อยากฮู้ว่ามื้ออื่นเช้า แสงแดดเหงาสิยังบ่ น้ำตาห่อชีวิตฮ้าง ผู้เคียงข้างเป็นอื่นไป

น้ำตาไหลด้วยความแพ้ ยาล้างแผลหัวใจหม่น เกินสิทนฮอดมื้อเช้า เมื่อนอนเฝ้าบ่น้ำตา

บ่อาจหาทางได๋ช่วย คือล้มป่วยเหมิดแฮงยืน กัดฟันกลืนความผิดหวัง มื้อฮักพังบ่มีเจ้า

เมฆสีเทาเป็นเหมิดฟ้า ปานถูกทาด้วยสีหม่น ตามถนนคนอ้างว้าง เส้นทางเงียบเปรียบป่าหนาว

แสงดวงดาวดับทั้งฟ้า แสงจันทราเงียบมิดมี่ ข้ามราตรีกว่าฮอดเช้า แนวเผาอ้ายแม่นทุกข์ทน

ทุกแห่งหนคือความว่าง ตอนแดดสางฮอดมื้อใหม่ หวังหัวใจที่บอบช้ำ สิทำให้ได้ชื่นบาน แน่บ่น้อ