อดีตครูใหญ่คนแรกของผม ประจำโรงเรียนบ้านท่ามะนาว
คุยกับครูคนแรกในความทรงจำ
โสภณ เปียสนิท
..................................
ช่วงสงกรานต์ปีพุทธศักราช 2554 ผมเดินทางกลับเมืองกาญจน์บ้านเกิดอีกครั้ง เหมือนเช่นทุกปี เพื่อกลับไปอยู่กับคุณแม่วัย 76 ปี กาลเวลากัดกร่อนสังขารของแม่จนร่วงโรยอ่อนล้าลงทุกปี ปีก่อนๆ แม่พักอยู่บ้านท่าเสา อยู่กับน้องชายเพื่อทำการค้าด้านวัสดุก่อสร้าง ปีนี้แม่ย้ายกลับไปพักบ้านพี่สาวที่ท่านมะนาว ย้อนทวนสายน้ำแควใหญ่กลับไปบ้านพี่สาว บ้านหลังนี้อยู่ใกล้บ้านเก่าที่แม่เคยอยู่กับพ่ออีกครั้ง เพื่อพักผ่อนในวัยชรา บ้านพี่สาวหลังนี้ อยู่ใกล้สายน้ำแควใหญ่ ในสวนผสมแมกไม้นานาพันธุ์
ทราบข่าวว่า อดีตครูใหญ่คนแรกของผม ประจำโรงเรียนบ้านท่ามะนาว ปัจจุบันอายุย่างเข้าสู่ปีที่ 83 ร่างกายอ่อนแอทรุดโทรมลง มีข่าวว่าครูเจ็บไข้ได้ป่วยบ่อยกว่าปีก่อนๆ ตั้งใจว่าจะแวะเยี่ยมครูสักครั้ง อย่างน้อยเพื่อแสดงความกตัญญูกตเวทีต่อครูคนแรกในความทรงจำ ภาพของชายวัยกลางคนร่างสูงโปร่งในชุดสีกากีรัดรูป ใจดีมีรอยยิ้มบนใบหน้าเสมอ เดินเข้าห้องประถม1 บ้าง ห้องประถม2 บ้าง ห้องประถม3 บ้าง ห้องประถม4 บ้าง เพราะต้องสอนคนเดียวทั้ง4 ห้อง สอนเสร็จก็สั่งงาน สั่งงานเสร็จแล้วย้ายไปสอนห้องต่อไป พวกเราฟังคำสั่ง ทำงานตามครูสั่ง เสร็จแล้วจึงวิ่งเล่นกันในห้อง จนกว่าจะถึงเวลาเลิกเรียน ทุกเย็นวันศุกร์ มีการสวดมนต์ท่องบทอาขยาน โดยครูเป็นต้นเสียง บางครั้งครูร้องเพลงเขมรไทรโยคให้นักเรียนฝึกร้อง ผมว่าครูร้องเพลงเพราะ
ภาพของโรงเรียนบ้านท่ามะนาวในความทรงจำผุดพรายให้เห็นแจ่มชัด เหมือนวันเวลาเหล่านั้นเพิ่งผ่านไปไม่นาน โรงเรียนทำด้วยไม้เกือบทั้งหลัง พื้นปูนขัดมัน หลังกระเบื้องปูนแบบเก่าสีขาว ขนาด 4 ห้องเรียน หนึ่งห้องเรียนกว้างราว 5X5 วา ระหว่างห้องมีผนังกั้นแค่บังตา บังเสียงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น นักเรียนและครู อาจก้มหัวเดินลอดถึงกันได้
ครูจรัส ปิ่นกุมภีร์ วัยกลางคนใส่ชุดสีกากีรัดตัวเหมือนตำรวจ เคยเล่าให้ฟัง ครั้งหนึ่งมีทหารหลายคนนั่งรถจิ๊ปทหารเข้ามาที่โรงเรียน เพื่อติดต่อภารกิจบางประการ เห็นครูนั่งอยู่ที่โต๊ะหินหน้าโรงเรียนจึงเดินเข้ามาถามว่า “ครูใหญ่อยู่หรือเปล่าครับ” ครูนั่งนิ่งทำหน้าเฉย “อยู่ครับ” “งั้นขอพบหน่อย” คราวนี้ครูยิ้มแล้วตอบ “ผมเองครับ ครูใหญ่” ทหารยกมือสวัสดี “มีครูน้อยกี่คนครับ” “มีคนเดียวครับ” “ไม่มาสอนหรือครับ วันนี้” “มาครับ ก็ผมเองนี่แหละ” “อ้าว...แล้วมีนักการภารโรงบางหรือเปล่า” “มีคนหนึ่งครับ” “มาโรงเรียนหรือเปล่า” “มาครับ ก็ผมเองนี่แหละ” ทหารคนนั้นทำหน้างง อยู่พักหนึ่ง จึงหัวเราะในอารมณ์ขันแบบเงียบๆ ของครู
ท่าทางคุณครูแข็งแรงมากเลยครับ ผมไม่ได้ไปบ้านท่ามะนาวนานมากๆๆๆๆเลยครับ
สวัสดีครับ
ดีใจด้วยนะครับ
ที่อาจารย์มีโอกาสได้กลับบ้าน...ไปเยี่ยมคุณแม่ และคุณครูครับ
ขอให้คุณแม่ และคุณครูสุขภาพดีนะครับ
และคนที่รักคุณแม่ และคุณครู จะเจริญทุกคนครับ
อ่านแล้วดีใจด้วยจังเลยค่ะ
ขอให้คุณครูท่านมีสุขภาพแข็งแรงค่ะ
ยินดีด้วยค่ะอาจารย์ ที่ได้พบคุณครู เป็นความทรงจำดีๆ เลยนะคะ อ่านแล้วมีความสุขค่ะ :)
สวัสดีค่ะ
สวัสดีค่ะท่าน ผศ.
สวัสดีครับอาจารย์โสภณ
ดูท่าทางครูใหญ่ท่านใจดีนะครับ ยังดูแข็งแรงมาก
อ่านแล้วรู้สึกดีครับ ชวนให้นึกถึงสมัยเรียนตอนชั้นประถม
ขอบพระคุณครับ
สวัสดีค่ะ
แวะเข้ามาเยี่ยมค่ะ....น่ารักจังเลย อิจฉาอาจารย์โสภณที่มีโอกาสแวะไปคารวะ..ครูคนแรก...ชื่นชมนะคะ
สวัสดีค่ะ