ความปลอดภัยในสังคมยุคใหม่...ต้องใช้สูตร ความมีน้ำใจ + กระบวนการคิด

        ความเคยชินกับการอยู่บ้านนอกมาเกือบครึ่งชีวิต เมื่อมีโอกาสได้เข้ามาอยู่ในสังคมเมือง จึงจำคำที่แม่เคยสอนว่าอยู่ที่ไหนก็ควรมีน้ำใจ บ้านของเราไม่ต้องสร้างรั้วไม้ ปูนหรือเหล็กหรอก เพื่อนบ้านของเรานี่แหละเป็นรั้วที่ดีที่สุด...จำไว้นะลูก จึงถือปฏิบัติมาตลอด กลับบ้านแต่ละทีก็หอบพืชผัก ผลไม้ที่บ้านนอก มาเที่ยวกดกริ่งหน้าบ้านเพื่อนบ้านแถวนั้น  แจกข้าวของที่ตั้งใจเอามาฝาก คนแถวนั้นเขามองมาด้วยสายตาแปลกๆ  จึงทำให้ซึ้งกับคำว่า สังคมเมือง  มิน่าล่ะ! คนเมืองเขาถึงไม่ยิ้มให้กัน เพราะเขากำลังสอนเราว่า  ความปลอดภัยในสังคมยุคใหม่...ต้องใช้สูตร  ความมีน้ำใจ + กระบวน    การคิด...นี่เอง