คิดถึงเธอจัง (3)

อัมพร
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ
“ รู้แต่ว่ามันมีคุณค่าทางจิตใจสำหรับฉัน….. รักเธอจังกระดานชนวน”

 คิดถึงเธอจัง (3)

ยังไม่หายคิดถึงเลย ….  พอพูดถึงกระดานชนวนแล้วทำให้ฉันมีความสุขมาก  ขอเล่าต่ออีกหน่อยเถอะ   …

 

              การเขียนกระดานชนวน   เขียนเสร็จแล้วก็ต้องลบทิ้ง    พอเขียนใหม่ก็ต้องลบทิ้งอีก   ฉันคับข้องใจมาก   รู้สึกเสียดายตัวหนังสือทุกตัว    เสียดายเรื่องราวที่คุณครูให้เขียน    ฉันอยากให้ทุกคนที่ฉันรักได้อ่านทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันเขียน   และที่สำคัญอยากเก็บไว้อ่านนานๆ      หลายครั้งเมื่อกลับมาถึงบ้าน  ฉันจะแอบไปเขียนลงในสมุดบัญชีรับ – จ่ายของพ่อ  ลายมือโย้เย้ตัวโตเท่าหม้อแกง  พ่อไม่ดุ  ไม่ว่า   แต่พ่อก็ไม่ได้ซื้อสมุดให้ฉันหรอกนะ   (คงจะราคาแพง …  พ่อต้องประหยัดเพื่อครอบครัว)     พ่อกับแม่พากันเก็บกระดาษแข็ง  ที่เป็นปฏิทินเก่า (ชนิดแขวนข้างฝา )  แผงกระดาษที่ใช้ติดสินค้า  เช่น  ผงชูรสที่เป็นซองเล็กๆ  ซองใส่ผงพะโล้      ซองใส่เครื่องพะโล้     มาแกะลูกแม็กออก   แกะเส้นด้ายทิ้ง   นำมาวางซ้อนไว้ให้ฉัน   และบอกว่าอยากเขียนอะไรให้เขียนได้เลยตามใจชอบ   โดยให้เขียนลงด้านหลังแผ่นกระดาษ  จำได้เลือนลางว่าได้ใช้แผ่นกระดาษแข็งมากมายหลายสิบแผ่น   ขอบพระคุณพ่อแม่ที่ให้เสรีภาพในการเขียน  ไม่ปิดกั้นความต้องการในวัยเด็กของฉัน  สิ่งเหล่านี้เองกระมัง   ที่หล่อหลอมให้ฉันมีนิสัยรักการอ่าน  รักการเขียนอย่างยั่งยืน  มาจนถึงปัจจุบัน

 

 

 

 

 

                  เมื่อมาถึงวันนี้  วันที่มีกระดาษให้ใช้ได้อย่างเหลือเฟือ   แต่ฉันกลับไม่กล้าใช้     ฉันพยายามทุกวิถีทางที่จะใช้กระดาษให้คุ้มค่าและเกิดประโยชน์สูงสุด    ฉันนำกระดาษที่ใช้แล้วด้านหนึ่งกลับมาใช้ใหม่โดยให้นักเรียนใช้ทำเป็นใบกิจกรรม  แล้วจึงนำไปเป็นกระดาษห่อของ   หรืองานประดิษฐ์  งานฝีมืออื่นๆ ท้ายสุดจริงๆจึงจะขายเป็นเศษวัสดุ  เพื่อให้เขานำไปรีไซเคิล สมัยที่เปิดสอนชมรมปลุกฝันหรรษา     ฉันจะให้นักเรียนไปดึงกระดาษสมุดหน้าที่ยังไม่ได้เขียนจากสมุดเก่าที่ใช้แล้วออกมาทำเป็น  “สมุดหนึ่งเดียวในโลก” (ตั้งชื่อให้เก๋ไก๋เรียกร้องความสนใจจากผู้เรียน)  มาเย็บเข้าเล่มทำหน้าปกใหม่  ตกแต่ง  ใส่ลวดลายระบายสีตามมุม  เขียนคำคมด้วยปากกานานาสีตัวเล็กๆ  เน้นศิลปะ  ความสวยงาม   แล้วนำไปเป็นของขวัญเนื่องในโอกาสต่างๆ   หรือเก็บไว้ใช้เอง

