การไปนอนค้างคืนที่บ้านห้วยกอกครั้งนี้  นอกจากอาหารการกินและสัมภาระจำเป็นต่าง ๆ แล้ว ฉันได้เตรียมอาหารแห้งไปถวายหลวงตาด้วย  แต่บังเอิญพวกเราไปถึงที่นั้นเกินกว่าเที่ยงวัน  จึงขอเก็บอาหารแห้งไว้ถวายหลวงตาวันรุ่งขึ้น

            ชาวบ้านทั้งชายและหญิงต่างมารวมตัวกันที่ใต้ถุนอาคารของโรงเรียน  เพื่อเตรียม “ผิงไฟพาแลง” และเตรียมการต้อนรับนักเรียนค่ายจิตอาสาและพนักงานบริษัทอำพลฟู๊ดที่จะมาพัฒนาโรงเรียนในวันรุ่งขึ้น

              ครูภานุเมศเดินมาสมทบและร่วมวงสนทนาด้วย  ฉันนึกขึ้นได้ว่า “น่าจะมีหลวงตามาร่วมวงกับพวกเราด้วย”  ครูภานุเมศจึงไปนิมนต์หลวงตาลงมาจากวัด  ทำให้ฉันได้มีโอกาสกราบนมัสการหลวงตาและคุยเกี่ยวกับกิจกรรมการมานอนค้าง

            “พี่คิมครับผมขอกระดาษและปากกาให้หลวงตาได้เขียนอะไรสักหน่อย ได้ไหมครับ”  ครูภานุเมศได้ขอร้อง  และฉันได้ส่งให้โดยดี  แต่หลวงตาส่ายหน้าบอกว่า “เอาไว้ก่อน”

             “คุณจะให้หลวงตาเขียนอะไรหรือ”  ฉันถามครูภานุเมศด้วยความสงสัยอยากจะรู้   สังเกตดูท่าทางหลวงตาคงอึดอัดและลำบากใจที่จะเขียน

             “ก็...เขียนแจ้งไปยังผู้มีจิตศรัทธาครับ”  ครูภานุเมศตอบแบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ ทำให้ฉันอยากรู้มากขึ้น  ในที่สุดครูภานุเมศก็ได้เล่าให้ฉันฟังว่า “เมื่อคืนที่ผ่านมาหลวงตาไม่ได้นอนทั้งคืน  เนื่องจากฝนตกและหลังคารั่ว  เปียกไปทั่วพื้นกุฏิ”

              ฉันนิ่งทบทวนงบประมาณค่าซ่อมหลังคาว่าควรจะเปลี่ยนเป็นกระเบื้อง  คำนวณอยู่ในใจแล้วจึงพนมมือแจ้งความประสงค์ว่า “หลวงตาไม่ต้องเขียนขอใครทั้งนั้นหนูขอรับเป็นเจ้าภาพเจ้าค่ะ  หากไม่ไหวจะไปบอกกล่าวญาติมิตรมาช่วยสมทบ”

             หลังจากที่ตกลงเป็นเจ้าภาพแล้วจึงช่วยกันคิดคำนวณค่าใช้จ่าย  รวมทั้งวัสดุอุปกรณ์ในการรือและซ่อมแซมหลังคากุฏินั้น

            “อาตมาไม่ขอรับกระเบื้องหรือสังกะสี  ขอเพียงหญ้าคาเท่านั้นก็พอ  เพราะทำให้เย็นและรู้สึกสบายกว่า”  หลวงตายืนยันอย่างหนักแน่น  แม้ว่าฉันจะคัดค้านเรื่องความทนทาน  แต่หลวงตาได้บอกอีกว่า “หญ้าคามุงครั้งหนึ่งมีอายุการใช้งานถึง ๓ ปี เชียวนะครูคิม”

              หลังคากุฏิของหลวงตาต้องใช้หญ้าคาจำนวน ๑๐๐  ก้านราคาก้านละ ๑๐  บาท  ฉันจึงถวายหลวงตาไป ๓๐๐๐  บาท  ส่วนวัสดุอุปกรณ์นั้นส่วนมากเป็นไม้ไผ่  ซึ่งครูภานุเมศบอกว่าหาได้ไม่ยาก  และอุปกรณ์บางอย่างโรงเรียนมีอยู่บ้างแล้ว

             ตอนแรกวางแผนกันว่าจะช่วยกันกับชาวบ้านเปลี่ยนหลังคาให้หลวงตาในวันอาทิตย์แต่เป็นโอกาสดีที่มีนักเรียนโรงเรียนราชประชานุเคราะห์ที่ ๒๓ มาจัดกิจกรรมค่ายวัยใสใฝ่อาสา  ที่โรงเรียนบ้านห้วยกอกพัฒนา  จึงได้แรงงานจากน้องนักเรียนช่วยเปลี่ยนหลังคาให้หลวงตา  เริ่มในตอนบ่ายแต่กว่าจะเสร็จก็เกือบมืดค่ำ

