จากวันเป็นเดือน..จากเดือนเป็นปี....

"หล่อน"...ตื่น..เมื่อยินเสียงนกร้อง...ยินติดหูอยู่เมื่อวาน...คนในโลกสี่เหลี่ยมได้พูดว่า..เคยไปเล่นดนตรีที่เขาสร้างมันขึ้นมาด้วยมือเขาเองที่นิวยอรค์...เขาว่ามันดูดีและน่าตื่นเต้นไปกับเมืองโอฬาร..ที่ขาดหายไปและมันน่าอยู่กว่าคือบ้านเขา..ที่มีเสียงของธรรมชาติ..นกร้องและสายลม

"หล่อน"..เหลียวหา..คนข้างกาย..มันว่างเปล่า...จากไป...จากวันเป็นเดือน..จากเดือนเป็นปี....อารมณ์..อันว่างเปล่า..ดุจแสงแดด...พลังอันเร่าร้อน..ดึงดันให้ม่านเมฆ..เปลี่ยนเป็นสายฝน...อันเย็นเยียบ....ผ่านดวงใจที่ไฝ่หา...อ้อมกอดอันอบอุ่น..กลับไปยัง..แสงตะวัน....

"หล่อน"..ปลดอารมณ์ผ่านม่านเมฆที่บังใจ...มันคงจะสว่างเหมือนแสงตะวัน..ที่เห็นเช้าวันนี้....เสียงออดดังปลุกหล่อนตื่นจากภวังค์...เสียงดังมาตามสาย..เสร็จ หรือยังเราจะไปสุสานกัน......เขาจากหล่อนไปได้ขวบปีพอดี....