                  วันนี้  …. วันที่ฉันขอขอบคุณเทคโนโลยีในโลกปัจจุบัน     ขอบคุณความเจริญก้าวหน้าทางด้านวิทยาศาสตร์ที่สนองตอบความต้องการของฉันได้ทุกอย่าง  ฉันได้เขียนตัวอักษรภาษาไทยที่ฉันรัก  ได้ถ่ายทอดอารมณ์  ความรู้สึกนึกคิด  ได้เขียนเรื่องราวดีๆ ที่อยากเขียน   ได้มีโอกาสให้คนที่ฉันรักทุกคนได้อ่านสิ่งที่ฉันเขียน   ฉันสามารถเก็บรักษาทุกเรื่องราวได้เป็นอย่างดี    อยากอ่านเมื่อไรก็ได้อ่าน    ที่สำคัญฉันลดการใช้กระดาษลงไปได้อย่างมากมาย   สามารถสื่อสารกับทุกคนได้อย่างสะดวกรวดเร็ว    (ขอขอบคุณบล็อก  Gotoknow ด้วยค่ะ )

                วันนี้  …..   เมื่อไรที่เห็นการใช้กระดาษอย่างไม่รู้ค่า  หรือรู้เท่าไม่ถึงการณ์  ฉันใจหาย  ….   อนาคตข้างหน้า  กระดาษก็คงใกล้เคียงกระดานชนวน   แน่นอน …. สิ่งใดที่ล้าสมัยย่อมถูกพัฒนาให้เกิดสิ่งใหม่ที่ดีกว่า …   

                วันนี้ …..  วันที่ฉันคิดถึงกระดานชนวนมาก  ฉันจึงพยายามสืบเสาะหากระดานชนวน  ครั้งแรกก็ถามเพื่อนครูที่วัยใกล้เคียงกับฉันในโรงเรียน   ไม่มีใครมีเลย   ต่อไปฉันก็โทร.หาพี่ๆ   ที่เกษียณไปแล้ว  ไม่มีตามเคย   ตามหาตามแหล่งที่เคยเห็นวางขาย  เช่นที่ ตลาดจตุจักร  ตลาดมีนบุรี  เมืองโบราณ  ก็ไม่ได้ผล     สุดท้ายเปิดหาในอินเทอร์เน็ต  แล้วโทรศัพท์สั่ง  น้องคนขายใจดีมาก  นำมาส่งให้ถึงโรงเรียน   ราคาแผ่นละ  100   บาท ไม่คิดค่าส่งเพิ่มสักบาทเดียว   ฉันตั้งใจเอาว่าจะเก็บไว้จัดนิทรรศการงานสัปดาห์ห้องสมุด  และจะโทรสั่งเพิ่มอีก  5  แผ่นสำหรับเก็บไว้ให้เป็นของขวัญให้หลาน 5  คน เมื่อเขาโตพอจะขีดเขียนได้  ฉันยังนึกสภาพไม่ออกว่าหลานๆ จะมีอาการอย่างไรกับกระดานชนวนของขวัญของป้า  ….    

 

                                   “  รู้แต่ว่ามันมีคุณค่าทางจิตใจสำหรับฉัน…..  รักเธอจังกระดานชนวน”

 

 

                                                                     อัมพร   ทานประสิทธิ์

                                                            จันทร์ที่     11    เมษายน     2554

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกเรื่องดีๆในชีวิต



ความเห็น (25)

ผมเห็นบ้างเหมือนกัน แต่ไม่เคยได้ใช้ เพราะเกิดไม่ทัน

ทันตอนยกเลิกใช้แล้ว แขวนอยู่ข้างฝาผนังที่วัด

จำได้อย่างนั้นนะครับ


เขียนเมื่อ 

เป็นความคิดถึงที่น่ารักมากๆค่ะ'กระดานชนวน'

และขอชื่นชมพ่อและแม่'ครูอัมพร'ว่าสุดยอด

ท่าน'รียูท'กระดาษมาใช้ประโยชน์แทนกระดานชนวนได้นะคะ

ta 45
IP: xxx.207.181.47
เขียนเมื่อ 

ชอบภาษาและความประทับใจของครูอัมพร  ที่ถ่ายทอดเป็นความรู้สึก  สะท้อนถึงนิสัยรักการอ่านการเขียน  และการใช้นวัตกรรมของคุณครูพ่อของครูอัมพร  แต่ปัจจุบัน  กระดานชนวนกลับกลายเป็นคำตอบของนักเรียนที่บอกว่าหินชนวนมีประโยชน์ใช้ทำกระดานชนวนคงไม่มีความผูกพันเท่ากับประสบการณ์ของครูอัมพร  ชมชอบในการนำเสนอความคิดความรู้สึกต่อการรักการเขียนการอ่าน   ขอ แลกเปลี่ยนเรียนรู้ไปด้วยกันนะคะ  

