...หากครั้งนั้นกล้องวิเศษไม่หล่นกระจายไป เราคงจะต้อง “แบก” มันไปอีกนาน ทั้งหนักทั้งเหนื่อย...

 

         ผู้เขียนเป็นคนชอบถ่ายภาพ เก็บเงินค่าขนมซื้อกล้องตั้งแต่ยังเรียนมหาวิทยาลัย และต้องเจียดเงินอีกจำนวนหนึ่งเพื่อซื้อฟิล์มและค่าล้างรูป เพราะรุ่นนั้นเป็นกล้องที่ต้องใช้ฟิล์มถ่าย

 

          ครั้งหนึ่งได้กล้อง Nikkon (รุ่นอะไรจำไม่ได้เสียแล้ว) ดีใจนักหนา ทะนุถนอมยิ่งราวสมบัติล้ำค่า ไปเที่ยวที่ไหนต้องแบกกระเป๋ากล้องใบโตที่เพียบไปด้วยอุปกรณ์นานา ภูมิใจนักหนากับฝีมือการถ่ายภาพของตัวเอง (ความจริงฝีมือก็ธรรมดา ๆ แต่รู้สึกเองว่าฝีมือดีเหลือเกิน)

 

          ได้ใช้ ได้รัก ได้ทะนุถนอมกล่อมรักกล้องวิเศษอยู่ไม่นาน... วันหนึ่งขณะกำลังทำความสะอาดกล้องด้วยการใช้ลูกยางเป่าฝุ่น เช็ดเลนส์ กล้องสุดรักมีอันตกหล่นจากมือลงสู่พื้น....

 

...แตกกระจายเป็นหลายชิ้น...

 

         เก็บชิ้นส่วนอย่างเสียใจและใจเสีย มันคงใช้ไม่ได้เหมือนเดิมแล้วล่ะ... ใจแตกสลายกระจายไปยิ่งกว่าชิ้นส่วนของกล้องสุดรัก...ทั้งเสียดาย เสียใจ และโกรธตัวเองไปสารพัดสารพันความรู้สึก


 

... ใจจะขาดรอน ๆ แล้วเจ้าเอย...

 

         ทุกวันนี้ก็ยังรักที่จะถ่ายภาพ แต่กลับมาใช้กล้อง “ปัญญาเลิศ” ราคาไม่ถึงครึ่งของตัว Body กล้องสุดรักตัวเก่า แถมกล้องใหม่นี้ไม่ต้องใช้ฟิล์ม ไม่ต้องแบกแฟลช ยกขึ้นก็เล็ง กดได้ทันที มีโหมด ต่าง ๆ ให้ปรับพอควรแก่กล้องราคาไม่กี่พันบาท ข้อสำคัญหล่นมาหลายที ก็ยังดีอยู่ ไม่รู้สึกรู้สา กล้องตัวเล็กใส่กระเป๋ากางเกงได้สบาย...

 

...สะดวกกาย สบายใจยิ่งนัก...

 

        มาคิดดู... ที่รู้สึกใจสลาย จวนจะขาดรอน ๆ เพราะเรายึดมั่นให้ค่ากับเจ้ากล้องสุดรักสุดวิเศษนั้น ช่างไม่รู้จักคิดว่า...มีสิ่งใดในโลกนี้เล่าที่จีรังยั่งยืน ก็ล้วนแต่ เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป ทั้งนั้นไม่เว้นทั้งคน สัตว์ สิ่งของ เราไปหลงยึดกับสิ่งที่ไม่จีรัง...ว่ามันยั่งยืน... ก็ถูกทุกข์ขบกัดน่ะสิ

 

        ตอนนี้รู้สึกดีเล็กๆ ว่าหากครั้งนั้นเจ้ากล้องวิเศษไม่หล่นแตกกระจายไป เราคงจะต้อง “แบก” มันไปอีกนาน ทั้งหนักทั้งเหนื่อย และคงไม่ได้เรียนรู้การชื่นชมภาพฝีมือคนอื่น เพราะแต่ก่อนนั้นเมื่อชมภาพของใคร ๆ ก็จะมองแบบพินิจพิจารณาว่าเขาใช้เทคนิคอะไร เปิดหน้ากล้องเท่าไร ความไวชัตเตอร์เท่าไร มันน่าจะทดแสงหน่อยนะ น่าจะจัดองค์ประกอบให้ลงตัวกว่านี้หน่อย น่าจะ......

 

         ถึงตอนนี้ชมภาพถ่ายฝีมือคนอื่น  ก็ได้ใช้ “ใจ” มอง จึงเห็นความงดงาม ความตั้งใจ ใส่ใจ ความสุขของคนถ่ายที่ซ่อนอยู่ในภาพนั้นเยอะแยะเลย

 

         ดีละ...ที่เจ้ากล้องวิเศษมันหล่นหายแตกกระจายไปจากเรา... เบาใจจริง ๆ          

                        ❤•♥(◠‿◠✿)