นคำเก่าของภาษาไทยที่ใช้เรียกสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่อยู่ในระดับต้น “10 ขวบแล้วจึงไปเข้าชั้นประถม1 ที่โรงเรียนวัดโคกยายเกตุ” “อยู่ไกลจากบ้านครูไหมครับ” “ไม่ห่างเท่าไร หมู่บ้านติดกัน มีญาติอยู่ที่นั่น” “เรียนจบแล้วทำอะไรต่อครับ” “จบปอ 4 แล้วบวชเณรอยู่โคกยายเกตุ 3 ปี” “ได้เรียนต่อไหมครับ” “เรียนนักธรรม ตรีแบบลุ่มๆ ดอนๆ” ฟังคำว่า ลุ่มๆ ดอนๆ นึกถึงสมัยผมเรียนบาลีไวยากรณ์อยู่ที่วัดท่ามะขาม เมืองกาญจน์ พี่เณรที่เป็นครูอยู่ในช่วงวัยรุ่น หลวงพ่อไม่อยู่ก็ชวนกันเล่น ชมนกชมไม้หลังวัดสบายอารมณ์ “เพราะอะไรครับ” “สมัยนั้นครูสอนหายาก อายุ 19 ปี จึงเดินทางเข้ากรุงเทพฯ” ใบหน้าของครูยิ้มกว้างยิ่งขึ้น อาจเป็นเพราะคิดถึงช่วงเวลาของความสุขในชีวิต “ไปได้อย่างไร ครับ” “ลงเรือไปซิ” ครูวางหน้าเฉย จนผมมองไม่ออกว่าครูต้องการให้ผมขำหรือไม่

 

“ผมหมายถึงว่า ใครพาครูไป หรือครูติดต่อใครครับ” “สมัยนั้น สมภารท่านส่งเสริมการศึกษาด้วยการพาสามเณรไปเรียนที่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ในบางกอก รุ่นแรก3 องค์ ต่อมาเป็นมหาเปรียญ 7 ประโยค 1 องค์ ชื่อมหาศิริ กลิ่นเกสร บ้านจระเข้ใหญ่ เป็นหลานท่านสมภาร ตอนหลังสึกออกมารับราชการ อยู่กรรมประชาสัมพันธ์” เส้นทางสายนี้เหมือนกับทางเดียวกันกับเส้นทางที่ผมเดิน เพราะพระมหาคมคิด วัดทุ่งลาดหญ้า เลขานุการหลวงพ่อลำไยเป็นผู้พาผมไปฝากให้ศึกษาเล่าเรียนที่กรุงเทพฯเช่นกัน “สามเณรองค์อื่นๆ เล่าครับครู” “อีกองค์ชื่อเฉลียว ตอนครูบวชเณรได้ 3 ปีนั้น มหาเฉลียวกลับมาบ้าน และชวนครูไปบางกอกด้วยกัน ครูตัดสินใจไปอยู่กับมหาเฉลียวที่วัดปากน้ำ เพราะหวังเอาการเล่าเรียนศึกษาเป็นบันไดไต่ไปสู่ความก้าวหน้าของชีวิต” “ตอนนี้ท่านยังอยู่หรือเปล่าครับ” “ตอนนี้ท่านเป็นเจ้าอาวาสอยู่วัดศิลามูล แถวสองพี่น้องนี่เอง”