เขียนเมื่อ 

  Ico48  

  • สวัสดีค่ะ  อาจารย์  
  • ดอกไม้สวย ต้นไม้เขียว สวนร่มรื่นดีจังค่ะ    
  • ภาพนี้ช่วยให้หายรุ่มร้อนจากเดือนเมษาได้เป็นอย่างดีเลยค่ะ
เขียนเมื่อ 

Ico48

  • สวัสดีค่ะ
  • โชคดีที่มีพ่อแม่สนับสนุนให้โอกาสได้ศึกษาเล่าเรียน    และได้รับการปลูกฝังทั้งทางตรงทางอ้อมให้มีนิสัยรักการ  อ่าน  การเขียน มาตั้งแต่เด็ก
  • ขอบคุณค่ะที่แวะเข้ามาชื่นชม

 

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ   คุณ ta 45

  • คิดอยู่นานเหมือนกันค่ะ ก่อนที่จะเขียน เพราะบันทึกนี้เขียนจากใจด้วยความคิดถึงกระดานชนวนจริงๆ    แต่ไม่แน่ใจว่าจะเกิดประโยชน์แก่ผู้อ่านมากน้อยแค่ไหน 
  • เมื่อมีผู้แวะเข้ามาทักทายก็ใจชื้น 
  • และมั่นใจค่ะว่าครอบครัวเป็นสถาบันแรกที่สามารถสร้างนิสัยรักการอ่าน การเขียนให้เกิดกับเด็กได้แน่นอน 
  • ขอบคุณจริงๆค่ะที่แวะเข้ามาอ่าน  และให้กำลังใจ
  • สวัสดีครับ
  • พี่อัมพรมีจิตวิญญาณของนักเขียนมาแต่เล็กๆ เลยนะครับ
  • สมัยนี้เขียนโดยใช้คอม อ่านตรงหน้าจอ น่ากลัวว่าถ้าคอมเสีย ไฟฟ้าดับ โปรแกรมเสีย เรื่องราวต่างๆ ที่เขียนก็อาจเสียหายเหมือนกัน การเขียนบันทึกเรื่องราวต่างๆ ในกระดาษ จึงจำเป็นครับ อ่านเมื่อไรก็ได้ ไม่ต้องกลัวไวรัสคอมพิวเตอร์มาทำลายให้เสียหาย
เขียนเมื่อ 
สวัสดีค่ะ  Ico48
  • ที่พี่ชอบใช้คอมฯ เขียน เพราะช่วยได้มากเรื่องลายมือ
  • สมัยก่อนเขาเรียกว่าลายมือไก่เขี่ย  เดี๋ยวนี้...ลายมือพี่เป็นแบบลูกไก่เขี่ยเลยล่ะ  (เจ้าของยังอ่านแทบไม่ออก)
  • ก็เขียนไปบันทึกไป  เก็บสำรองไว้ที่เครื่องอื่นด้วย  อะไรสำคัญก็พิมพ์ออกมาเก็บเหมือนกันค่ะ
  • ขอบคุณค่ะ  สำหรับความห่วงใยในงานเขียนและคำแนะนำที่มีประโยชน์
น้ำ ณัฏฐา(ลูกศิษย์ที่รักและเคารพครูมากๆที่สุดค่ะ)
IP: xxx.120.215.227
เขียนเมื่อ 

รูปภาพอันแรกคืออะไรหรอค่ะครูส้ม

เขียนเมื่อ 

น้ำ

        เครื่องเทศใช้ทำพะโล้จ้ะ

เขียนเมื่อ 

  เสียดายจัง ไม่ได้ใช้  เขียนดีจัง  ชวนให้คิดถึงด้วย 

  คุณครูเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับเพื่อนร่วมอาชีพ

และนักเรียนสมัยใหม่  พื้นฐานการอ่าน เขียน  ฝังมากบจิตใจ

  มิใช่ทำตามเทศกาล   ชื่นชมคุณครูค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ

ครูปอไม่ทันใช้กระดานชนวน แต่เคยเห็นค่ะ แต่ก็ไม่ทราบว่าเขาใช้กันอย่างไร...เมื่อก่อนที่เห็นเป็นแผ่น ๆ แต่ตอนนี้เห็นที่เขาโชว์มีกรอบด้วย เหมือนกรอบรูปเลยค่ะ...

