เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ร่วมงานกับสาวสวยชาวฝรั่งเศล

ฉันรู้จักเธอครั้งแรกเมื่อเธอมาร่วมงานค่ายเยาวชน

พร้อมๆกับรู้จักกลุ่มผู้คนของฉายรุ้งเมื่อปีกลาย

แต่ช่วงเวลานั้นเราเพียงทักทายกัน

และแม้ว่าภาพลักษณ์ที่เห็นนั้นเธอค่อนข้างเป็นคนเงียบ

แต่ก็ซ่อนความมุ่งมั่น แต่เปิดเผยดวงตาอ่อนโยน

ดูเธอออกจะเขินอายต่างกับชาวตะวันตกทั่วไปที่ฉันรู้จักด้วยซ้ำไป

ยิ้มอายๆกลับเป็นเสน่ห์ให้เด็กน้อยนั้นอบอุ่น และกล้าใกล้ชิดเธอเหมือนเป็นญาติคนหนึ่ง

อาการดีใจยิ่งนักที่เด็กน้อยแสดงออกเมื่อเห็นเธออีกครั้งในค่ายนี้

 

เธอเป็นนักศึกษาปริญญาเอกด้านมนุษยศาสตร์ที่มาทำการศึกษา

โดยประเทศไทยได้ถูกเธอเลือกให้เป็นหนึ่งของสถานที่เรียนรู้เก็บข้อมูลงานวิจัย

ในครั้งนี้เธอมีความสนใจร่วมงานและร่วมกิจกรรมกับชาวค่ายของเราเป็นพิเศษ

แม้ปิดค่ายแล้ว เธอและป้าน้อยยังติดตามเยาวชนกลุ่มนี้ไปเที่ยวอุทยาน ร. 2

และเที่ยวชมตลาดน้ำอัมพวา ที่ป้าน้อยบอกว่าจะกลับมาอีกครั้งค่ะ

เรามีเวลาแลกเปลี่ยนกันอีกครั้งตอนทานอาหารใต้ถุนพิพิธภัณฑ์ที่อุทยานร.2

ฉันชอบแสเงาที่เกิดจากร่องกระดานที่อาคารหลังนี้มาก

เฮเลนอยู่กับชาวค่ายทุกหนแห่ง เฝ้าติดตามสังเกตพฤติกรรมการเรียนรู้

และการใช้ชีวิตชาวค่ายของเยาวชนด้วยความมุ่งมั่น

และในปีนี้รพ.จัดกิจกรรมค่ายพัฒนาเยาวชนขึ้นอีกครั้ง

ทีมงานทุกคนก็ได้เห็นความมุ่งมั่นที่เธอและป้าน้อย

ฉันถามเธอว่าเธอจะอยู่ประเทศไทยนานเท่าไร

เธอบอกว่าเธอจะใช้เวลาศึกษาเรื่องเกี่ยวกับที่กำลังทำอยู่ 2 ปี

เราได้มีโอกาสทำงานร่วมกันอีกครั้งหนึ่ง

แต่ครั้งนี้ทั้งเธอและป้าน้อยตัวแทนองค์กร...

