กลับบ้านปาย : ระหว่างเดินทาง on the way

ผมเรียกรถเเท้กซี่ ยาวจากศาลายาไปสถานีนครชัยแอร์ หมอชิต คราวนี้ตั้งใจเดินทางด้วยรถ เพราะไม่ได้รีบร้อนอะไร เเต่ที่กังวลลึกๆคือ นอนบนรถทัวร์มักนอนไม่หลับ นั่งคุยกับคนขับรถเเท้กซี่จนเพลิน ลงสะพานพระราม ๕ รถติดพอสมควรสำหรับเย็นวันนี้...

ถึงสถานีนครชัยเแอร์...ราวหนึ่งทุ่ม ถือว่ามาก่อนเวลาสองสามชั่วโมงเลยทีเดียว เเต่มาก่อนก็ดีคือไม่ต้องรีบรนมากนัก นั่งใช้เวลาอ่านหนังสือ ดูผู้คน ใช้ internet หากเมื่อยมากๆว่าจะนั่งนวดรอขึ้นรถ(อะไรจะขนาดนั้น) เเต่ไม่ได้นวดเพราะมัวเเต่เพลินกับการอ่านหนังสือ จนเวลาล่วงไปจนถึงพนักงานเรียกขึ้นรถ

สถานีนครชัยแอร์ บริการดี ข้างในสถานี renovation ใหม่หมด ระบบบริการน่าชื่นชมกับการนำร่องเพื่อคุณภาพผู้บริโภคอย่างเรา ผมคิดว่า เขาจับหัวใจของงานบริการได้ คือ ผู้บริการล้วนต้องการ VIP ดังนั้นงานบริการที่ตอบรับความพึงพอใจได้ ถือว่าเป็นเลิศ เมื่อเทียบกับรถสวยๆของ บริษัทอื่นๆ ที่สวยเเต่รูป เวลาไปใช้บริการเราก็มักผิดหวังเสมอๆ

เรื่องราวอันละเอียดอ่อนที่ผมเจอคือ การปลุกผู้โดยสารหากถึงเวลา(ในขณะที่ผู้โดยสารหลับไหล) นครชัยแอร์จะใช้วิธีการเปิดเพลงเบาๆ เพราะๆ นำก่อนสักพักใหญ่ ค่อยๆเพิ่มความสว่างของไฟในรถ ผู้โดยสารก็ตื่นอย่างมีความสุข 

เคยเจอรถบางคัน เขาเปิดเพลงกรอกหูเสียงดัง เปิดไฟสว่างจ้าในทันที ผู้โดยสารที่หลับไม่ทันได้ปรับท่า(ที่กำลังอยู่ในอิริยาบถส่วนตัว) ผมยุ่งเป็นกระเซิง หน้าตามันแผล็บ บางคนตกใจ ใจสั่น กับลีลาการปลุกที่ฉับพลัน เเบบนี้ผมว่าใช้ไม่ได้

ผมขึ้นรถราวสามทุ่มครึ่ง...เบาะนั่งสบายดีทีเดียวครับ สามารถปรับหมอนหนุนตรงลำคอได้ ให้กระชับเวลานอนพิง เสียงเพลงเบาๆ บรรยากาศสุนทรียะใช้ได้ครับ คนในรถล้วนเป็นหนุ่มสาว มุ่งหน้าสู่เชียงใหม่...

ผมมักนอนไม่หลับ...ครั้งนี้ก็หลับเเบบ "หลับนก" คือ หลับแป้บๆ ก็ตื่น โดยความไม่ชินของการนั่งรถที่ปวดเมื่อย รถสั่น (น่าจะเกิดจากนั่งตรงที่นั่ง ๖เอ ที่ตรงกับล้อรถด้วย) ถึงเชียงใหม่ราว ๖ โมงเช้า โทรศัพท์เเจ้ง อ.Was เพื่อนัดหมายนั่งพูดคุยประสามิตรภาพ พร้อมกับคุยเรื่องงานก่อนที่ผมจะเดินทางกลับปายต่อหลังจากนั้น

อ.เสือผู้อารี มารับผมที่สถานีขนส่งอาเขต ราว ๘ โมงเช้า คงเห็นสภาพผมที่แบกกระเป๋าหลายลูก ทั้งลากแและเเบก ส่วนหนึ่งคือ กล้องกับคอมพิวเตอร์ที่ต้องติดตัว มีกระเป๋าลากอีก พะรุงพะรังน่าดู ...จัดการฝากกระเป๋า ก่อนนั่งรถไปหาที่หลบมุมคุยกัน

เรานั่งคุยกันที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง...บรรยากาศเป็นกันเอง เพราะเข้าใจว่า อ.เสือ เป็นลูกค้าประจำที่นี่

