วันนี้ ช่วงหกโมงเช้า ที่โรงแรมเดอะ กรีนเนอรี่ รีสอร์ท เขาใหญ่
ผู้เขียนรับปากกับเพื่อนสมาชิกจากกรมทางหลวงที่จะเดินออกกำลังกาย
จากโรงแรม
มาที่ประตูทางเข้า
ผู้เขียนเดินทอดน่องไปเรื่อยๆ
ประมาณ 15 นาที
อีกครึ่งทางจะถึงจุดหมาย คือประตูทางเข้า ทางลาดชันลงเล็กน้อย
มองเห็นภูเขาข้างหน้า
ผู้เขียนได้ยินเสียงตะโกนร้อง
"วิ่ง เร็ว เอ้า วิ่ง เร็วเข้า"
และมีเสียงเห่าแบบฮึกเหิมของสุนัข ดังก้อง ไม่รู้ว่ามีจำนวนกี่ตัว
ผู้เขียน จึงหันหลังกลับไปมอง รู้สึกงง ผสมกลัวเล็กน้อย
จากความดังของเสียง รวมกับพลังงานอะไรบางอย่าง จึงหยุดยืนรอดู
พบผู้ชายคนหนึ่งขี่จักรยาน แล้วร้องชวนให้สุนัขวิ่งตามด้วย
ซึ่งเหมือนพวกเขากำลังฝึกทีม ผู้เขียนสรุปได้ทันทีว่า
พลังงานที่สัมผัสได้ คือ
"พลังงานจากทีมเวอร์คนั่นเอง"
ผู้เขียนใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง เดินอ้อยอิ่งถึงหน้าประตูทางเข้า
หยุดสำรวจดอกสร้อยกัทรี ดอกไม้หลากสี ที่ไม่รู้จักชื่อ
ใบไม้ประเภทต่างๆ
แล้วเดินกลับ
ตอนนี้เดินเร็วขึ้น แต่ก็หยุดมองดูผลจากต้นไม้ที่แอบอยู่ทั่วไป
ตามแนวรั้วเฟื้องฟ้า จึงได้ปรัชญาอีกข้อหนึ่ง ถ้าผู้เขียนไม่เดิน และเจาะดู
ก็คิดว่ามีแนวรั้วเฟื้องฟ้าเพียงชนิดเดียว
ที่แท้มีอีกชนิดหนึ่งซ่อนอยู่ด้วย
ผู้เขียนเห็น
ทีมคนและสุนัขที่รัก รวม 4 ชีวิต
นั่งพักผ่อนอยู่ริมทางแล้วอย่างมีความสุข
ผู้เขียนหยุดทักทายเพื่อนจากกรมทางหลวง
ที่เพิ่งออกมาวิ่งออกกำลังกาย
ผู้เขียนเดินกลับโรงแรม ใช้เวลาประมาณ 15 นาที
ผู้เขียนเล่าเรื่อง "พลังงานจากทีมเวอร์คคนและสุนัขที่รัก" ประสบการณ์จริงช่วงเช้านี้ ในการ AAR Workshop การจัดการความรู้ สู่การพัฒนาองค์กรแห่งการเรียนรู้สำหรับหน่วยงานนำร่อง ในช่วงบ่าย เพื่อเปรียบเทียบให้เห็นว่าผู้เขียนประทับใจ ที่กลุ่มผู้เข้าร่วมจากกรมทางหลวงครั้งนี้กลายเป็นเครือข่ายช่วยเหลือกัน เกิดทีม ซึ่งจะมีพลังงาน ผลักดันงานยากให้เป็นง่ายได้อย่างไม่น่าเชื่อ เพราะพลังของทีม ใหญ่หลวง เช่น กรมทางหลวง ที่เขาใหญ่...
ขอบคุณ คุณขจิต
ขอบคุณ น้องอุ น้องอ้อ
ขอบคุณค่ะ คุณศุภลักษณ์ รูปแบบตาลาย จะมีการพัฒนาในอนาคตนะคะ ไม่จีรังค่ะ คุณลิขิตมีหลักบางอย่างในใจ ไม่มีอะไร ที่ดีตลอด ดีทั้งหมด ต้องมีไม่ดีให้คนจับได้บ้างนะคะ คนจะมีความสุข และสนใจ เป็น การทำเรื่อง การสื่อสารภายในเพื่อดึงดูด อย่างหนึ่ง (ไม่ได้ตั้งใจ หรือวางแผนไว้ก่อน แต่อย่างใด นะคะ) จริงๆ ที่บ้าน มีปัญหา เรื่อง ซอฟแวร์ทาง Computer แต่คุณลิขิตอยากถ่ายทอด ก็ทำค่ะ ประสบการณ์ จากเอกชน สอนว่า ทรัพยากรไม่พร้อม บางเรื่องก็ต้องลงมือทำไป เพราะผลของงานที่สนองต่อสมาชิก สำคัญกว่า เราคงทิ้งเครื่องฯเก่า แล้วใช้ทรัพยากรใหม่ แต่ก็ต้องรอคอย จังหวะ โอกาสที่เหมาะสมกับเรา (เคยถูกสอนค่ะ ว่า จะเอาอะไร ก็ต้องเอาให้ได้ ในเวลานั้น ไม่ถูก… ทำให้เราพลาดโอกาส หลายอย่างไป เจอกับตนเองจริงๆค่ะ ว่าเข้าใจผิด เรื่องการพัฒนาตนเอง ซึ่งวิธีการเดิม ที่ไม่รอคอย ทำให้เหนื่อยแทบแย่ ไม่ค่อยได้เนื้อ ได้หา ) อีกอย่าง คุณลิขิตก็จะฝึกใช้เทคนิค เล่านิทาน ไปด้วย การทำดีมาก และคงคุณภาพตลอดกาล คนก็มีวันเบื่อค่ะ คุณลิขิตจะบอก ผู้ที่ ลปรร. แบบ F2F บางท่าน ว่า บางทีคุณลิขิต ก็ทำชั่วบ้าง ไม่ดีบ้าง ทำดีบ้าง จะได้รู้คำตอบว่า ควรเลือกทางสายกลางอย่างไร? รูปแบบตาลาย สามารถเข้าไปแก้ไขตามในภายหลังให้สวยงามได้ไงคะ แต่ผู้สนใจติดตามอ่านนั้น คุณลิขิตก็อยากทราบว่า ท่านตาม ติด อะไร ในบันทึก เหล่านี้ ท่านได้ อะไรไป แก่น หรือกะพี้ และมีผู้ใดบ้าง ที่มองเห็นประเด็นที่คุณศุภลักษณ์หยิบยกมา และ ท่านสื่อสารออกมาในลักษณะใด …คุณลิขิต จะต้องฝึกไม่จน…แต้มด้วยค่ะ ….เชียร์! คุณศุภลักษณ์ค่ะ