29. มิตรภาพจากแดนไกล...

 

 

 

 

"มิตรภาพจากแดนไกล..."

 

           นับจากที่ผู้เขียนได้เข้ามาเขียนบทความพร้อมทั้งการให้บริการวิชาการทางสังคมและเล่าเรื่องราวประวัติส่วนตัว เกี่ยวกับครอบครัว - ลูก ตลอดทั้งรวมถึงประวัติการทำงานให้กับญาติมิตรใน gotoknow ได้อ่านแล้วนั้น...เมื่อประมาณปลายเดือนมกราคม 2554 สิ่งหนึ่งที่ผู้เขียนไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่า...ผู้เขียนจะได้รู้จักกับผู้หญิงคนหนึ่งเป็นคนไทยโดยได้รู้จักกับ “เธอ” ทาง blog gotoknow เป็นอันดับแรกจากการ Post เข้ามาทักทายกันตามธรรมดา...ซึ่ง “เธอ” ผู้นั้น ได้แต่งงานกับอดีตนักบินเวียงจันทร์ แต่เป็นนักเขียน...ซึ่งในครั้งแรก ผู้เขียนก็ไม่ได้คิดอะไร?...เพราะก็คงเหมือน ๆ กับ พี่ ๆ น้อง ๆ ใน gotoknow ทั่ว ๆ ไป ที่เราได้รู้จักกัน มาอ่านข้อความใน blog เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนเรียนรู้เรื่องการทำงาน ชีวิตประจำวันของกันและกัน...

 

 

            แต่ความรู้สึกของผู้เขียนในขณะนั้น...คล้ายกับมี sence บอกตัวเองแล้วว่า...”เหมือนมีอะไร?...แปลก ๆ”...เพราะก่อนหน้านี้ ผู้เขียนก็เคยได้ทราบข่าวว่าหลาย ๆ คู่ ที่เป็นหญิง – ชาย แล้วรู้จักกันบนโลก Internet แล้วก็ได้แต่งงานกัน...แต่นี่เป็น “ผู้หญิง”...ผู้เขียนคิดว่า “ไม่เป็นไรหรอก เพราะทาง gotoknow เราก็มีพี่ ๆ ที่คบกันและคุยกันทาง blog เป็นผู้หญิง เช่น พี่คิม พี่ krugui พี่ KRUDALA คุณยาย ฯลฯ"...แต่สำหรับ “เธอ” คนนี้ เป็นอะไร? ก็ไม่ทราบ ที่ผู้เขียนมีความรู้สึกว่า “ถูกชะตา”...เหมือนเคยได้รู้จักกันมาก่อน...หรือว่าถ้าชาติก่อนมีจริง เราเคยรู้จักกัน...จะฐานะใด...ในสภาพใด?...ซึ่งเป็นการยากต่อการที่จะบรรยายให้ผู้อื่นทราบได้ว่า...”เพราะเหตุใด”...โดย sence แต่ละคนก็จะไม่เหมือนกัน...ผลสุดท้าย เราก็ได้ mail หาและพูดคุยกัน...จากความที่ได้สื่อสารกันทาง mail ครั้งแรกผู้เขียนก็ไม่ทราบว่า “เธอ” คนนั้นเป็นใครมาจากไหน...แต่จากการได้สื่อสารกันทาง IT ทำให้เราทั้งสองได้เล่าเรื่องราวของครอบครัวของพวกเราเองทั้งสองคนผ่านทาง IT ให้กันอ่าน...จนเราทราบรายละเอียดของครอบครัวของกันและกัน...สุดท้าย...เราก็ตกลงใจเป็น “พี่ – น้อง” กัน ทาง Internet...

 

 

            ทำให้ผู้เขียนทราบว่า...ปัจจุบันโลกเราทั้งใบ...ต่อให้เราไกลกันสักเพียงใด ก็เปรียบเหมือนเราได้อยู่ใกล้กัน สามารถติดต่อกันได้ เธอผู้นั้น คือ “พี่นีนาถ” ค่ะ...

             “...รักกันอยู่ขอบฟ้าเขาเขียว   เสมือนอยู่หอแห่งเดียวร่วมห้อง...

            ชังกันบ่แลเหลียวตาต่อกันนา    เหมือนขอบฟ้ามาป้องป่าไม้มาบัง...”

            ซึ่งพี่นีนาถเป็นผู้ส่งมาให้ผู้เขียนเมื่อตอนกลางวันนี้เองค่ะ...

            สำหรับเช้าวันนี้ วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2554 เวลาเมืองไทยประมาณ 08.00 น. พอดี...ผู้เขียนกำลังแต่งตัวเพื่อไปทำงานที่มหาวิทยาลัย...ก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น...ผู้เขียนก็รับตามปกติ คิดว่าเป็นน้อง ๆ จากมหาวิทยาลัยราชภัฏอื่น ที่เขาโทรมาเพื่อขอคำแนะนำในเรื่องงาน...แต่...ผู้เขียนบอกได้เลยว่า...”ดีใจ + ตื่นเต้นมาก ๆ”...ที่ได้รับโทรศัพท์จากพี่สาวคนนี้...ซึ่งในความคิดแว็บหนึ่ง ก่อนที่พี่เขาจะแนะนำตัว ผู้เขียนมี sence บอกว่าต้องเป็น “พี่นีนาถ” แน่ ๆ เลย...พี่นีนาถอยู่ถึง U.S.A. รัฐ UTAH (ยูทาห์)...ซึ่งอยู่ในสหรัฐอเมริกา...ผู้อ่านสามารถศึกษาประวัติความเป็นมาของยูทาห์ ได้จากที่นี่ค่ะ...

