วิชาชีวิต ...วิชาที่โรงเรียนไม่ได้สอน... แต่แม่เป็นคนสอน...

      เมื่อวานนี้เป็นวันที่ผู้สูงวัยอย่างดิฉันมีความสุขมาก เพราะน้องๆทุกคน ๕ ครอบครัว พาหลานๆมารดน้ำดำหัว ขอพรดิฉันกับคนข้างเคียง โดยน้องๆบอกว่า "เมื่อพ่อและแม่ไม่อยู่แล้ว ขอให้พี่ทั้งสองเป็นเหมือนพ่อแม่ของพวกเรา"....ซึ้งมากค่ะ

      หลังรดน้ำขอพรแล้ว ได้ให้หลานแต่ละคน(๑๒ คน)เล่าให้ฟังว่าเรียนเป็นอย่างไรบ้าง ช่วงปิดเทอมทำอะไรกันบ้าง ที่เราสนใจคือหลานสาวสองคนที่เป็นลูกของน้องชายที่เป็นทหารเรือ มีภรรยาเป็นแม่ค้า...

      ชื่อวิวกับอิ่มอายุ๑๔ และ๑๓ปี เล่าว่า...ต้องช่วยแม่ทำขนมเค้ก ทำสาลี่ ทำวุ้นหน้าต่างๆ ทำข้าวเหนียวมูล ต้องไปช่วยแม่รับจัดเบรค(อาหารว่าง)เวลารับงานที่เขาจัดประชุมสัมมนา...แม่บอกว่าจะได้มีเงินจ่ายค่าเทอม เพราะอยู่โรงเรียนประจำค่าเทอมแพง...

      เราถามว่าเหนื่อยไหม เด็กทั้งสองบอกว่าเหนื่อย แต่สนุกดีได้ทำขนมเป็นหลายอย่าง เราได้บอกว่า... "หนูกำลังเรียนวิชาชีวิต ...วิชาที่โรงเรียนไม่ได้สอน... แต่แม่หนูเป็นคนสอน...ความรู้ที่เป็นวิชาชีวิต จะเป็นความรู้ติดตัวไปจนตาย หนูจะไม่ลืมเพราะเป็นอาชีพของแม่ ลุงกับป้าดีใจมากที่เห็นหนูทำได้อย่างนี้....แถมเรียนดีทั้งคู่ด้วย"

     ที่เราชื่นชมมากคือน้องสะใภ้ แม่ของเด็กๆทั้งสองคน ที่เขาเลี้ยงลูกเป็น เขาสอนวิชาชีวิตที่แท้จริงให้ลูก ทำให้ลูกเห็นที่มาที่ไปของเงิน ที่ส่งให้เรียนหนังสือ

      เรามักเห็นพ่อแม่สมัยใหม่กลัวลูกลำบาก ทำให้ลูกทุกอย่าง ซื้อหาสิ่งอำนวยความสะดวกให้ลูก ดิฉันเข้าใจว่าพ่อแม่สมัยใหม่ มักเป็นพ่อแม่ที่เคยลำบากมาก่อน จึงไม่อยากให้ลูกลำบากเหมือนตัวเอง จนลืมไปว่า...

"วิชาชีวิตนั่นต่างหาก ที่พ่อแม่ต้องสอน ต้องบอก ต้องพาทำ เพื่อว่าเมื่อวันใดที่เราไม่อยู่กับเขาแล้ว เขาจะได้ใช้ชีวิตเป็น...อยู่บนโลกได้อย่างเข้มแข็ง"