กลับให้ความสนใจกิจกรรมต่างๆที่ฉันนำมาจัดในค่ายเด็กน้อยพิเศษกลุ่มนี้

ป้าน้อยถ่ายวิดีโอ สัมภาษณ์ฉันเกี่ยวกับการทำงานจิตอาสานี้ว่า

อะไรเป็นเหตุจูงใจให้ฉันก้าวเข้ามาทำงานนี้

และแนวคิดของฉันที่เกี่ยวกับการพัฒนาเด็กพิเศษ

การจัดกิจกรรมค่าย และเป้าหมายการทำงาน

คำตอบของฉันสร้างความมหัศจรรย์แก่เฮเลน

เธอร้องว้าว..แต่นั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญเท่ากับ

งานวิจัยของเฮเลนอาจมีผลช่วยให้สังคมดีขึ้น

วันสุดท้ายของค่ายเราไปเที่ยวตลาดน้ำอัมพวากัน

เราใช้เวลาเดินๆๆๆถ่ายรูปๆๆและเวลาก็หมดลงเร็วมาก

ทั้งเฮเลน ป้าน้อยต้องรีบ เดี๋ยวจะไม่ทันเครื่องบิน

วันศุกร์ที่ 4 มีนาคม 54 ฉันพาเด็กนักเรียนไปเรียนรู้

ที่ศูนย์วิทย์ลูกเต๋าจ.ปทุมธานี

ฉันได้พบเฮเลนเธอลงมากรุงเทพเพียงลำพังคนเดียว

เธอเข้ามาทักทายสวัสดีสวยงามดั่งเป็นหญิงไทย

พูดภาษาไทยได้มากและชัดมากขึ้น

เธอเรียนภาษาไทยจากการลงพื้นทีพูดคุยกับเพื่อนบ้าน

ความบังเอิญ หรือไร เฮเลนลงมากรุงเทพ

พวกเราจึงได้ถ่ายรูปร่วมกันอีกครั้งค่ะ

ภาพฝีมือนักเรียนชั้น ป.5 หลายแช็กค่ะ

ภาคบ่ายเด็กๆไปชมscience show

ฉันชอบวิธีการนำเสนอความรู้ที่ให้ผู้เรียนมีส่วนร่วมมากกว่าที่ฉันเคยเห็นมา

พิธีกร และนักแสดงกลวิทยาศาสตร์สร้างความสนุกสนานให้กับเด็กน้อยมาก

พวกเขาทำงานเป็มทีม มีลูกฮาชวนหัวเราะตลอด

เด็กน้อยก็ตื่นเต้นพยายามเข้าร่วมกิจกรรมกัน

โชคดีอีกแล้วฉันได้พบเพื่อนเก่าสมัยเรียนอยู่ในรั้วชงโค

เธอสอนหนังสืออยู่วัดลาดปลาดุก จ.นนทบุรี

เราแลกเปลี่ยนเบอร์กันเรียบร้อยแล้วก็ต้องแยกกันไปทำภารกิจของใครของเผือก

มีเวลาเหลือหลังจากshowจบ ฉันพาเด็กผู้หญิงไปเรียนรู้เรื่องเพศศึกษาต่อ

เขาจัดได้น่ารักมาก เหมาะกับเยาวชนทีเดียว

โดยเพาะเขาวงกตนั้นเด็กเรียนรู้ด้วยความสนใจ

แต่มีนักเรียนชชายชั้นป.4 5-6คนกลับใช้เขาวงกตเป็นที่เล่นซ่อนแอบ

เด็กกลุ่มนี้มีความคิดสร้างสรรค์ในการเล่นดี แต่ไม่ถูกจังหวะ เวลา และสถานที่

เรียกมาอบรม 1 วินาทีด้วยคำถามว่าที่นี่ที่ไหนคะ

เรามาทำอะไรกัน ทุกคนก้มหน้า แสดงว่าสำนึกแล้ว

จึงอนุญาตให้ไปชมที่อื่น

ส่วนฉันกับนักเรียนในความรับผิดชอบเดินไปที่โดมเรียนรู้

เลยไปหน่อยเป็นเรื่องดินแดนขั้วโลกที่หิมะกำลังละลาย

เผลอแว๊บเดียวเด็กของฉันลงไปนอนบนพื้นคงคิดว่ากำลังเล่นหิมะ..ขำดี

พากันอ่าน ชมแล้วก็ถ่ายรูปเป็นที่ระลึก ห้องนี้ไม่ค่อยมีใครเข้ามาอาจ

เป็นเพราะอยู่นอกโปรแกรม ดูนาฬิกาเห็นยังพอมีเวลาอีกเกือบ45นาที

พากันแวะเข้าห้องชมวิดีทัศน์ ชอบมากเลยห้องนี้เป็นวิดีทัศน์เกี่ยวกับโลกร้อน

เราชมกันเพลินออกจะตื่นเต้นด้วย โดยเฉพาะเก้าอี้ที่นั่งทำมาจากกระดาษลัง

นั่งตั้งนานไม่เมื่อยเลย เด็กๆทดลองยกเก้าค่ะ บอกว่าเบามากเลย

วีดีทัศน์ยังไม่ทันจบเลย น้องอบต.มาตามบอกว่าอีก 5 นาทีรถจะออก

เราออกจากห้องนี้ด้วยความเสียดาย ฉันคิดว่าน่าจะมีโปรแกรมนี้บรรจุลงในโปรแกรม

ขอบคุณศูนย์วิทยาศาสตร์เพื่อการศึกษา รังสิต

และองค์การบริหารส่วนตำบลโคกขาม จ.สมุทรสาครค่ะ