โรงงานกับธรรมชาติ

....อีกวันหนึ่งในเมืองไทย...กลับการมาเยือนถิ่นอีกครั้งในชีวิต...กับคำว่า"เปลี่ยน"...ถามตัวเองว่า"เปลี่ยน"ได้ไหม(ยังไม่มีคำตอบ)..รู้แต่ว่าแต่ละวัน...ได้เสียงดุเหว่าที่ยังแว่วมาไม่ขาดไม่ว่าจะเป็นเมืองหรือบ้านทุ่งที่มีโรงงานอยู่ข้างๆ(ชีวิตคนส่วนใหญ่ไปติดอยู่กับคำว่าโรงงาน..เพราะเป็นที่ๆได้เงิน(กระดาษ)เป็นค่าตอบแทนประทังชีวิต..)..ยายธีมีเพื่อนเป็นเจ้าของโรงงาน..อ้ะ...ยายวิแกเลี้ยงหมาประทังชีวิต..อิอิ..(ไม่รู้ใครประทังใคร..๕๕).......

วันนี้ตื่นด้วยเสียงหมาที่ดังขรม..ดุเดือดด้วยกาเหว่าแว่ว...พร้อมทั้งแจ้วๆแย้วอยู่ใกล้ๆ..จนนึกว่าเป็นนกในกรง....(ยายวิบอกไม่ใช่ที่นี่ไม่เลี้ยงนก...)ทำธุระส่วนตัวกันเสร็จยายวิแกพาไปดู...นรกที่ถูกทอดทิ้ง(โรงเลี้ยงหมูเก่าที่ถูกขายทอดตลาด)...กับความฝันมีว่า..นรกเมื่อไม่ถูกนำพาก็อาจเปลี่ยนเป็นสวรรค์ได้...(แต่คงต้องทำ..ด้วยสองมือ..แลตั้งใจ..กับคนอยู่และความคิด...)..."อินทรบุรี"..ชื่อก็น่าฟัง..เมืองพระอินทร์....จะเป็นที่ๆมีโรงงานชีวิตผลิตธรรมชาติ...ผลิตความหวังใหม่ๆ...(เมื่อเมืองเทพ..ถล่ม..เพราะคิดไม่เป็นผลิตแต่ขยะโครมๆ..และคงจะอยู่ในโคลนเข้าสักวัน..อ้ะๆ)....สิงห์บุรีเมืองของสิงสาลาสัตว์..อินทรบุรีเมืองเทพผู้สร้าง..โรงงาน..กับธรรมชาติสิ่งแวดล้อม...และการฝันกลางวัน...ที่อาจจะเปลี่ยนไปได้ตามวันเวลา.......