“ภูเม็ง”
ภูเขาและที่ราบต้นน้ำที่สำคัญของชาวตำบลบ้านเม็ง
และอีกหลายๆตำบลของอำเภอหนองเรือ ในอดีตก่อนปี พ.ศ. 2500
ถือว่าเป็นพื้นที่ที่มีความอุดมสมบูรณ์ของป่าไม้ แหล่งน้ำ และผืนดิน
ทำให้มีผู้คนย้ายเข้ามาอยู่ในพื้นที่ดังกล่าว
จึงถือเป็นต้นกำเนิดชีวิตของชุมชนด้วย 
แต่ปัจจุบันสภาพดังกล่าวเหลือเพียงคำบอกเล่าของผู้เฒ่าหรือภูมิปัญญาในชุมชนเท่านั้น
เพราะนอกจากการตัดไม้ทำลายป่าภูเม็งแล้ว ที่ราบรอบๆภูเม็ง
โดยเฉพาะในพื้นที่ตำบลบ้านเม็ง
ป่าไม้ทั้งในที่ส่วนบุคคล(ซึ่งอดีตเป็นป่าชุมชน)
รวมทั้งป่าชุมชนเองก็กำลังโดนขุดรากถอนโคนไม่ให้เหลือสภาพป่าอีกแล้ว
สาเหตุสำคัญคือเพื่อขยายพื้นที่การปลูก“อ้อย”
พืชเศรษฐกิจสำคัญของอำเภอหนองเรือ การรุกพื้นที่ป่าของชาวบ้าน
และโครงการพัฒนาที่ขาดการวิเคราะห์ความเหมาะสมด้านต่างๆ
ผลกระทบจากการทำลายป่าไม้ในพื้นที่
เริ่มสร้างผลกระทบทั้งด้านสิ่งแวดล้อมและความเป็นอยู่ของชุมชน
ฝนที่เคยตกตามฤดูกาลโดยเฉพาะในพื้นที่ภูเม็งได้เปลี่ยนไป
ความแห้งแล้งทั้งบนภูเขา และที่ราบลุ่มมีให้เห็นตั้งแต่ต้นปี
รวมทั้งการทำนาและเกษตรกรรมหลายอย่างๆในพื้นที่ซึ่งเคยอุดมสมบูรณ์กลับหวังผลแน่นอนไม่ค่อยได้
นั้นเป็นเพียงส่วนหนึ่งที่กำลังคุกคามความอยู่ดีมีสุขของคนในชุมชนต่างๆรอบภูเม็ง
แต่ก็ยังมีสิ่งดีๆ ที่คนกลุ่มหนึ่งในพื้นที่เริ่มมองเห็นผลกระทบจากปัญหาดังกล่าว และรวมตัวกันเพื่อพลิกฟื้นความอุดมสมบูรณ์ของพื้นที่รวมทั้งผืนป่าต่างๆในพื้นที่ ซึ่งจะขอนำมาแลกเปลี่ยนอีกครั้ง รอติดตามนะครับ..
น่าเสียดายนะครับ แต่ก็รอติดตามความน่าชื่นใจที่จะตามมาในบันทึกต่อๆ ไป
ขอบคุณมากครับอาจารย์ ผมจะนำเรื่องราวของคนในกลุ่มาร่วมแลกเปลี่ยนเพื่อขอคำแนะนำจากทุกท่านอีกครับ
ผมอยากเป็นส่วนหนึ่งในการสร้างป่าต้นน้ำของอำเภอหนองเรือบ้านเรานะครับรู้สึกว่าน้ำเป็นปัญหามากตอนนี้สำหรับคนในพื้นที่ ผมเคยเขาไปฟังสัมมนาที่เค้าไปปลูกป่าทางภาคเหนือแล้วมันก็แอบน้อยใจไม่ได้ที่บ้านตัวเองไม่มีเครือข่ายปลูกป่าแบบนี้เลย ทั้งที่เค้าชอบว่ากันว่าอีสานแห้งแล้ง อยากให้ผู้คนหันมาสนใจเรื่องนี้มากขึ้นนะครับ ถ้าผมเป็นส่วนหนึ่งที่จะช่วยทำอะไรได้ เช่นการออกแบบต่างๆบอกผมได้เลยนะครับผมพร้อมทำ อยากมีเครือข่ายที่เป็นโซเซียลในออนไลน์ก็ดีนะครับ