ชั่วเจ็ดทีดีเจ็ดหน

ชั่วเจ็ดทีดีเจ็ดหน"...

"ชั่วเจ็ดทีดีเจ็ดหน" เป็นสำนวนไทย หมายถึง ทุกข์สุข ย่อมเกิดขึ้นสลับกันไปตัวอย่าง... ”อย่าเสียใจไปเลย คราวนี้ขาดทุน คราวหน้าคงได้กำไรคนเรา ชั่วเจ็ดทีดีเจ็ดหน”...ปกติผู้เขียนชอบฟังเพลงลูกทุ่งไทยมากกว่าเพลงประเภทอื่น รองลงมาก็เพลงลูกกรุง ซึ่งปัจจุบันไม่ค่อยได้หันมาอนุรักษ์เพลงลูกกรุง...ในที่นี้ขอพูดถึงเพลงลูกทุ่ง...ผู้เขียนฟังแล้วไม่ได้ฟังแล้วก็ผ่านเลยไป...การฟังของผู้เขียนฟังแล้วต้องคิดตามเพลงด้วยว่า...ในแต่ละเพลงมีข้อคิดให้กับผู้ฟังเพลงหรือไม่...เรียกว่า...ถ้าเป็นเพลงลูกทุ่งไม่ว่าเพลงใด...ขอให้เปิดเถอะ...ผู้เขียนฟังได้หมดแถมร้องได้อีกต่างหาก... (ถ้ามีเนื้อเพลง)... และได้ข้อคิดในเนื้อเพลงสามารถนำมาปรับใช้กับตัวเราเองและชีวิตเราด้วย...

สำหรับครูเพลงในการแต่งเพลงนั้น ปัจจุบันหายากจริง ๆ ที่จะมีพรสวรรค์ในการแต่งเพลงแล้ว เพลง ๆ นั้น ดังติดตลาด ติดหูผู้ฟังได้ ที่เห็น ๆ ก็จะมี "ครูสลา" ซึ่งยังเป็นครูเพลงที่ยังมีอายุไม่มาก แต่ครูเพลงรุ่นเก่า ก็ยังมีเหลืออยู่อีกไม่กี่คน...สำหรับบันทึกนี้ ผู้เขียนขอนำเพลง "ชั่วเจ็ดทีดีเจ็ดหน" ซึ่งคุณสดใส รุ่งโพธิ์ทอง เป็นผู้แต่งเพลง ๆ นี้ ฟังแล้วได้ข้อคิดในการสอนคน เป็นคติเตือนใจในการ... "ไม่ให้ตัวเราเป็นคนที่ทะนงตน"...เพราะในปัจจุบันสังคมเรามีคนประเภทนี้ปะปนอยู่...บางคนก็เป็นและไม่เป็นอย่างที่เนื้อเพลงร้อง...แต่เป็นเพลงที่ให้แง่คิดในการดำรงชีวิตของมนุษย์มาก ๆ เลยค่ะ...

"ชั่วเจ็ดทีดีเจ็ดหน"

อย่าเหิม อย่าเห่อ ทะเยอ ทะยาน

อย่าคิด ต้องการ เที่ยวทำตัว เป็นหัวเรือใหญ่

ถึงระบือ มีชื่อก้องฟ้า แล้ว สักครา ต้องล่วงลงได้

อย่าคิดว่าตัวเลิศล้ำ อย่าตามใจตัวเป็นใหญ่

พลาดพลั้งร่วงมาเมื่อไหร่ จะไม่มีใคร เอาใจปรนเปรอ

อย่าอวด อย่าโอ้ ว่าโต หรือดัง หากแม้มีทาง

ชื่อเสียงโด่งดัง อย่าได้ เหิมเห่อ คนที่ดัง กว่าเรายังมี

คนที่ดี กว่าเรายังเกร่อ อย่าท้าเมื่อเห็นคนล้ม

อย่าสมน้ำหน้าคนเซ่อ เคราะห์ร้าย คราวเราเล่าเออ

เราอาจจะเจอ กับความเจ็บใจ

คนถึงมี ความชั่วเจ็ดหน ความดีของคน มีน้อย เมื่อไหร่

คนล้มแล้วอาจจะฟื้น คนยืน อาจล้มก็ได้

ใช่ดังแล้วลืมพวกพ้อง เที่ยวมองเห็นคนเป็นไพร่

หากล้มทั้งยืนเมื่อไหร่ จะต้องอับอาย แทบซุกแผ่นดิน

อย่าเย่อ อย่าหยิ่ง อย่าทำชิงชัง อย่าคิดว่าดัง

แล้วไม่เดินจะเหิรเมฆินทร์ ดัง ก็มีแต่คน อุ้มโอ๋ โซแล้วทราม

กลับถูก หยามหมิ่น คนดังคนดับอับจน ก็คนเหมือนกันทั้งสิ้น

อย่ามัวแบ่งชั้นกั้นถิ่น เราต่างเดินดิน กินข้าว เหมือนกัน

อย่าเย่อ อย่าหยิ่ง อย่าทำชิงชัง อย่าคิดว่าดัง แล้วไม่เดินจะเหิรเมฆินทร์

ดัง ก็มีแต่คน อุ้มโอ๋ โซแล้วทราม กลับถูก หยามหมิ่น

คนดังคนดับอับจน ก็คนเหมือนกัน ทั้งสิ้น

อย่ามัวแบ่งชั้นกั้นถิ่น เราต่างเดินดิน กินข้าว เหมือนกัน..

"ฟังแล้วได้ข้อคิดหรือไม่ค่ะ..."