          รุ่งขึ้นหลวงตามาตามที่โรงเรียนแต่เช้า “อยากจะให้ครูคิมไปชมกุฏิของอาตมา  เด็ก ๆ ช่วยกันเปลี่ยนมุงหญ้าคาให้เสร็จเรียบร้อยแล้ว  ก่อนกลับอย่าลืมแวะไปชมนะครูคิม”  หลวงตาคงอยากให้ฉันได้ปลื้ม

        ฉันได้บอกหลวงตาว่า “ก่อนกลับพวกเราก็ต้องไปกราบลา ขอพรจากหลวงตาอยู่แล้วเจ่าค่ะ”

          พวกเรา ผ.อ.ณัฏฐ์  คุณอ้อม  ครูบรรพจน์  ครูภานุเมศ  มนัสนักการภารโรง และฉัน  ได้ไปชมหลังคาและกราบลาหลวงตา  พบว่าหลังคาด้านหน้ายังเป็นหญ้าคาเก่า ๆ อยู่เลย เนื่องจาก “หญ้าคาที่ซื้อมาคราวนี้  เขาทำมาบาง ๆ จึงมีความจำเป็นต้องทับซ้อนให้ชิดกันมากขึ้น  ไม่เช่นนั้นฝนก็จะรั่วซึมได้  ทำให้หญ้าคาไม่พอ  จึงเลือกของเก่าที่มีอยู่มามุงด้านหน้าแทน”

            ความเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจและสังคมมีอิทธิพลไปจนถึงหญ้าคาที่มีตามธรรมชาติในป่า  ซึ่งหญ้าคาอาจหายากขึ้น  ทำให้คนทำหญ้าคาขาย  ลดปริมาณของหญ้าคาลง  จากทำไม้หนา ๆ จึงลดมาเป็นไม้บาง ๆ และราคาก็แพงขึ้นอีกด้วย  หรือว่าเป็นเพราะการขาดคุณธรรมประจำใจของคนทำหญ้าคา

           ฉันรู้สึกไม่สบายใจนัก  จึงบอกกับ ผ.อ.ณัฏฐ์ว่า “อยากจะเพิ่มเติมด้านหน้าโดยให้เป็นหญ้าคาใหม่เหมือนกันทั้งหลัง”  และได้รับแจ้งทางโทรศัพท์ว่า “ครูบรรพจน์ได้ดำเนินการให้ตามความต้องการของฉันแล้ว”

           บรรพบุรุษของฉันเป็นชาวพุทธ  ฉันได้รับการอบรมสั่งสอนว่าให้ปฏิบัติตนเป็นชาวพุทธที่ดีด้วยการอาศัยหลักธรรมของอุบาสก  อุบาสิกาที่ดี  ที่มีปรากฏในพระไตรปิฎก    ว่าด้วยอุบาสกธรรม (อุบาสิกาธรรม) ๕ ประการ คือ

๑.     เป็นผู้เลื่อมใสและศรัทธาในพระรัตนตรัย

๒.    เป็นผู้มีศีลธรรมอันดีงาม ตามสมควรแก่ฐานะ

๓.    เป็นผู้เชื่อผลของกรรม ไม่ถือมงคลตื่นข่าว

๔.    เป็นผู้ให้ความสำคัญและเกื้อกูลหมู่สงฆ์

๕.    เป็นผู้ขวนขวายในการอุปถัมภ์บำรุงพระพุทธศาสนา

              ฉันได้ชักชวนเพื่อนและญาติมิตรไปช่วยกันสร้างบันไดขึ้นลงจากวัดและโรงเรียน  เพราะของเดิมค่อนข้างชำรุดเพื่อให้หลวงพ่อเดินขึ้นและลงได้อย่างสะดวกในการมาช่วยสอนนักเรียน  และอยากจะทำแปลงปลูกพืชผักไว้ให้หลวงตารอบ ๆ บริเวณกุฏิเพื่อให้หลวงตาได้ออกกำลังกายรดน้ำต้นไม้  นี่คือ “ของขวัญสำหรับปีใหม่” ที่สำคัญอีกชิ้นหนึ่ง

              ปีใหม่ที่จะถึงนี้หรือวันสำคัญ  ฉันจะหยุดซื้อของขวัญที่เป็นวัตถุให้กับตัวเอง  แต่จะพยายามสร้างของขวัญแทน  ซึ่งเป็นของขวัญที่มอบให้คนอื่นและสามารถมอบให้กับความรู้สึกของตนเองไปในเวลาเดียวกัน  และขอมอบความรู้สึกที่เป็นสุขให้กับผู้อ่านทุกท่านค่ะ