สวัสดีเจ้า คุณสิงห์ ป่าสัก
- บ้านเราถนนแคบ รถเยอะ น่าปวดหัว...จริงค่ะโดยเฉพาะถนนในหมู่บ้านศรีบุญยืนกลายเป็นทางผ่านไปทำงานของพนักงานในนิคมฯ ถ้าวันไหนมีกิจกรรมเดินพาเหรดของนักเรียนในกลุ่มก็จะปิดถนนเลยค่ะ เป็นเวลาเดียวกับที่ทุกคนจะต้องรีบไปทำงาน...จะเกิดอะไรขึ้นล่ะคะ
- ถ้าเป็น20 ปีที่แล้ว เสียงกลองขบวนแห่อย่างนี้ผู้คนในบ้านจะหอบลูกจูงหลานมานั่งรอดูขบวนพาเหรดสวยๆ แต่ในปัจจุบันทุกคนทำงานแข่งกับเวลาค่ะ การจราจรติดขัดแน่นอน จะไปโทษเจ้าหน้าที่จราจรก็ไม่ค่อยจะถูกนะคะ เพราะไม่ได้มีขบวนพาเหรดทุกวันนี่นา ๕๕๕๕
- คือปัญหาของเมืองที่เจริญอย่างรวดเร็ว เนื่องจากการพัฒนาอุตสาหกรรมหรือเปล่าคะ แม้แต่ปัญญาชนระดับผู้บริหารยังสับสน ระหว่างถนนเพื่อการคมนาคมกับการเดินโชว์ผลงานเดินพาเหรดของสถานศึกษาในกลุ่ม เห็นใจเจ้าหน้าที่จราจรบ้าง เหนื่อยนะที่จะต้องไปตะโกนบอกว่ารถคันโน้น คันนี้ทำให้การจราจรติดขัด แล้วผายมือพร้อมกับโค้งให้บรรดาท่านผู้บริหารโรงเรียนขับรถตามขบวนพาเหรดไป ขณะที่คนอื่นเดือดร้อนไปทั่ว
- คุณสิงห์ป่าสักเคยเดินทางไกลไปบ้านธิตอนเป็นลูกเสือโรงเรียนจักรคำ ฯ ...เก่งมากนะคะเด็กสมัยโน้นแข็งแรง ทรหด อดทน กว่าเดี๋ยวนี้มาก บ้านธิไกลสุดเขตแดน ทางทุรกันดารมาก มีภูเขาสูงมีห้วย เป็นระยะทางที่ฝึกความอดทนของลูกเสือค่ะ ตอนเรียนชั้นประถมปลาย จะมีการเข้าค่ายลูกเสือโดยให้ลูกเสือปั่นจักรยานมาบ้านธิ และครูมาถามว่านักเรียนคนไหนมีบ้านอยู่ใกล้ทางที่ลูกเสือจะเดินทางผ่าน ครูจะขอความร่วมมือจากผู้ปกครองให้บริจาคข้าวห่อสำหรับลูกเสือที่เดินทางไกลด้วย เป็นความตื่นเต้นที่จะได้บริจาคข้าวให้ลูกเสือที่มาเดินทางไกล ชาวบ้านจะสานกล่องข้าวด้วยใบตาลเล็กๆ พอเช้าก็นึ่งข้าวใส่กล่องข้าวหิ้วมาตามกำลัง ข้าวใหม่นึ่งอุ่นๆใส่กล่องข้าวใบตาลหอมๆ กิ๋นกับหยังก่อลำ ลูกเสือมีแฮงนักเดินทางไกลผ่านทุกคนเจ้า
