
ช่วงขึ้นปีใหม่ ฉันไปตักบาตรที่ตลาด ตามปกติ การตักบาตรที่ตลาด
บางครั้งต้องขับรถวนหาพระภิกษุ เพื่อตักบาตร
วันหนึ่งฉันตักบาตรไปก็คิดในใจถึงพ่อ รำพันว่า ลูกอยากจตักบาตรให้
พ่อทุก ๆ วัน แต่บางวันก็ไม่สามารถทำได้ ด้วยภารกิจเรื่องการดูแลลูก ๆ ไป
โรงเรียน ถ้ามีพระไปบิณฑบาตที่หน้าบ้านก็คงจะดี
ไม่คิดเลยว่าสิ่งที่ฉันคิดจะส่งผลให้เกิดความจริง หลังปีใหม่เป็นต้นมา มี
หลวงพ่อจากวัดเขาบ้านกลางเข้าไปบิณฑบาตในหมู่บ้านประสบสุข ฉันทราบภาย
หลังว่า วันแรกทีท่านไปโปรด ไม่มีใครใส่บาตรให้ท่านเลย เนื่องจากไม่มีใคร
ทราบมาก่อน หลายวันผ่านมตอนนี้พวกเราในซอยเดียวกัน มีความสุขมาก เกือบ
ทุกบ้านมารอใส่บาตรพระคุณเจ้าทุก ๆเช้า
สำหรับฉัน บางวันก็ให้ลูกชายสองคนใส่บาตร บางวันเราก็ใส่บาตรด้วย
กันทังสามคนแม่ลูก จนเป็นกิจนิสัย วันใดไม่ปลุกลูกให้มาใส่บาตร น้องต้นน้ำ
เป็นต้องโวยวายยามเช้า
มิน่าเชื่อ พระคุณเจ้าที่มาโปรด มีอารมณ์ขันเหมือนพ่อมาก มีอยู่วัน
หนึ่งท่านเดินไปถึงหน้าบ้านหลังหนึ่ง มีหมาที่อยู่ในบ้านเห่าเสียงดัง แสดงอาการ
ดุ แต่ออกจากรั้วบ้านไม่ได้ ท่านเดินผ่านหน้าบ้านฉัน (ขากลับ) ฉันกำลังยืนรด
น้ำต้นไม่อยู่หน้าบ้าน
"เคยเห็นพระสังกัจจายมั๊ย" พระคุณเจ้าถามขึ้น ฉันทำท่านงงนิด ๆ ว่า
ท่านถามทำไม
"เคยเห็นค่ะ" ฉันตอบและยิ้ม ๆ ให้พระคุณเจ้า
"แล้วพระสงฆ์กระจายหล่ะ เคยเห็นมั้ย" พระคุณเจ้าถามต่อ ฉันงงขึ้นกว่า
เดิม
"ไม่เคยเห็นค่ะ" ฉันตอบพร้อมส่ายหน้านิด ๆ
"ถ้าหมาตัวนั้นมันออกมาได้เมื่อไหร่หล่ะก็ นั่นแหละ ได้เห็น พระสงฆ์
กระจายแน่"ท่านตอบแบบยิ้ม ๆ มีอาการสำรวมแบบพระสงฆ์ ฉันหัวเราะกิ๊ก ขำ
ท่าน แต่ไม่กล้าหัวเราะดัง ๆ
กลับเข้าไปในบ้าน เล่าให้ลูก ๆ ฟัง เลยได้ครื้นเครงยามเช้ากันทั้ง
บ้านฉันและลูก ๆ สนทนากันว่า อารมณ์ขันแบบนี้ เหมือนคุณพ่อ เลยหละ
"ใช่ ๆ ครับแม่ พ่อเฒ่าก็ชอบพูดขำ ๆ แบบนี้" ลูก ๆ รีบเสริม
เราสามคนแม่ลูก มีความสุขมาก ๆ ที่ได้ตักบาตรยามเช้า ตักบาตร
เสร็จก็อุทิศส่วนกุศลให้คุณพ่อ และญาติพี่น้องที่ล่วงลับไปแล้ว วันใดที่สะดวก ๆ
ฉันก็จะเดินไปรวมกับบ้านหลังถัดไป รอพระคุณเจ้า ฉันเห็นพระคุณเจ้าเดินผ่าน
หน้าบ้านฉัน แล้วท่านก็ชะเง้อมองนิด ๆ เข้าไปข้างในบ้าน แสดงว่าพระคุณเจ้า
มองหาฉัน ฉันรู้สึกดีใจมาก อมยิ้มได้ทั้งวัน

การใส่บาตรขัดจิตใสรู้ให้เขา ละตระหนี่ของเราเผาอย่างนี้
ตั้งจิตใสใส่บาตรมั่นคงดี เกิดปีติอิ่มใจจักได้บุญ
เป็นหน้าที่ชาวพุทธสุดประเสริฐ ส่งผู้เลิศในธรรมนำเสริมหนุน
ต่ออายุศาสนามาค้ำคูณ การสร้างบุญเริ่มจากทานการฝึกตัว
รู้ให้ทาน การมีศีลสิ้นขุ่นหมอง เหมือนจับจองสวรรค์ผ่านในหัว
ภาวนาพาจิตใสไกลจากตัว เลิกพันพัวโมหะเจริญธรรม
กำหนดจิตเอาไว้ในรูปนาม รัยรู้ตามความเป็นจริงยิ่งดื่มด่ำ
รูปนามนี้มิใช่เราเฝ้าน้อมนำ สุดแห่งธรรมไม่มีเราจงเข้าใจ
รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณนั้น ล้วนคือขันธ์ทั้งห้าดับสลาย
บุญสั่งสมตามจิตที่ติดไป เราอยู่ไหนไม่เคยมีเป็นผีเอย
สวัสดีค่ะพี่อิงจันทร์
ตักบาตรทำบุญ ชาวพุทธทำได้ทุกวัน
ทนุบำรุงศาสนา ทำหน้าที่พุทธศาสนิกชน เด็กๆได้ซึมซับสิ่งดีงามนี้ด้วยค่ะ
ขอบคุณบันทึกดีๆนี้ค่ะ
สวัสดีค่ะพี่ครูอิง มาร่วมขำๆๆ กับพระ อิอิ กับพี่ด้วยค่ะ ทำให้อดยิ้มไม่ได้นะคะ พระสงฆ์กระจาย 555
สวัสดีค่ะพี่อิง
สวัสดีค่ะ
นายวิโรจน์ พูลสุข
สามัญญานุโมทนาคาถา พระท่านว่าให้พรในตอนเช้า
ความจัญไรทุกอย่างไกลห่างเรา อันตรายร้อนเร่าให้หายพลัน
สุขี ทีฆายุโก ภะวะ มีภาวะแห่งสุขชื่นอายุยืนมั่น
อายุ วรรณะ สุขะ พละ นั้น ธรรมสี่ประการคือปิติมีในใจ
สวัสดีค่ะน้องอุ้ม
สวัสดีค่ะ
ชำนาญ เขื่อนแก้ว
สวัสดีค่ะน้องครูตูม
Rinda
สวัสดีค่ะ มาชื่นชมคนมีบุญค่ะ