ถนนโค้งหักศอกตกใจ เหยียบเรคก็ไม่ถูก พอประคองรถผ่านตรงนั้นมาได้ใจเต้นตุ้มๆ

            ทันทีที่จอดรถที่หน้าอาคาร  ครูดาหลาดับเครื่องและเปิดประตูรถลงมายืน ปิดประตูรถดังปัง พร้อมกับบอกกับตัวเองว่า  สุดยอดมหาโหด   พร้อมกับก้าวเดินไปห้องสอบและเริ่มงานทันที  เป็นกรรมการคุมสอบในโรงเรียนที่อยู่ต่างอำเภอ แม้ระยะทางจากบ้านมาที่สถานที่คุมสอบประมาณ 20 กิโลเมตร  แต่สุดโหดคือทันทีที่ออกจากปากซอยหน้าบ้านรถก็ติดแล้ว  ต้องขับตามกันมาตลอดจนเลยเขตนิคมมาไกลพอสมควร  พอรถเริ่มลดลงก็เร่งความเร็วขึ้นได้  แต่เมื่อออกนอกเมืองมายิ่งต้องเพิ่มความระวังมากขึ้น เพราะถนนคดโค้ง มากหลายโค้ง  ทำเอาใจหาย ถนนโค้งหักศอกตกใจ เหยียบเบรคก็ไม่ถูก   พอประคองรถผ่านตรงนั้นมาได้ใจเต้นตุ้มๆ สวดคาถาให้เสียงดังขึ้นอีก และลดความเร็วลง  ...ช่างเถอะเอาชีวิตให้รอดก่อนเถอะ....ในที่สุดมาถึงตลาดอุ้ยจุ้ม เฮ้อโล่งอกไปเปราะหนึ่ง แต่ยังต้องขับด้วยความระมัดระวังอีกต่อไปจนกว่าจะเห็นเสาต้นใหญ่ๆที่เป็นป้ายชื่อโรงเรียนนั่นแหละ   ..เมื่อเลี้ยวรถผ่านเข้ามาในบริเวณโรงเรียนเด็กนักเรียนกำลังเตรียมตัวเข้าแถว  เฮ้อ!...รอดแล้วเรา...สุดยอด มหาโหดสำหรับเราจริงๆ  การเดินทางมาคุมสอบครั้งนี้

                        

              ขับรถออกจากบ้านผ่าน ถนนสี่แยกซุปเปอร์ไฮเวย์ทางไปนิคม

อุตสาหกรรม  ตอนเช้ารถติดมาก

                              

              ขับผ่านโค้งน้อยใหญ่  โค้งอันตรายนับไม่ถ้วนกว่าจะถึงที่นี่

                  เลี้ยวขวาทางแยกเข้าโรงเรียนวัดบ้านธิ ถิ่นของคนไทลื้อ

                             

         ตอนกลับครูดาหลาขับรถช้าๆถือกล้องเก็บภาพถนนได้เป็นบางช่วง

                        ตอนโค้งอันตรายก็ไม่กล้าทำ

             

            ป้ายชื่อโรงเรียนยิ่งใหญ่มาก วันที่มาดูไม่เห็นป้ายขับรถผ่านเลยไป

                ขากลับจอดรถแล้วเดินมาเก็บภาพป้ายชื่อโรงเรียน

     

                  บนครูปรีชากำลังแจกข้อสอบ  

ล่าง อาคารเรียนหลังเก่าดัดแปลงเป็นห้องโถง สารพัดประโยชน์

                             

                นักเรียนพักผ่อนหลังจากสอบเสร็จ

  เฮือนคนไทลื้อ ที่ชาวบ้านอนุรักษ์ไว้เป็นแหล่งเรียนรู้ของลูกหลาน

กรอบหน้าต่างฉลุลวดลายสวยมาก  ติดกระจกสีด้านบน

    นักเรียนขึ้นไปเรียนวัฒนธรรมท้องถิ่นบนบ้านไทลื้อ

                                

      กรรมการคุมสอบถ่ายภาพร่วมกับผู้อำนวยการโรงเรียนวัดบ้านธิ(เสื้อสีครีม)

ท่านผอ.บอกว่าที่ยืนถ่ายรูปนี้เป็นอาคารเรียนหลังเก่า แต่เดิมเป็นอาคาร2หลังซ้อนกัน  จึงดัดแปลงโดยทุบอาคารเรียนหลังเก่าเป็นห้องโถง ด้านหน้าทำเป็นเวทีสำหรับจัดงาน และยังเหลือเป็นที่จอดรถยนต์ได้อีก...ถ้าไม่สังเกตจะคิดว่าป็นอาคารใหม่

                         

                      จากถนนหน้านิคมฯ มาถึงตรงนี้เลี้ยวขวาไปอีกเรื่อยๆ              

                              ไกลพอสมควรกว่าจะถึงโรงเรียน

                 

       พบนักเรียนลูกหลานคนไทลื้อ เรียบร้อย น่ารัก ยิ้มแย้มแจ่มใส

                           มีมนุษยสัมพันธ์ดี

                        

                บริเวณโรงเรียนกว้างขวางเนื้อที่ประมาณ 17 ไร่  อยู่ใกล้เชิงเขา

                            อากาศดีลมพัดเย็นสบายตลอดเวลา

                     (ล่าง)  "หนังปอง" ของฝากจากบ้านธิ