บรรยากาศในรถ จากเชียงใหม่ ถึงปาย เป็นบรรยากาศที่ดี ด้วยมีผู้โดยสารเต็มคันรถ เเต่ก็ไม่มากเพราะเป็น มินิบัส ดังนั้นการเดินทางจึงถ้อยทีถ้อยอาศัย คนแปลกหน้าก็ยิ้มให้กันอย่างมิตรไมตรี...

สาวเจ้าคนเดิมที่ยิ้มให้ตอนขึ้นรถ ...ก่อนที่ผมจะลงรถที่ปาย เธอยังเเซวฝากไว้ก่อนลง "อย่าลืมหยิบกระเป๋า นะค้าาา"

ผมลงรถปากทางมีรถปิคอัพคนรู้จักมาเทียบรับในทันที นี่เป็นน้ำใจคนท้องถิ่นที่น่าประทับ ส่งผมถึงหัวกะไดบ้านเลยทีเดียว

ถึงบ้านเเล้ว...ความรู้สึกอบอุ่นโถมทวี คุณเเม่ไม่อยู่บ้านปิดไว้ เเต่ด้วยความที่เป็นบ้านของตัวเอง สามารถเข้าถึงด้านในบ้านอย่างไม่ยาก (เเม้ไม่มีกุญเเจ)อาการเพลียจากที่ไม่ได้นอนมาหนึ่งคืน เพลียจากการที่นั่งรถติดต่อกันมานานคืนกับอีกครึ่งวัน หายไปราวปลิดทิ้ง

กอดทุ่งนา กอดภูเขา กอดบ้านที่เเสนรัก ...

ข้าวกำลังออกรวง กำลังเหลืองอร่ามได้ที่ กลิ่นใบข้าว กลิ่นดิน กลิ่นที่เราคุ้นชิน...

บ้านของเรา

วิ่งถลาคว้ากล้อง...เก็บบันทึกบรรยากาศบ้านนาอย่างไม่รอช้า..

 

ดอกหญ้า กับ ฟ้าคราม

วัชพืช เเต่ก็งดงาม

กอดขุนเขา กอดทุ่งนา กอดเมืองปาย

กอดภูเขา

เห็นบ้านผมไหมครับ???

นาที่ใกล้เก็บเกี่ยวเเล้ว...

 

คืนนี้ผมนอนหลับไหล อย่างมีสุข ที่บ้านของผมที่ปายครับ