พิธีเปิดค่ายจิตอาสา วันแรก  ๒๑  มกราคม ๒๕๕๔  สถานที่ใต้ถุนอาคารสีชมพูอมม่วง  ใต้ถุนสูงซึ่งเป็นอาคารใหม่ถูกตกแต่งไว้สวยงาม สะอาดสะอ้าน  นักเรียนนั่งรออยู่แล้วทั้งโรงเรียน  คณะครูโรงเรียนบ้านขุนน้ำน่านมาร่วมพิธีเปิดทั้งคณะ  ป้ายไวนิลติดหรูอยู่หน้าห้องประชุม

          ความรู้สึกที่พบว่าโรงเรียนมีการจัดทำป้ายและเตรียมงานเป็นอย่างดี  ซึ่งในตอนแรกผู้อำนวยการโรงเรียนได้โทรศัพท์มาถามว่า “ควรมีพิธีเปิดเป็นทางการไหมครับ”  ฉันได้เรียนว่า “พวกเราไม่ใส่ใจกับความเป็นทางการเลย  หากแต่โรงเรียนอยากจะทำและไม่ลำบากก็ถือเป็นเกียรติของ GotoKnow”       

         พวกเราได้ทักทายเด็ก ๆ คณะครู และผู้มีเกียรติมาร่วมงาน  จึงถือโอกาสชี้แจงความเป็นมาของการจัดค่ายฯ รอจนกว่าประธานในพิธีมาถึง  ผู้อำนวยการโรงเรียนได้กล่าวเปิดถึงวัตถุประสงค์อย่างเข้าใจง่ายและมีใจความสมบูรณ์ที่สุด ฉันคิดในใจว่า  “กล่าวรายงานแบบนี้ดี  ทำให้ประธานเข้าใจง่ายดี”

         เล่าถึงตรงนี้  ชั่งใจมาหลายวันแล้ว  แต่ตัดสินใจว่า “เพื่อประโยชน์ต่อสังคมจำเป็นต้องเล่า  เพราะเล่าจากความจริง  ที่ไม่คาดคิดว่าจะได้พบ และเป็นความจริงที่บั่นทอนความงดงามของสังคม  โดยเฉพาะวงการศึกษา”

           ประธานกล่าวเปิด  ได้กล่าวอะไรไปเรื่อย ๆ ไม่ได้ให้ความสำคัญของการจัดค่ายหรือ GotoKnow  ก็ไม่ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่  เพราะว่าพวกเราพบเจอสังคมมาเยอะแล้ว  พบเห็นความแตกต่างทางบุคคลมาตลอด  อีกอย่างหากพวกเราไม่มีการพัฒนาจิตใจมาบ้างแล้วคงไม่มีกิจกรรมนี้เกิดขึ้นอย่างแน่นอน  จึงทำให้พวกเราปล่อยปลงและไม่ถือความคิดต่ำต้อยของคนอื่นมาเป็นอารมณ์

         ในความเรื่อยเปื่อยของการกล่าวเปิดนั้น  ฉันสะดุดแทบยืนไม่ติด  แต่เป็นเพียงความรู้สึกที่ประทะกับอารมณ์เท่านั้น  เมื่อได้สติก็ไม่หวั่นไหวอะไร  แต่มีความเวทนาขึ้นมาแทนที่  ประธานกล่าวทิ้งท้ายก่อนวางไมค์ว่า “หากภายใน ๓ วัน  พวกคุณสามารถทำให้เด็ก ป.๑ ถึง ป.๓ อ่านได้เขียนออก  ผมจะนับถือ  และผมยังจะไม่กลับจะรออยู่แถวนี้”  ฉันได้แต่ปลงว่า “เออหนอ  เราไม่รับราชการมาเพียง ๓ เดือนกว่า ๆ การกล่าวเปิดเขาเปลี่ยนไปเพียงนี้หรือ   มีทั้งไม่เข้าใจดีต่อกันและยังขู่อีกด้วย”

         ผู้อำนวยการโรงเรียนและคณะครูได้มาทำความเข้าใจและชี้แจงแก้ตัวให้ เพราะกลัวพวกเราเสียกำลังใจ   กิจกรรมวันแรกผ่านไปทั้งภาคกลางวันและกลางคืนราบรื่นสมความตั้งใจของพวกเรามาก  เพราะนักเรียนให้ความสนใจร่วมกิจกรรมทุกขั้นตอน  ไม่สร้างปัญหาแม้แต่นิดเดียว  ที่สำคัญนักเรียนมีความสุขในกิจกรรม  คณะครูและผู้บริหารเอาใจใส่ให้การดูแลดีเป็นพิเศษ

        การไม่คิดมาก  การหักห้ามใจตนเอง  เพื่อให้สุขภาพจิตดีแจ่มใสไม่มัวหมอง  ใคร ๆ ก็ทำได้  ไม่ใช่เรื่องยาก  แต่เหตุการณ์จากบันทึกนี้มันเป็นเรื่องของสังคมใหญ่โต เป็นปัญหาระดับชาติ  เพราะเกี่ยวกับการจัดการศึกษา...ฉันก็ต้องคิด  แต่ไม่ได้คิดจนสับสนหรือจิตตก  แต่คิดว่า  "รูปแบบการพัฒนานักบริการการศึกษาที่ดีนั้นควรจะเริ่มต้นที่ใด" แม้ไม่ใช้เรื่องที่ฉันจะเกี่ยวข้องโดยตรง  แต่ฉันคิดในฐานะพลเมืองไทยคนหนึ่งที่ต้องการให้สังคมมีการพัฒนา