แรงบันดาลใจและบารมีไม่ใช่ชื่อวิชาเอกในหลักสูตร แต่เกิดในตัวครูมืออาชีพเท่านั้น

         วันหนึ่ง ผมได้เข้าร่วมฟังผู้ทรงคุณวุฒิท่านหนึ่งพูดในที่ประชุมอาจารย์  ท่านผู้นั้นเป็นอดีตคณบดีคณะศึกษาศาสตร์ที่ผมเคยเรียน  วันนั้นท่านพูดถึงครูสี่แบบเป็นภาษาอังกฤษสี่ประโยค ๆ ละสามคำว่า

 Poor teachers train;        

 Average teachers explain;                                                                                                                    Good teachers demonstrate;                                                                                                                Best teachers inspire.

         เนื่องจากท่านไม่ได้บอกที่มา  จึงไม่ทราบว่านี่เป็นทัศนะของใคร  ถึงกระนั้นผมก็ชอบคำสุดท้ายของทุกประโยค เพราะครอบคลุมภาระหน้าที่ของครูได้ครบถ้วน  อย่างไรก็ตาม คำแรกสุดของสองประโยคแรก ยังไม่ค่อยถูกใจผมนัก  เพราะดูเหมือนจะบอกว่าวิชาทักษะ (ซึ่งต้องฝึก หรือ train เป็นหลัก) ด้อยกว่าวิชาสามัญที่สอนด้วยวิธี  explainและ ครูที่ฝึกทักษะเก่งๆ ยังดีไม่เท่าครูที่พูดเก่งๆ 

         บางกรณี  คำอธิบายต่อให้ดีด้วยหลักการ เหตุผล และโวหารเพียงไรก็สอนคนให้ว่ายน้ำเป็นไม่ได้  ต้องลงไปฝึกจริงๆในน้ำสถานเดียวเท่านั้น คนจึงจะว่ายน้ำเป็น  ดังนั้น ครูฝึกจึงไม่น่าจะด้อยกว่าครูอธิบายเสมอไปจนต้องตีตราถาวรให้เป็น  poor teachers

           สำหรับสองประโยคที่เหลือนั้น ผมเห็นด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งประโยคสุดท้าย เพราะครูที่สามารถสร้างแรงบันดาลใจให้ศิษย์ได้นั้น มักจะเป็นครูที่ทำสองหรือสามอย่างข้างบนได้ดีอยู่แล้ว และมีพฤติกรรม หรือแบบอย่างการสำแดงตนที่น่าเลื่อมใส น่าเชื่อถือ และไว้วางใจได้ จนเกิดเป็น บารมี ขึ้น

          แรงบันดาลใจ และ บารมี ไม่ใช่ชื่อวิชาเอก และไม่มีในหลักสูตร แต่เกิดในตัวครูมืออาชีพเท่านั้น  และครูฝึกก็สามารถเป็นครูในประโยคที่สี่ได้ เพราะเมื่อวันครูที่เพิ่งผ่านมานี้ ครูพลศึกษาเพื่อนร่วมงานของน้องสาวได้รับรางวัลครูในดวงใจ จากการลงคะแนนโดยนักเรียน