เมื่อยามรุ่งสุริย์เรืองรอง
แสงทองส่องฟ้าอำไพ
สดสวยดูโน่นซิอะไร
ไหน..อ๋อ....นั่นหมู่ภมรงามตา



   แผ่วเบาดังสำลีลอยลมไปไกล
   ต่างหมู่ดูวิไล บ้างก็บินไปบ้างก็บินมา
   หมู่หนึ่งลงคลุกเคล้าเชยชมผกา
   งามตาพาให้เพลินฤทัย

ดอกนี้ไปดอกนั้นเวียนวน
เคล้าชมอยู่จนพอใจ
เสร็จแล้วบินถลาลอยไป
ไหน...งามมิเท่ามิทัน


ดอกไม้เกลื่อนเต็มสวนดูงาม
สวยยามต้องแสงตะวัน
แปลกสีงามสุดสรรรำพัน
ฉันเพลินชมหมู่ผกา


   ส่งกลิ่นตามสายลมรวยรินรำเพย
   สุดเอ่ยความหอมเย็นชุ่มชื่นอุรา
   กุหลาบและคัดเค้ามะลิจำปา
   ลัดดาชูดอกงามวิไล

ดอกนั้นนั่นคือดอกเล็บมือนาง
สวยงามอย่างเล็บนางใน
อ่อนช้อยดังกรีดเล็บมาไป
ไหน...งามมิเท่ามิทัน

เปรียบดังถิ่นสวรรค์มาเยือน
สวยงามติดเตือนใจกัน
สดสวยดังภาพนึกรำพัน
สรรมาล้วนแต่วิไล

   เยือกเย็นยามสายลมรำเพยเบาเบา
   เมฆหมอกเป็นสีเทาลิบลิบ ลอยไป
   แห่งหนึ่งดัง จิ๊บจิ๊บ เอ๊ะนกอะไร
   เพลินใจเมื่อได้ฟังเสียงมัน

มองอยู่โดยนึกรำพึง
เหมือนใครหนึ่งเขารำพัน
ฝากฝังความใฝ่รักกัน
ฉันเพลิน.....เพราะภาพนั้นงาม

ขอบพระคุณ เนื้อหาเพลงผีเสื้อกับดอกไม้ ครูล้วน ควันธรรม  และ

ดนตรีบรรเลง ชุดเปียโนในสวน โดย จำรัส เศวตาภรณ์  เจ้าค่ะ ;)