เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง...

เสียงแผดลั่นจากปลายกระบอกปืนขนาด ๙ ม.ม.  

กระสุนสามนัดปลิดไป ๓ ชีวิตทันที อีกสองคนโดนเข้าไปคนละนัดแต่ยังไม่ถึงฆาต กระสุนบางนัดพลาดเป้าไป

นอกเหนือจากห้าคนที่จมกองเลือด วัยรุ่นคะนองเมืองเกือบ ๒๐ คน แตกกระจายไปคนละทิศทาง บ้างก็ก้าวกระโดดจากชั้นสองของระเบียงโรงแรม บ้างก็สิ่งสวนทางย้อนกลับไปจากที่วิ่งไล่มาอย่างหัวซุกหัวซุน

ก่อนเสียงปืนจะแผดก้อง ชายเจ้าของปืนการ์ดสถานบันเทิงวิ่งหนีไปจนสุดทาง เมื่อไม่มีทางไปจึงถูกกระหน่ำด้วยแข็งขามือเท้าจากวัยรุ่นเกือบ ๒๐ คน จน สลบไปชั่วครู่ พอรู้สึกตัวกลุ่มวัยรุ่นยังไม่หนำใจขยับเข้ามาเตรียมซ้ำ เขาหมดความอดทนคว้าปืนจากซองกระหน่ำยิงกระทั่งกระสุนหมดรังเพลิง

นอกจากเขาที่อาการย่ำแย่จากสหบาทาแล้ว ใกล้กันชายหนุ่มเพื่อนร่วมงานอีกคนนอนสลบเหมือดอาการปางตายจากการรุมทำร้าย

ที่มาของเหตุร้ายเกิดขึ้นจากากรห้ามปรามวิวาทของวัยรุ่นสองกลุ่มในสถานบันเทิงหนึ่งภายในโรงแรมที่เกิดเหตุ กลุ่มหนึ่งแค้นเคืองจากการทำหน้าที่ของการ์ด กลับไประดมพรรคพวกเกือบ ๒๐ คนย้อนกลับมารุมทำร้ายผู้ห้ามปรามหลังจานั้นไม่นานนัก

หนึ่งหนุ่มถูกปลุกออกมาหลังตีสอง และจากนั้นอีกไม่ถึงชั่วโมงเขาก็หลับไม่ต้องตื่นด้วยกระสุนปืนนัดหนึ่ง

สามวันจากนั้นมีเสียงเล่าลือจากพนักงานโรงแรมว่า มีคนเห็นหนุ่มหน้าตาหมองเศร้ายืนอยู่ที่นั่น

...

 

ผมขับรถกลับจากการพบปะพูดคุยเพื่อเตรียมงานหนึ่งกับมิตรสหาย ในเวลาที่ใกล้เคียงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อหลายวันก่อน

แม้มิได้นำตัวเองขึ้นไปยังจุดเกิดเหตุ แต่ก็จอดรถอยู่ข้าง ๆ ใกล้พอที่จะมองขึ้นไปเห็นพื้นที่นั้นได้

ผมอยากเห็นหนุ่มหน้าตาหมองเศร้าคนนั้น รวมทั้งเพื่อนอีกสองคนที่ไปแล้วจากภพนี้...

“มึงออกมาให้กูเห็นหน่อย...” ผมนึกในใจ

จอดรถอยู่ตรงนั้นพักใหญ่

และหากสามหนุ่มนั้นโผล่ออกมาให้เห็นผมก็อยากจะวิวาทกับผีสักคราว

...

 

ผมหันหลังพิงผนังด้านหนึ่ง แล้วตะโกนก้อง

“พวกมึงเข้ามาเลย มาทั้งสามคนเลย...”

การโรมรันก็เกิดขึ้นและดำเนินไปในนิทรา

ตื่นเช้ามาเรื่องราวจากนิทรายังตามมาเยือน

ทำไมเรื่องนี้จึงคาใจผมได้ถึงขนาดนี้

แทนที่อุทิศบุญกุศลและอวยชัยให้ไปสู่สุขคติ ผมกับสะใจกับการกระทำของชายเจ้าของปืนที่พยายามรักษาชีวิต ซึ่งคล้ายกับว่าจะทำไปเกินกว่าเหตุ

หัวใจความเป็นมนุษย์ผมหล่นหายไปไหน ตั้งแต่เมื่อไรกัน...

...