คนชอบเขียนมีโอกาสได้เขียน ได้บันทึก ได้สร้างสรรค์สิ่งดี ๆ

           นานพอควรที่ไม่ได้เปิดเข้ามาใน GotoKnow และท่องไปนาน ๆ ในบ้านนี้เหมือนเมื่อก่อน  วันนี้นึกว่าตัวเราเองดูจะให้ความสำคัญกับเรื่องอื่น ๆ มากเกินไปหรือเปล่า บางครั้งถ้าคิดให้ถี่ถ้วนดูจะจริงจังเกินไปกับบางเรื่อง  

           วันนี้  ๒๘ ตุลาคม ๒๕๕๓ แล้ว  เปิดบ้าน(GotoKnow) เข้ามาตระเวณดู GotoKnow พัฒนาไปเยอะมาก ๆ จนต้องศึกษาเพิ่มเติมแล้ว ไม่งั้นเดี๋ยวหลงทางใช้ไม่ถูก มองไปด้านล่างมีฟังชั่น  มีเว็บไซต์  การบริการ หลายอย่างเพิ่มขึ้นให้สมาชิกได้เลือกใช้อยางสะดวกและอิสระ ขอบคุณทีมงาน UsableLabs

           นึกถึงครั้งเก่าก่อน ผมเป็นสมาชิก เมื่อเดือน พฤษภาคม วันที่ ๗ ของปี ๒๕๔๙   เขียนบันทึกแรก วันที่ ๙ พฤษภาคม ๒๕๔๙ บันทึกแรกนั้นสำคัญกับผมไฉน... ขอบอกสำคัญมาก เพราะก่อนจะเป็นตัวอักษรได้ตัดสินใจนานนะ เขียนดีหรือไม่ เขียนแล้วจะบันทึกดีมั๊ย ยืนยันกับตัวเองแน่นอนว่าสำคัญ ทำไม ? เป็นเช่นนั้น เนื่องจากมันผิดแผกไปจากที่เขียนไว้ในสมุดแล้วปิดเก็บไว้ในลิ้นชัก  ซึ่งไม่มีคนเห็นคนอ่าน แต่นี้เขียนแล้วกดบันทึก มันจะปรากฏให้คนเห็นคนอ่านได้ทั่วโลกจะไม่ให้ตื่นเต้นและบอกว่าสำคัญได้อย่างไรกัน

           สมัยเรียนหนังสือ เพื่อน ๆ บางคนติดหนังสือนิยายรายปักษ์บ้าง รายเดือนบ้าง เวลานั่งรถกลับมาด้วยกัน เขาเอาหนังสือประเภทนี้มาอ่าน เล่มที่เขายังไม่อ่านผมลองหยิบมาดูบ้าง  อ่านแล้วก็เพลินดี  มานั่งนึกว่าคนเขียนเขาจินตนาการได้เก่งจัง  ทำให้เราเคลิ้มกับเรื่องราวถ้อยคำได้  มีรุ่นน้องผู้หญิงคนหนึ่งในสายชั้นเรียนมัธยม เขียนเรียงความเรื่องราวน่าอ่าน  ช่วงนั้นโรงเรียนที่เรียนให้ทำกิจกรรม เรียกว่า "สหศิลป์" ใครเก่งเรื่องอะไรก็โชว์กันเต็มที่ ทั้งวาดภาพ เขียนเรื่องราว บอกกล่าวข่าวต่าง ๆ  ปิดแสดงที่ป้ายกิจกรรมที่โรงเรียนจัดไว้ให้  

           วิชาเรียงความตอนนั้นมันไม่เข้าใจ  ที่ครูผู้สอนท่านบอก คำนำ...  เนื้อเรื่อง... สรุป...  มันอะไร ? กันหว่า... แยกไม่ถูกจริง ๆ วันหนึ่งอ่านเรื่องของน้องผู้หญิงคนที่ว่า.. เขียนปิดไว้ที่บอร์ดแบบนิยายแต่งเองสั้น ๆ พาดหัวเรื่องชัดเจนชวนน่าสนใจที่จะต้องอ่านเรื่องต่อย่อหน้าถัดไปของเธอ  และเขียนเล่าเรื่องราวมีอรรถรสดีจัง...  และจบลงด้วยการทิ้งท้ายให้คิดอีกย่อหน้าหนึ่ง  ผมปิ้ง... โครงสร้างเรียงความได้ทันทีเอาดื้อ ๆ ที่ตรงนั้น วันนั้น.. 

           มีแรงบันดาลใจคือตอนกลับบ้าน อยากเป็นคนหนึ่งที่เขียนเรื่องให้คนอื่นอ่าน อาจมีโอกาสเป็นเหมือนนักเขียนชื่อดังในหนังสือนิยายต่าง ๆ..นั่น  แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่เคยได้เขียน  เพราะติดความคิดที่ว่า... แล้วเขียนให้ใครอ่าน  นั่นคือข้อจำกัดของทุกคนที่ชอบเขียน ชอบบันทึก ในช่วงหนึ่งนั้น เขียนแล้วก็เก็บไว้  และไม่อยากเขียน

        มาถึงวันนี้โลกเปลี่ยนไปมาก  หากมองย้อนหลังกลับแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง คนชอบเขียนมีโอกาสได้เขียนได้บันทึก ได้สร้างสรรค์สิ่งดี ๆ ได้ และมีโอกาสให้คนอื่นได้เห็นได้อ่านทันทีแค่กดนิ้ว มีโอกาสมีช่องทางได้แลกเปลี่ยน GotoKnow บ้านนี้ จึงมีสมาชิกในบ้านเพิ่มมากขึ้นทุกวัน ผมมีโอกาสได้รู้จักคนเก่งหลายคน มีคนรู้จักผมหลายคน  มีโอกาสได้แลกเปลี่ยนเรียนรู้ ก็ด้วยโอกาสที่มีก็คือ GotoKnow เป็นปัจจัยสำคัญและช่องทางแรกเลย...ครับ