........หรือนี่คือ...ความรักที่ยิ่งใหญ่ที่ลูกๆต้องมีให้พ่อ.....

        ผู้เขียนไม่เคยซึ้งกับคำว่า “พ่อ”  เพราะพอจำความได้ก็ไม่มีพ่อแล้ว  เพราะพ่อเสียชีวิตตั้งแต่ผู้เขียนอายุประมาณ 3-4 ขวป  ชีวิตเลยไม่ได้คุ้นเคยกับคำว่า “พ่อ”  มีแต่แม่ที่เป็นผู้รับบทหนัก  ต้องเป็นทั้งพ่อหัวหน้าครอบครัวที่เข้มแข็ง ต้องทำงานหาเลี้ยงลูกๆ 3 คน  ขณะเดียวกันก็ต้องทำหน้าที่แม่ที่อ่อนโยน  คอยเอาใจใส่ดูแลครอบครัวให้อบอุ่น   เมื่อยังเป็นเด็กยังไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่า “พ่อ” ต้องทำหน้าที่อะไรบ้างให้ลูกๆ  แต่ผู้เขียนไม่เคยรู้สึกขาดพ่อ  เพราะมีแม่ที่คอยเติมเต็มให้ทุกอย่าง   จึงเป็นเหตุผลให้ผู้เขียนไม่ซึ้งกับคำว่า “พ่อ”

 

        แต่ต้องแปลกใจตัวเอง   คราใดที่ได้ดู “พ่อหลวง”  ได้รับทราบเรื่องราวของพระองค์ท่าน....ได้ฟังเพลงพระองค์ท่าน....ดูสารคดีของพระองค์...หรือแม้แต่เพียงคิดถึงพระองค์.... ผู้เขียนต้องน้ำตาไหลแทบทุกครั้ง  ยืนยันว่า ไม่ได้ร้องไห้  แต่น้ำตาจะไหลแบบไม่รู้ตัว   เป็นน้ำตาแห่งความปิติ....เทิดทูน  เคารพรัก  และเป็นห่วง    เป็นความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายให้ใครๆเข้าใจได้  รู้แต่ว่า  ถ้าพระองค์ทรงพระประชวร   ตัวเองอยากป่วยแทน  เจ็บแทน  และพร้อมตายแทนในทุกๆเสี้ยวของวินาที

...หรือนี่คือ...

ความรักที่ยิ่งใหญ่ที่ลูกๆต้องมีให้พ่อ...

 

        ขอพระองค์ทรงพระเจริญ  ทรงพระเกษมสำราญเป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้ปวงชนชาวไทยไปนาน....แสนนาน

                

        ในวันดีๆแบบนี้   ชาวเชียงใหม่และจังหวัดใกล้เคียงร่วมใจไปจุดเทียนถวายพระพรชัยที่งาน “ ราชพฤกษ์..รวมใจภักดิ์รักพ่อหลวง”  ผู้เขียนชวนคนที่บ้านไปเที่ยวงานโดยรถมอเตอร์ไซด์  เพราะรถจะติดมากๆๆๆๆ   มอเตอร์ไซด์จะสะดวกกว่าค่ะ

 

 

ตามไปเที่ยวด้วยกันค่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ดอกไม้เหลือง 9 ชนิดที่รายล้อมรูป "พ่อ"

 

 

กับเรื่องราวดีๆของพ่อหลวง

 

ในงานจุดพลุ 9 ชุดๆละ 99 ดอก

 

 

ขอบคุณค่ะ