ผมคุยกับ อ.เสือ เรื่องเกี่ยวกับ งานที่ผมต้องมาเป็นวิทยากรปัจฉิมนิเทศ "วิชาสุดท้ายที่ มหาวิทยาลัยไม่ได้สอน" ให้กับว่าที่ครู กว่า ๕๐๐ ชีวิตที่ภาคเหนือ ทั้งเเนวคิด กระบวนการ ผมให้ความสำคัญเรื่องนี้มาก คิดกับตัวเองว่า ผมจะมีอะไรที่จะถ่ายทอดให้ว่าที่คุณครูเหล่านั้น ที่พอจะเป็นประโยชน์กับชีวิตเขา เเละเป็นเเรงบันดาลในการทำงานได้ เเน่นอนว่าหากผมมองชีวิตผม ก็เป็นชีวิตที่ต่อสู้ ในมุมของผม...พยายามออกแบบว่าจะพูดกันกันในเรื่องราวอย่างไรดี เเต่ที่เเน่ๆ ก็มาจัดกระบวนการให้ครูได้ใช้พื้นที่ในการขบคิดกับตัวเอง สะท้อนไปสู่สังคมข้างนอกด้วยกัน

เวลามีความสุขมักจำกัด ...ผมต้องขึ้นรถกลับบ้านเเล้ว...

ผมได้รถมินิบัสน่ารักๆ มีผู้โดยสารเต็มรถ เข้าใจว่ารอผมคนเดียว..  ผมขึ้นรถพร้อมออกได้ในทันที

ตลอดระยะทางที่ไปปาย ผมรู้สึกดีมากกับ กิจกรรมของชุมชนที่ผ่านตาตลอดระยะทาง ด้วยวันนี้เป็นวันพ่อแห่งชาติ ชุมชน ออกมาทำกิจกรรมสาธารณะประโยชน์กันอย่างคึกคัก น่าชมเชยครับ...ผมชอบบรรยากาศแบบนี้มากๆครับ

ที่น่าสังเกตอีกอย่างก็คือ ร้านกาแฟ ระหว่างทางไปปาย มีเยอะมาก เเละทุกร้านต่างมีสไตล์เป็นของตัวเอง น่านั่งไปเสียทุกร้าน (เท่าที่ผ่านตา)

รถราที่มุ่งตรงไปปายมากมายราวกับมด ...อากาศกำลังดี ดอกไม้กำลังสวย..

ผมเห็นปายกวักมือเรียกผมอยู่ไกลๆ

ผมถึงปายเเล้วครับ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน [email protected]



ความเห็น (9)

http://gotoknow.org/blog/hide-the-tree/412064#2280306 

อ่านบันทึก ของ อ.เสือ ผู้อารี ที่บันทักนี้ 

สวัสดีค่ะน้องเอก

  • สำหรับพี่อิง ปายก็คงกวักมือเรียกอยู่เหมือนกัน
  • สักวันคงได้ไปเที่ยว หวังว่า ปายคงไม่กวักมือจนเหนื่อยอ่อนซะก่อน 55555555+
  • มีความสุขมาก ๆ กับการพักผ่อนที่ ปาย นะคะ
  • รูปที่หน้าเฟสบุ๊ค ดูดีมีสง่า จังเลยค่ะ
เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ

คนข้างบนเบอร์ ๒ นี่ยังมีฝันปายอยู่ในหัวใจเนอะ...พี่คิมแก่แล้วคงเดินทางไกล ๆ แบบนี้ไม่ไหวนะเอก

เขียนเมื่อ 

เรื่องราวกระชับ แต่ไม่ขาดตอนเลยครับ ;)

ชอบวลีหนึ่งในบันทึกนี้ว่า "ผมยุ่งเป็นกระเซิง หน้าตามันแผล็บ" ...

คิดถึงตัวเองเวลาต้องเดินทางไกลไม่ว่าจะรถตู้ หรือ รถทัวร์ ได้อารมณ์อย่างนี้เลย

แถมด้วยคนรอบข้างก็เป็นเหมือนเราด้วย ยกเว้นก็ต้องเครื่องบินระยะสั้น ไม่เป็น

เพราะแป๊บเดียวถึงแล้ว ;)

อากาศวันเดินทางเป็นวันที่สดใสมากครับ

หลังจากไปส่งคุณเอกแล้ว ผมยังมาทำงานต่อถึงเย็นเลยครับ

ขอบคุณที่โทรปลุก แล้วทำให้ผมได้ทำกิจกรรมเยอะแยะ อิ อิ ;)

สวัสดีครับพี่อิงจันทร์

เป็นการเดินทางกลับบ้าน มาพักผ่อน มาทำงาน มาต้อนรับกัลยาณมิตร...เรียกได้ว่า "คุ้ม" มากครับเที่ยวนี้

มีโอกาสมาเที่ยวครับ

ครูคิมครับ

มาปายไม่ได้ลำบาก มีมาได้หลายทางครับ เครื่องบินจากเชียงใหม่ - ปาย แป้บเดียวครับ

อ.วัส

ผมเขียนหลากแบบครับ หากให้เล่ากระชับก็ทำได้ เขียนเเบบขยายความได้สี่ห้าหน้าเอสี่ ก็ทำได้ครับ

จัดไปครับ

ขอบคุณครับสำหรับ มุมกาแฟ ที่อบอุ่น น่านั่งครับ

ชอบชื่อ Workshop มาก เหมือนชื่อหนังสือเลยครับ เอาใจช่วยนะครับ

สักวันหนึ่งฉันจะไปๆ.....ให้ถึงปาย