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ  Ico48 คุณครูดาวเรือง

  • ขอบคุณค่ะ
  • บันทึกนี้ ... นอกจากจะถ่ายทอดความรู้สึกคิดถึงกระดานชนวนแล้ว   อีกเรื่องที่อยากบอกเล่าคือความสำคัญของครอบครัว พ่อแม่จะเป็นผู้ส่งเสริมนิสัยรักการอ่านการเขียนให้กับลูกได้เป็นอย่างดีค่ะ
เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ Ico48 คุณครูปอ

  • เมื่อก่อนเขาใช้ดินสอหินเขียน มีเสียงประกอบด้วยนะค่ะ เหมือนเราเอาก้อนหินไปขีดบนปูนนั่นแหละค่ะ
  • เดี๋ยวนี้ที่เห็น  บางวัดพระสงฆ์นำมาใช้  แต่ใช้ชอล์กเขียนแทนดินสอหิน  เพราะเขียนง่าย ลบง่าย  ไม่มีเสียง

 

 

 

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะคุณครูอัมพร

เด็กทุกวันนี้ช่างเขียนเหมือนกันนะคะ

แต่เขียนในที่ไม่เหมาะสม

และเขียนสิ่งที่ไม่สร้างสรรค์เลย

อยากให้เด็กๆเป็นเหมือนคุณครูจังเลย

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ Ico48  คุณครูอี๊ด

  • ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
  • เชื่อว่า....พวกเราคุณครูทั้งหลายก็พยายามอบรมสั่งสอน หล่อหลอม  ขัดเกลา  เต็มกำลังความสามารถ
  • แต่ปัจจุบัน  สิ่งแวดล้อมอื่นๆ มากมายที่เข้ามามีอิทธิพลกับผู้เรียน 
  • ขอบคุณค่ะที่แวะมาเยี่ยมเยียน
เขียนเมื่อ 

คิดถึงเช่นกันครับ

ขอให้ครูมีความสุขมาก ๆ นะครับ

ผ่านมาภูเขียว ไม่เห็นส่งข่าวเลยครับ

เขียนเมื่อ 


สวัสดีค่ะ Ico48  

  • คุณหมอสบายดีนะค่ะ
  • มีเรื่องราวทำให้ผ่านภูเขียวแบบ  "ฟ้าวหลาย" นะค่ะ
  • ขอบคุณค่ะที่แวะมาทักทาย
เขียนเมื่อ 

น่ารักจังเลยค่ะ ชื่อบันทึก คิดถึงจัง หากแต่เนื้อหา ลึกซึ้ง มากๆ กระดานชนวน ไม่ทันได้ใช้ค่ะ กระดานชนวน นึกถึงพระคุณครู นะคะ

เขียนเมื่อ 
  • ขอบคุณค่ะ  Ico48
  • คุณปูชวนให้คิดถึง  "พระคุณครู" 
  • สมัยนั้นครูโอบประทับอยู่ด้านหลังเกิดความอบอุ่นเชื่อมั่น
  • จับมือน้อยๆให้เขียนตาม  เมื่อลูกศิษย์ทำได้ จึงปล่อยวางให้ลองเขียนเอง  
  • วันนี้ .... สิ่งใดที่ได้ขีดเขียนไว้และมีประโยชน์ ขออุทิศคุณงามความดี  แด่คุณครูทุกท่าน
เขียนเมื่อ 

คิดถึงเธอจังนิอิอิ

เขียนเมื่อ 

ขอบใจจ้ะ ชอบมากเลยภาพนี้

คิดถึงครูกายเช่นเดียวกันจ้ะ

เขียนเมื่อ 

ไม่ได้อ่านบันทึกใหม่ๆของอ.อัมพรเลยครับ...คิดถึงครับผม

ปล. แวะมาทักทายท่านอาจารย์ยามเช้า...และสะดุดใจเพราะคำว่า"คิดถึงเธอจัง"ครับผม

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณIco48  ค่ะ

สำหรับดอกไม้กำลังใจ

เขียนเมื่อ 

 

คุณน้องอาจารย์Ico48หนานวัฒน์

ขอบคุณค่ะที่แวะมาเยี่ยมเยียน