             http://translate.google.co.th/translate?hl=th&langpair=en%7Cth&u=http://en.wikipedia.org/wiki/History_of_Utah

 

 

             ความห่างไกลกันระหว่างประเทศไทยกับอเมริกา ห่างกันเกือบหมื่นไมล์...แต่โลกปัจจุบัน เราสามารถติดต่อกันได้หลายทาง เช่น โทรศัพท์, mail แต่ที่ถูกที่สุดในการติดต่อสื่อสารสำหรับเราสองคน คือ ทาง mail อาจเป็นเพราะประหยัด ถึงแม้เวลาที่ยูทาห์กับประเทศไทยจะห่างไกลกันประมาณ 14 ชั่วโมง เพราะจากที่ผู้เขียนได้รับโทรศัพท์ของ “พี่นีนาถ” พี่บอกว่าที่ U.S.A. เวลา 18.00 น. (ตอนเย็นของวันอังคาร)...แต่ที่ประเทศไทย เวลา 08.00 น. (แปดโมงเช้าของวันพุธ)...ซึ่งเวลาของประเทศไทยจะเร็วกว่าประเทศอเมริกา ประมาณ 14 ชั่วโมง...บอกได้เลยค่ะว่า...”ตื่นเต้น” มาก ๆ ค่ะ...แต่ก็คุยกับพี่นีนาถได้ไม่นาน เพราะไม่ได้ตั้งตัวเลยไม่ทราบว่าจะพูดอะไร?...อีกอย่างคิดอยู่อย่างเดียวว่า “เกรงว่าพี่นีนาถจะเสียเงินมากด้วย”...ผู้เขียนคิดว่า...”สักวันหนึ่ง  เราสองคนอาจได้พบเจอกันจริง ๆ...อาจมาเจอกันที่เมืองไทย หรือผู้เขียนได้บินไปที่อเมริกาก็เป็นได้...ใครจะไปรู้...จริงไหมค่ะ?...”

 

 

            แต่เมื่อตอนกลางวันของวันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2554 ผู้เขียนก็ได้โทรศัพท์คุยกับ “พี่สันติ”...น้องชายของ “พี่นีนาถ”ซึ่งอยู่ที่เมืองไทยแล้ว (เพราะถือว่า “พี่สันติ” ก็เป็นพี่ชายของผู้เขียนอีกคน)...และผู้เขียนก็ได้บอกให้พี่นีนาถอ่านทาง mail...ว่าอยากได้ยินเสียงพี่นีนาถอีก เพราะเราได้รู้จักกันทาง mail สมัครกันเป็น พี่ – น้องแล้ว แต่ยังไม่เคยได้ยินเสียงกันเลย...พอตอนเช้าของวันข้างต้น ผู้เขียนก็ได้ยินเสียงของพี่นีนาถสมใจที่นึกคิด...พี่นีนาถได้แต่งงานกับพี่ไชสุวันซึ่งเป็นคนเวียงจันทน์ โดยพี่นีนาถให้เรียกว่า “คุณพี่เขย”...พี่ทั้งสองนั้นอาศัยอยู่ที่รัฐยูทาห์ สหรัฐอเมริกา โดยใช้ชีวิตและโอนสัญชาติเป็นชาวอเมริกัน...พี่นีนาถจะเขียน mail มาและบอกผู้เขียนเสมอว่า... “เราสองครอบครัวเสมือนครอบครัวเดียวกัน”...สิ่งหนึ่งที่มีสำหรับตัวของผู้เขียน นั่นคือ...”ความจริงใจ” ซึ่งพี่นีนาถ ก็มีเช่นที่ผู้เขียนมี “ความจริงใจ ความเข้าใจอันดีต่อกัน...ไม่ว่าจะอยู่ห่างกันกี่ลี้...เป็นหมื่นไมล์...ก็ไม่สามารถจะกั้นขวางไมตรีจิต อันดีงาม...ความปรารถนาดีต่อกันได้...และต่อไปอาจจะกลายเป็นความเอื้ออาทรต่อกัน”...(คือ ข้อความของพี่นีนาถที่เขียนส่งมาทาง mail)...ถึงแม้ เราสองคนจะไม่ใช่ “พี่ – น้อง” ที่คลานตามกันมา แต่เราก็สามารถเป็นพี่ – น้องกันได้...ต่อให้ไกลกันเพียงใด...

 

 

 

"พี่นีนาถ" ค่ะ...

 

 

"บุษ"...ผู้เขียนเองค่ะ...

 

            และนี่ก็คือ...”มิตรภาพจากแดนไกล” ที่เราสองคนมีให้ต่อกันค่ะ...อาจจริงอย่างที่พี่นีนาถบอก...”ยิ่งคบกันก็จะมีความเอื้ออาทรต่อกัน กลายเป็นความผูกพันกันมากขึ้น”...

            ขอขอบคุณพี่นีนาถและคุณพี่เขยค่ะ...สิ่งที่ลืมไม่ได้...ผู้เขียนจึงขอมอบเพลงนี้มาให้กับพี่ทั้งสองฟังยามเหงาด้วยค่ะ...

 

"รัก+คิดถึงพี่ทั้งสองเสมอ"ค่ะ...

ฟังเพลงอยู่เคียงข้างเธอ ได้จากด้านล่างนี้ค่ะ...

"อยู่เคียงข้างเธอ"

 

ฟังเพลงดอกไม้กำลังใจ ได้จากด้านล่างนี้ค่ะ... 

"ดอกไม้กำลังใจ"