เคยดูภาพลูกชายไปเที่ยวมาครั้ง แต่ลืมๆแล้ว พอชวนกันแวะเพลินวาน จึงไม่รู้ว่าอะไร ในใจนึกถึง“วาฬ”ด้วยซ้ำ(ฮา) ฝนโปรยปรายตลอดเส้นทาง ตั้งแต่ออกจากบ่อนอกมา จนถึงก็ยังไม่หยุด จึงต้องกางร่มลุยฝนเข้าไปเที่ยวชม 

เมื่อสองสัปดาห์ที่แล้ว ชวนเพื่อนไปเยี่ยมยามเพื่อนอีกคนหนึ่งที่สุโขทัย คุยกันตั้งแต่บ่ายยันค่ำ ลองทบทวนดู สาระสำคัญมีไม่กี่เรื่อง วนไปเวียนมา(ฮา) นอกจากถามทุกข์สุข ลูกเต้า ครอบครัว หน้าที่การงานตามปกติแล้ว อีกเรื่องคือรวมรุ่น หรือรวมเพื่อนห้องเดียวกันเมื่อ ม.ศ.5 

หลังจบ ม.ศ.5 มา มีโอกาสพบเพื่อนพร้อมๆกันมากสุดราวครึ่งห้องเพียง 2-3 ครั้งเอง ครั้งล่าสุดเป็นประสบการณ์ใหม่ ที่มีเพื่อนคนแรกเสียชีวิตด้วยวัย 40 ต้น ครั้งนั้นเกินครึ่งห้องที่มาอาลัยเพื่อนรักคนนี้ร่วมกัน 

สนิทสนมและจำเหตุการณ์ระหว่างเพื่อน เมื่อครั้งเรียนชั้นมัธยมได้มากกว่าชั้นอื่น น่าจะเป็นเพราะอยู่ในช่วงวัยรุ่น วัยที่อาจจะเห็นเพื่อนสำคัญกว่าพ่อแม่ ความจริงใจ ความใสซื่อ ทำให้การแสดงออกของทุกคนเป็นไปอย่างเปิดเผย หรืออย่างที่ใจคิด เพื่อนแต่ละคนน่าจะรับรู้ความจริงจังจริงใจของกันและกันได้ เหล่านี้เป็นบ่อเกิดความรักและความทรงจำที่ดี 

เพลินวานวันนั้นทำให้ได้คิด ที่ว่าผู้สูงวัย(ส.ว.)มักโหยหาอดีต คงไม่มีใครปฏิเสธ(ฮา) แต่ผู้คนที่ไปแสวงหา ร่วมเสพบรรยากาศ ร้านรวง หรืออารมณ์เก่าๆที่นั่น ก็ไม่ได้มีแต่บุคคลที่ได้รับเกียรติให้เป็น ส.ว.เท่านั้น ยังมีอีกหลากหลายกลุ่ม โดยเฉพาะวัยรุ่นวัยที่อยากเรียนรู้ บางคนบอกก็แค่อยากรู้ แต่ ส.ว.ไม่ใช่แค่นั้น มโนภาพวันเก่าซึ่งผุดขึ้น สร้างความอิ่มเอมในหัวใจได้อย่างน่าประหลาด หรือจะจริงอย่างนั้น

แล้วอารมณ์อย่างนี้ ซึ่งตัวเองมีอยู่บ่อยๆ จะอธิบายได้อย่างไร 

ขณะที่เรียนในระดับอุดมศึกษา ก็มักจะนึกถึงเพื่อน เหตุการณ์ และบรรยากาศเมื่อครั้งเรียนมัธยมปลาย มิใช่แค่นึก เพราะเพื่อนๆ ม.ศ.5 นั้น ก็ยังไปมาหาสู่กันจนถึงวันนี้ จากสมัยก่อน มึง กู ไอ้ อี แต่เดี๋ยวนี้ตำแหน่งหน้าที่การงาน ทำให้บางอารมณ์ก็กระดากที่จะมึงมาพาโวยเหมือนแต่ก่อน ถวิลหากันตลอด มีโอกาสจะพบปะ ไต่ถามสารทุกข์สุขดิบกันและกัน 

หลังเรียนจบปริญญาตรี เข้าสู่วัยทำงาน นอกจากบรรยากาศชั้นมัธยม ซึ่งเคยนึกถึงอย่างเพลิดเพลินแล้ว ก็เพิ่มชีวิตนิสิตในมหาวิทยาลัยเข้าไปด้วย เคยเรียน เคยเที่ยว เคยหิว เคยสุขทุกข์ร่วมกันอย่างไร ถึงวันนี้ไม่มีลืมเลือน ขนาดแค่พูดคุยกันในโทรศัพท์ หัวใจก็เต้นไม่เป็นจังหวะแล้ว ด้วยความตื่นเต้น ดีใจ กับวันคืนในวันวาน 

ครั้นพอแต่งงานได้ขยับขยายไปอยู่โรงเรียนใกล้บ้านร่วมกับครอบครัว ก็หวนถึงครั้งบรรจุเป็นครูใหม่ คิดถึงบรรยากาศ และอารมณ์ห้วงยามนั้นมิรู้คลาย 

หรือแท้ที่จริงแล้ว อารมณ์โหยหาอดีตไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยแต่เฉพาะ ส.ว. เท่านั้น ทั้งวัยรุ่น หรือคนทั่วไป ก็โหยหาห้วงเวลาที่ผ่านมาไม่น้อยไปกว่ากัน หรืออารมณ์ดังกล่าวเกิดเฉพาะแต่ผมเท่านั้น หรือผมเท่านั้นที่อาการหนักกว่าใคร ข้องใจตัวเอง(ฮา) 

เพลินวานอยู่ในตลาดหัวหิน ประจวบคีรีขันธ์ น่าจะดำเนินการโดยเอกชน เป็นตลาด เป็นห้างสรรพสินค้า เป็นร้านรวงธรรมดา เข้าใจอย่างไรก็ได้ น่าจะถูกทั้งนั้น ลักษณะการสร้างและออกแบบ เป็นอาคารไม้เก่า 2 ชั้น ตัวอาคารแบ่งเป็นล็อกหรือห้อง แต่ละห้องตกแต่งเป็นร้านขายของต่างๆ เน้นรูปลักษณ์สมัยสัก 30-40 ปีก่อน ยามได้พบและสัมผัส เห็นภาพวัยเยาว์ของตัวเอง เห็นภาพพ่อแม่อายุยังไม่มาก ได้ความรู้สึกเดิมๆในชั่วขณะ 

ผ่านร้านหนึ่งซึ่งคนรุมมุงดู ให้ความสนใจกว่าร้านอื่นๆ รวมทั้งแย่งกันเก็บภาพบรรยากาศร้าน ไม่แปลกใจเลย เมื่อเห็นชัดว่าในร้านมีอะไรเร้าใจนักหรือ? “รูปที่มีอยู่ทุกบ้าน” พระบรมฉายาลักษณ์ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและสมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินีนาถมากมายที่ประดับไว้อย่างมีศิลปะ ภาพเหล่านี้งดงามที่สุดในหัวใจคนไทยอยู่แล้ว 

วานก่อนเพื่อนที่คุยกันเรื่องการรวมรุ่น รวมเพื่อน ยืนยันข่าวสารผ่านเครือข่ายออนไลน์อย่างเอาใจใส่ ถึงวัน เวลา และสถานที่ ที่พวกเราจะมีโอกาสได้พบกันอีกครั้ง 

กำลังรำลึกถึงอดีตจากภาพถ่ายที่เพลินวานพอดีเลยเชียว